Öğretmen Oluyorum

Yeni biloğum

2011-03-30T12:13:00.000-07:00

http://maviajanda.blogspot.com

Dudullu Meydanı'nda Oturdum da Ağladım.

2011-01-18T11:52:00.000-08:00

Kendimi öğretmenlik konusunda çok çaresiz hissettiğim zamanlar oldu; ancak hiçbir zaman böylesine bir tükenmişlik duygusuyla karşı karşıya kalmadım. Çalıştığım okula binbir beklenti ile gelmedim. Neyle karşılaşacağımı az çok biliyordum; ama ben çok çalışırsam, seversem değişir de sanıyordum, emindim. Şimdi gördüm kü DEĞİŞMİYOR. İmla hatası sanmayın bu büyük harlerle yazılmış kelimeyi. Halis mulis caps locka basıp içindeki fırtınayı göstermek istediğim karakterler bütünüdür. Es geçilsin istemem. Gerekirse çocuklarını hortumla dövüp, öğretmenin çocuklarına karşı en ufak ikazında okula koşan, kapı tokmaklayıp ıslak köpüklü ağızlarıyla anlattıkça da anlatan bir veli güruhuyla karşı karşıyayım.İnanın ki TÜKENİYORUM. Müdürden destek yok, yardımcısından destek yok. Hep bir eleştiri, haftada iki gün soğuk koridorlarda tutulan nöbetler...

Bir süre, en azından olumlu bir şeyler olana kadar bu biloğa birşey yazmak istemiyorum. Çünkü ben bu hesabı öğretmenlik hususunda çok umutlu ve mutlu olduğum, bir şeyler başarabildiğimi düşündüğüm bir zaman açmıştım. Bu duygularla yazdığım bir alanın 'ağlama duvarı' olmasına katlanamıyorum. Bu beraberliğe kısa bir ara veriyorum. Saygılar efem.

Gözüm yükseklerde

2010-12-27T08:37:00.000-08:00

Yine büyük bir utanç içinde yazıma başlıyorum. Haftalardır sadece kimler ne yazmış diye biloğuma giriyorum, okumaları yapıp çıkıyorum. İki satır da olsa, yazmak istemiyor canım.

Okuldan başlamam gerekirse durumlar pek de iç açıcı değil. Sadece benim açımdan değil ama bütün öğretmenler öğrencilerin inanılmaz disiplinsiz davranışlarından şikayetçi. Yapılan bir toplantıda da bütün bunların sorumlusu öğretmenler olarak açıklandı. Bakın müdür asla değil. Düzenler tersine işliyor memlekette. İlk önce kaptanlar terkediyor gemiyi anlayacağınız.

Öte yandan Türkçe dersleri öğrenci bulduğum sürece zevkli ve eğlenceli geçiyor. Konular zorlaştıkça benim de Türkçe mesaim artıyor. Bazen Türkçe konuşurken kendimden şüphelendiğim anlar oluyor. Kafam karışıyor ve kendimi uykunun şefkatli kollarına bırakıyorum.(Özellikle geceleri)

Bugün bir öğrencim bana gözünün yükseklerde olduğunu, babasının evinde fakirliği gördüğünü ama kendisinin böyle bir hayatı olmayacağını söyledi. Ben de ona yiyecek ekmek bulup bulamadığını sordum. Böyle bir soru sormamın nedeni durumlarının orta halli olduğunu biliyor olmam. O da yok öğretmenim istediğimi alıyorum, ama daha fazlasını istiyorum dedi. İnşallah dedim ve gülümsedim. Tabii hiç ders dinlemeyen sınıf konu böyle antin kuntin meselelere gelince çıtını çıkarmadığı için, hepsi aynı anda konuşmaya başladılar aynı olay üzerine. Ben bir ara şöyle bir espri yaptım,'Artık mahalleye Mercedes arabanla gelirsin, şöförün sana kapıyı açar, simsiyah ayakkabılarınla çamurlu sokaklara girersin. Hatta çocuklar da arkadan arabana asılırlar'. Bunun akabinde de kişneyerek güldüm. Baktım çocukların ancak birkaçı ayıp olmasın diye gülüyorlar. Hepsi habersiz eski Türk fimlerinin bu ''fakir gencin zengin oluş ve geçmişine şöyle bir bakış sahnesine''. Sonra zil çaldı tam sınıftan çıkacakken yanıma geldi gözü yükseklerde olan öğrenci, 'Öğretmenim annem sizinle konuşmaya gelecek, ona sakın fakirlik hakkında düşündüklerimi söylemeyin üzülür. Ama gözümün yükseklerde olduğunu söylerseniz sevinir. Haa bi de öğretmenim ben Mercedes almam, çok eski moda'' dedi ve usulca tenefüse çıktı. Öyle işte bir sene de böyle geçti.

Dert bende derman kimde?

2010-11-15T12:54:00.000-08:00

Uzun zamandır blogumu boşladığımın farkındayım. Aslında bu işimi de biraz boşlamış olmamdan kaynaklanabilir. Bir öğretmen olarak daha evvelden başıma gelmiş bir iş değil. Bu sıralar İngilizce öğretmekten fersah fersah kaçasım geliyor ki kendime yeni uğraşlar yaratıyorum; yabancılara Türkçe dersi vermek gibi. Ben bu alanda ilerliycem diyorum bir anda tüm emeği tecrübeyi bir yana bırakarak. Aslında gözüme korkunç da görünmüyor. Neticede hiçbir şeye sıfırdan başlıyor da değilim. O kadar azimli, İngilizce öğretmeye meraklı ben şimdi isteksizliğin dumanıyla şıpınişi dersler yapsın, olacak iş değil.

Yeni okulumda sınınfların kırkbeşer kişi olduğunu defalarca söyleyip ağlamış olmam olası. Yine altıncı sınıflarla aramız iyi ve güzel ders işliyoruz; ancak sekizinci sınıflarda gerçekten zorlanıyorum. Sınıfın kalabalıklığının yanı sıra, dünya yansa umurunda olmayacak, kendini dil öğrenmeye hatta yeni herşeye kapatmış öğrenciler var. Okula bir lirayla gelip eve on lirayla gideni de var. Öğretmene kafa atanı da, kafa tutanı da...Netice de öğrenci zaman zaman kafa tutabilir de benim görüşüme göre ama bu bizim bildiklerimizden değil maalesef. Geçen dersteyken ve uğultu içinde ders işlemeye çalışırken bir öğrencinin bana sormadan dışarı çıktığını gördüm, arkasından gittim. Söylediği bahane o kadar saçmaydı ki. Çok sinirlendim. Ben kızmaya gerçekten utanıyorum böyle öğrencilere. Saçma sapan bahannelerini dinleyip sınıfa soktum. Kendi yöntemlerimle zaten çözemiyorum da idareye de götürsem hem öğrenci hem de ben biliyoruz verilecek gevşek cezayı.İşte bütün bunlardan dolayı bir bıkkınlık yaşıyorum. Sanki bu öğrenciler bir başka gezegenden gelmişler gibi. Okuyanlar onlar daha çocuk diyeceklerdir ve haklılar da ama günümüzün öğrenmeye tamamen kapalı gençliğinin öğretenleri dayak yemişe çeviriyorlar, inşallah bunu da anlarlar. Bütün bunların ışığında ben yeni öğretmelere -ama bu kez Türkçe- yelken açıyorum.

Okulda hergün çeşit çeşit olaylar olmuyor değil. Bazen yazmaya kalkışıyorum, aynı sıkıntı dert başıma yükleniyor. Bazen sabır testinden geçtiğimi düşünmüyor da değilim. Aslında geçen okulda olan çarşaf dehşetini anlatabilirim; ama şimdi değil.

Devam edecek...

Sarı saçlı Alman kız

2010-11-07T14:22:00.000-08:00

Kafamda uzun uzun yazmak istediğim şeyler var da neden ansızın şu anlatacağım sahneyi hatırlıyorum?. Almanya’da içi ahşap, boya ve ağır bir yapıştırıcı kokusu dolu bir piyano fabrikası. Kesif kesif alırken kokusunu ve çeviri yaparken İngilizce’den Türkçeye orda bulunan öğrencilerime, elindeki deftere not alan uzun sarı saçlı bir kız dikkatimi çekiyor. Tuhaf modelli bir pantalonu ve mavi spor ayakkabıları giymiş. Bir an diller arasında kaybolmuşken, kızın piyanonun başına oturmuş olduğunu göz ucuyla yakalıyorum.Hafif gelen tınılar dikkatimi dağıtmaya hazır, hissediyorum. Kelimeler karıştı birbirine çoktan. Parmaklar başlıyor tuşlara tek tek basmaya. Kendinden geçmenin ilk saniyelerinde bütün dikkatler o tarafa yönelmiş. Ben çeviri yapmayı, görevli adam bana anlatmayı bırakmış. Çocuklar ellerindeki fotoğraf makinalarını nereye koyacaklarını bilemiyor, bilemedikçe de piyanodaki kızı hayranlıkla fotoğraflıyorlar. Uzun ve ritmik hareketlerle kız parçasını bitiriyor. Selam veriyor, not aldığı defterini de alıp dışarı çıkıyor. Alkışlar, alkışlar….. Sonra derin bir sessizlik içinde hepimiz fabrikadan dışarı çıkıyoruz

DİKKAT! Body Worlds sergisi öğretmenlere bedava veya indirimli değil!

2010-10-30T15:26:00.000-07:00

Sevgili meslektaşlarım,

Bu konuda bilgi veriyorum ki, o kadar yol gidip de sinirlenmeyin, hazırlıklıksız yakalanmayın. Bilet-x öğretmenler için indirimli bileti kaldırmış. Öğrenciler için mevcut ama bizim için böyle bir olasılık mevcut değil. Boş yere tabii internet sitesine girip vakit de kaybetmeyin çünkü budeğişiklik konusunda herhangi bir açıklama yok. Gidip paşa paşa 25 lirayı veriyorsunuz. Bu arada eğer öğrenci grubuyla gidecek olursanız 13 lira. Ben Dudulu'da çalıştığımdan ve öğrencilerle bu sergiye katılmam imkansız olduğundan bireysel gittim. Bilet-x yetkilerinin 31 Eylül'den sonra ne oldu da bedava biletleri paraya çevirdiklerini merak ediyorum ya, neyse. Öğretmenlerin yediği ilk kazık değil Bilet-x. Kazık atmaya devam, bütün gücünle hem de. Saygılar

Her horoz kendi çöplüğünde öter

2010-10-17T05:39:00.000-07:00

O kadar hastayım ki kendimi kaldırıp da iki satır yazasım yok; ama evde boş boş oturmak da hiç bana göre değil. Kendimi biraz kaldırmışken bir iki satır da yazmak istedim. Öncelikle başvuruda bulunduğum ve şartlarını pek çok beğendiğim uluslararası okulun iş teklifini kabul etmemeye karar verdim. Evet şartlar çok güzel, ortam güzel, git deyince giden gel deyince gelen, herşeyden olumlu anlamda elbette nasibini almış farklı ülkelerden öğrenciler var. Hatta ingiliz aksanıyla İngilizce konuşan bir fransız çocuk bile vardı. Öğretmeni de çok şaşırıyormuş bu işe, çünkü anne ve babası fransız aksanlı ingilizce konuşuyorlarmış. Bu çocuk da sadece üç ay İngiltere'de kalarak bu güzel aksanı edinmiş. Neyse, konu bu değildi aslında. Bu işi kabul etmeyişimin en büyük nedenlerinden biri, benim genlerime işlemiş memur zihniyetidir. Açıkçası tekrar nasıl devlete dönerim, zor olabilir, hem de bir seneye yeşil pasaport alıcakken soruları kafamı oldukça meşgul etti. Diğeri de çocukları çok sevmeme rağmen, uzunca bir süre bu minvalde devam edemeyeceğimi bilecek kadar kendimi de tanıyorum. Oysa ki bu okul, sağladığı bu şartlarla bir kaç sene çalışıp toparlanmaya fırsat sağlayabilecek bir kurum. Neyse, ben kendi çöplüğüme geri döndüm.
Bu kararımı tam olarak vermeden önce Milli Eğitim Müdürlüğü'ne gitmiştim. Amacım orda yetkili biriyle konuşarak, istifa etmem durumunda nasıl geri dönüş yapabileceğimi öğrenmekti. Şube müdürünün kapısını çaldım. Diyaloğumuz aynen şu şekilde gerçekleşti.
Ortam: Şube müdürünün karşısında üç tane genç ilkokul öğretmeni. Norm fazlası oldukları için kendilerine yeni okul bakıyorlar. Onların yanında daha yaşlı bir erkek öğretmen, onun akibetini bilmiyorum.Ben odaya girdiğimde şube müdürü hepsiyle yakından ilgileniyordu. Ben girince benim derdimi sordu.

Ben: Merhaba hocam. Ben size birşey danışmak için gelmiştim.

Ş.M: Buyrun! Sorun nedir?

B: İstifa etmeyi düşünüyorum. Geri dönüş hakkında bilgi almak istiyordum.

ŞM: Neden istifa etmek istiyorsun?

B: Bulunduğum okulda sınıflar çok kalabalık. Neredeyse elli kişi. Faydalı olamıyorum, bu da beni mutsuz ediyor. Geçen sene daha az kişiymiş. Bu sene normal eğitime geçilmiş.

ŞM: Bana ağlamayacaksın. Ağlama hemen! (bunları bana diyor.) Bak bunlar da ne güzel öğretmenlerimiz. Onlar hiç ağlıyorlar mı?. Öğretmenim sizin sınınflarınız kaçar kişi?

Öğretmenler: Kırk

ŞM: Gördün mü? Bu öğretmenlerimiz nasıl da seviyor öğretmenliği. Ben Bitlis'de öğretmenlik yaptım. Bi baktım ayağım kaşınıyor. Meğersem pireymiş. Hayatımda görmemiştim pire.

Ben: Hocam siz ne demek istiyorsunuz? Ben de seviyorum öğretmenliği. Sekiz senedir öğretmenlik yapıyorum. Sevmesem zaten çalışmam. Ayrıca iyi bir okudaln iyi bir teklif aldım. Değerlendirmek istiyorum. Sizin beni bu şekilde itham etmeye hakkınız yok.

ŞM: Tabii değerlendiriceksin şartları. Ama özel okulda da garantin yok. İstifa etmek istersen de bir ay bekleyeceksin. Ben tavsiye etmem şahsen.

Bu devamı çok saçma biten diyaloğun bütününü anlatmaya inanın ciğerimde güç bulamıyorum. Alacağım parayı duyunca suratıma daha dikkatli baktı tabii. Nasıl olur gibisinden. Neticede istifa etmek için de en az bir ay beklemem gerektiğini bana bizzat söylediler.

Ben bir seçim yaptım ve aslında hiç de beğenmediğim bir ortama geri dönüş yaptım. Umarım önüme daha güzel fırsatlar çıkar. Bir süre daha aynı çöplükten ötüşe devam!

Haydi halaya!

2010-10-07T11:29:00.000-07:00

Bu parmaklar oturup da iki satır yazamamaktan pas tuttu. Aslında vakitsizlikten de öte, aldığım kararlar nedeniyle yazmıyordum. Bloğumun dilini ve formatını değiştirmek gibi fikirlerim vardı; ancak yetişemediğim için bir süre daha bu formda ama kullandığım dile daha hassas bir şekilde devam edicem.

Bu, yeni okulum hakkında daha detaylı bilgi verebileceğim bir yazı olacak. Sınıflardan başlıyayım mesela; herbiri kırkbeş kişiden oluşuyor. Geçen sene sabahçı-öğlenci sistemi varken ve sınıflar yirmisekiz-otuz kişiyken, bu sene normal öğretime geçilerek kırkbeş kişiyle doldurulmuş. Yani siz bunu şöyle anlayın; kocaman cahiller ordusunu sokaklara hazırlıyoruz. Müdürün bize dediğine göre Milli Eğitim Bakanlığı da 2017 yılında bütün okulları bu sisteme geçirmeyi planlıyormuş. Yani bakanlığın tüm amacı Türkiye Cumhuriyeti için yeterince eğitim almamış genç insanlarla doldurmak mı? Bunu anlayabilmem mümkün değil. Üstelik bizim okulda bu sisteme geçilirken hiçbir öğretmene de fikri sorulmamış . Sadece 'Böyle uygun gördük' gibi bir açıklama yapılmış. Tüm bunlar sinirimi tepelere, en yukarılara çıkartıyor mesela. Ama ne derseniz deyin, istediğiniz itirazı yapın, karşınız da sadece şu iki cümleyle kaytarma yetisine sahip insanlar, yöneticiler var;'Böyle uygun gördük'

Geçende yabancı bir okula öğretmen alımı için mülakata gittim. Geldi müdürü elimi sıktı, giderken uğurladı. Gerçekten öğretmen ve bir insan olduğumu hissettim. Güzel bir duyguydu. Yeni okulumda, daha tehditli bir ortam var mesela. Yapacağınız bir itiraz, ne kadar profesyonelce olursa olsun, tamamen kişisel olarak algılanıp daha sonra burnunuzdan getirilmek üzere bir köşeye koyuluyor. Yani, bu açıdan çok konforlu olduğumu söyleyemem; ama beni hemen içine alan, sevdiğim arkadaşlarım var.

Bunları sıkıntı olarak görmüyorum; sadece çocuklar için canım sıkılıyor. Bundan çok daha iyisini hakediyorlar.

Her ne kadar Dudullu postası yazacak kadar içine girememiş olsam da en basitinden dikey hale getirilmiş bir köpeği iki çocukla halay çekerken gördüğümü söylemeden edemiycem. Bildiğiniz, dügünlerde çekilenden. Tam cep telefonumu çıkarmış bu görüntüyü çekecekken, iki yaramazla gözgöze gelince nasıl vınladığımı hatırlamıyorum bile. Bu maceraların devamı gelecek gibi hissediyorum. Umarım kafamda filizlenen diğer projeleri de gerçekleştirebilirim. Dudullu muhabirinden haberler şimdilik bu kadar.

Daha iyi yarınlara

2010-09-04T02:07:00.001-07:00

Okullar başladı. Her ne kadar okulda dönen bir takım işlere sinir olsam da sesimi soluğumu çıkarmıyorum. Biraz yer ediniyim, insanlara kendimi şöyle bir olduğum gibi anlatabileyim. İlk toplantılarda agresif tutumumu ortaya koyarsam, Allah korusun arkadaş edinemem. Oysa ki ben kendim ve şerefim adına söz verdim bu sene insanlarla iyi ilişkiler kurmaya. Neyse ki şu ana kadar çok büyük sorunlarla karşılaşmadım arkadaş edinme hususunda.

Bu aralar sinirlendiğim konular arasında kpss sorularının çalınması ve de satılması var. Az buz da değil; tam onbin liraya. Çok sinir bozucu bir süreç. Bir evli çift ve de onların akrabaları soruların tümünü doğru yapınca ak koyun kara koyun ortaya çıktı tabii. Bu sadece buz dağının görünen kısmı. Nerden biliyoruz ki belki tüm sınavlarda durum budur. Neticede sınavın önemini giren insan sayısının çokluğuna göre ölçerim ben. En mühim sınav da bana göre kpss, lgs, ve de tus'dur. Artık bu sınavların hiçbirine de güvenemem.

Bütün bunlara mukabil sayın YÖK başkanının istifa etmemesi ve Nimet Çubukçu hanfendinin de bugün gazetelere şöyle bir demeç verdiğini görünce kendi kendime umutsuzluğun en dip kuyularına düştüm desem yalan olmaz. Sayın Nimet Çubukçu şunları diyor :"Bireysel öğretmenlik, fizik öğretmeni, beden öğretmeni gibi alanların KPSS'yi geçmesi mümkün değil. Çünkü o alanla hiçbir eğitim almamışlar. Ayrıca bunun için bir çaba sarfediyorlar, dersaneye gidiyorlar, mücadele ediyorlar. Doğrusunu isterseniz bir öğretmenin kendi alanında yeterliliğinin ölçülmesinin ben kafi olacağını düşünüyorum. Bu konuda da çalışmalarımız var"

Nimet Çubukçu'nun kaç senedir Milli Eğitim Bakanlığı yaptığını bilemiyorum ama bu beyanatları verme konusunda çok çok geç kaldığını biliyorum. Aynen söylediği gibi insanlar bu kurslara binlerce lira para verip stresten hasta oluyorlar. Sonunda yine ellerine koca bir sınıf geçiyor.

Sınav için kendini kahreden çok arkadaşım oldu. Dershanelerde otuz ders saati karşılığında üçyüz liraya çalışan çok arkadaşım oldu. Sonra sınavda şansını deneyip, dershanelere yine binlerce lira dökenler de... Anlayamadığım tek şey bu ülkede gençlerin niye sevilmediği. Bana göre gencine sahip çıkan bir ülke olsak, herkes şansını devlet kapısında denemeye de kalkmaz. Benim bu kadar sinirli olduğum yerde sınava giren ve kopya skandalıyla karşı karşıya kalan insanların hiddetini tahmin bile edemiyorum. Daha iyi yarınlara diyerek bi saattir bitirmeye çalıştığım yazımı sonlandırıyorum. Ohh be!

Dudullu öncesi haberler

2010-08-28T03:44:00.000-07:00

Uzun zamandır yazmıyorum, klavyem paslanmış olabilir. Bilenler de bilir okullar kapanınca öğrenciler nasıl unutuyorlarsa defteri kalemi, ben de mesleğimin öğretmenlik olduğunu unutup üniversiteden yeni mezun olmuş insalar gibi kendi derdime düşüyorum. Artık İstanbul, Dudullu'dan bildireceğimi sağır sultan da duymuştur herhalde. Önümüzdeki çarşamba günü okul da açılıyor. Her bir eylül de olduğu gibi okulda öğrenci olmadan tam olarak ne yapması gerektiğini bilmeyen bir grup öğretmen biraraya gelip birbirimize bakacağız. Sürekli gülen bir müdürüm olduğunu da bilmem söylemiş miydim bu arada? Sanırım bir grup atanan müdürlere siz hep gülün, liderdiğin anahtarı budur demişler. Öğretmen kızsa da köpürse de durmaksızın sırıtmaya devam; ama yemiyor öğretmenler ne yazık ki. Gergin bir gülümsemeyle insan kolayca bir sırtlana da dönüşebiliyor. Es kaza bu bloga girip de okuyan ve önerileri değerlendiren bir müdür bunu okursa arkadaşlarıyla da paylaşsın lütfen. Yani naçizane bir öğretmen önerisi diyerekten.

Bu arada yaklaşık beş gün kadar sevgili arkadaşım Eser ve Nicola ile güzel bir tatil yaptım. Kaş ve Kekova'ya gittik. Yüzdük, güneşlendik ve güzel yemekler yedik. Şu anda bu yazımı da gevrek gevrek yazmamın nedeni bu güzel tatildir. Bu aralar hayatımı sevme, bağlı kalma modumdayım. Evet, inkar etmiycem iyiyim.

YABANCI DİL NASIL ÖĞRENİLİR?

2010-07-21T04:26:00.000-07:00

Sevgili arkadaşım Neşe ÖZGÜR'ün İngilizce öğrenimi hakkında yazdığı zengin içerikli değerli yazısını burda yayımlıyorum. Neşe tanıdığım en disiplinli ve çalışkan öğretmenlerden. Bu yazısında da çok değerli gözlemlerini paylaşmış.

YABANCI DİL NASIL ÖĞRENİLİR?

Ev ödevlerini tam yapmak, tekrar yapmak önemlidir, ancak unutulmamalıdır ki bir yabancı dil öğrenilirken veya sınava hazırlanırken sadece kitabı veya defteri açıp okumak veya bir ödevi 15 dk’da bitirmek yeterli değildir. Tekrarlar yazarak yapılmalı, kitapların CD’leri dinlenmeli, yabancı dilde hikaye kitapları, gazete,dergi vs. okunmalı ve fırsat varsa yabancılarla iletişime geçilmeli. 40 dk ile sınırlı olan bir dersin dışında da dört beceriyi geliştirmeye çalışmak yabancı dil öğrenmede etkili olacaktır.

Kelimelere nasıl çalışmalısınız?
-Öğrendiğiniz kelimeleri mutlaka cümle içinde kullanmalısınız. Cümle kurmada zorluk çekiyorsanız İngilizceden-İngilizceye sözlükler kullanmalısınız. Buradaki örnek cümlelerden
faydalanabilirsiniz.
-Öğrendiğiniz yeni kelimelerle sadece cümle değil, bir paragraf veya hayali bir hikaye yazabilir böylece akılda kalmalarını güçlendirebilirsiniz.
-Kelimelerin türünü bilmelisiniz (isim, fiil, sıfat, zarf, vs.). Bu sizin kelimeleri anlamanızı ve cümlede kullanmanızı kolaylaştıracaktır.
-Kelime kartları hazırlayabilir, bu kartların arkasına kelimeyi hatırlayabileceğiniz bir resim çizebilir, örnek cümle veya Türkçe anlamını yazabilirsiniz.
-Kelimelerle ilgili ekstra çalışma yapmak isteyen öğrenciler için, sadece kelime çalışması yaptıran alıştırma kitapları da mevcuttur.

Yazma Becerinizi Nasıl Geliştirebilirsiniz?
Herhangi bir konuda bir kompozisyon veya fikir yazısı yazmak, özellikle de yabancı dilde yazmak çoğu öğrencinin en çok zorlandığı konudur. Ancak iyi bir yazma becerisi için öncesinde kelime dağırcığınızı genişletmeniz ve dilbilgisiyle ilgili sorunlarınızı en aza indirgemeniz gerekmektedir.
-Herhangi bir konuda yazı yazmadan önce müsvette bir kağıda bu konuyla ilgili aklınıza gelenlerin hepsini yazabilirsiniz. Daha sonra bunları yazıdaki giriş, gelişme ve sonuç bölümündeki konumuna göre numaralndırıp sıralayabilirsiniz. Sonra da bu fikirleri kurallı cümle ve paragraf haline getirebilirsiniz.
-Cümlelerinizi sıfat veya zarflarla zenginleştirebilir veya uzatabilirsiniz.
-Bağlaçları bilip bunları yerinde kullanırsanız, yazının ahenginin ve akışının düzgün olmasını sağlayabilirsiniz.
-Yazdığınız her yazıyı sonunda mutlaka başa dönüp bir kez okumalısınız.
-Yabancı arkadaşlarınıza mail, mektup veya kartpostal yazmak da becerinizi geliştirecek, motivasyonunuzu arttıracaktır.

Okuma Becerinizi Nasıl Geliştirebilirsiniz?
-Öncelikle ilginizi çekecek, severek okuyabileceğiniz yayınları seçmelisiniz. Bu, dergi, kitap, gazete veya çizgi roman olabilir.
-Seçtiğiniz kitap seviyenize uygun olmalı. Seviyeleri genelde arkalarında yazar ancak yazmıyorsa kitabı hızlıca tarayarak, birkaç cümlesini okuyup size uygun olup olmadığını anlayabilirsiniz.
-Seçtiğiniz kitap ne çok kolay olmalı ne de çok zor.
-Kitabı okurken cümledeki bütün kelimeleri anlamanız şart değil. Okumayı devamlı sözlüğe bakmak için kesmeyin. Eğer olay örgüsünü anlayabiliyorsanız bu yeterlidir. Ancak olayın anlaşılmasında kilit olduğunu düşündüğünüz kelimeler varsa sözlüğünüzü kullanabilirsiniz.
-Okuma sadece kitaplarla sınırlı değildir. Etrafımızda yabancı dilde yazılmış çok fazla şey vardır. Örneğin bir internet sitesi, bir kullanma kılavuzu, bir şampuanın arkasında bile yabancı dilde yazılı pek çok şey bulabilirsiniz.

Dinleme Becerinizi Nasıl Geliştirebilirsiniz?
Öğrenciler kelime ve dilbilgisi becerilerini geliştirmeye çalışırken dinleme becerisi genelde ihmal edilir. Ancak kelimeleri biliyorsak fakat duyduğumuzu anlamlandıramıyorsak bu durumda nasıl cevap verebiliriz?
-Sözlüklerin internette veya CD’li olanları vardır. Bu sözlüklerde kelimeye tıklayarak kolayca telaffuzunu duyabilir ve tekrar edebilirsiniz.
-Yabancı diziler, haberler, şarkılar dinlemek oldukça etkilidir.
-İnternet sayesinde dinlediğimiz yabancı şarkıların sözlerine ulaşmak oldukça kolaydır. Şarkıyı dinlerken bir yandan da sözlerini takip edebilirsiniz.
-Aldığınız bir filmi izlerken alt yazılarını kapatabilirsiniz ve filmi birkaç kez aynı şekilde izleyebilirsiniz.
-CD’li kitaplarınız varsa bunları evde dinleyebilirsiniz.
-Telaffuzunu bilmediğiniz bir kelimeyi kendi kendinize okumaya çalışmak veya bir başkasından duymak yerine CD’den duymak her zaman daha etkilidir.

Dilbilgisine Nasıl Hakim Olabilirsiniz?
Çoğu insan yıllarca yabancı dille ilgili çalışma yapmasına rağmen hep bir konuda kendini eksik hisseder; dilbilgisi. Dilbilgisi önemlidir ancak dili etkili bir şekilde kullanmamızdaki en önemli faktör olarak görülmemelidir.
-Dilbilgisine çalışırken en zorlandığınız konuları tespit etmelisiniz.
-Anlamadığınız bu konulara acaba Türkçe dilbilgisinde ne kadar hakimsiniz? Yapılarla ilgili anadilde bir eksiğiniz varsa bu yabancı dile de yansıyacaktır.
-Dilbilgisine çalışırken alıştırma kitaplarını dikkatli bir şekilde yapmalısınız. Eğer buradaki alıştırmalar da bize yetmiyorsa seviyemize uygun bir dilbilgisi kitabı alabiliriz.
-Kimi dilbilgisi kitaplarında öğrenen kişinin en çok karıştırdığı konular karşılaştırmalı verilmiştir. Genelde bunlar tercih edilmelidir.
-Farklı tipte ne kadar çok alıştırma yaparsanız o konuyu anlamanız kolaylaşacaktır.
-Dilbilgisi konusunda eksikleri olan birine konuyu öğretmeye çalışmak da öğrenmenizde etkili olacaktır. Bir konuyu öğretmeye çalışmak bazen kendiniz için de öğrenmenin en kalıcı ve etkili yolu olabilir.

Konuşma Becerinizi Nasıl Geliştirebilirsiniz?
-Yabancı bir arkadaşınızla yüz yüze veya internette konuşmak becerinizi geliştirebilir.
-Eğer yabancı tanıdıklarınız yoksa arkadaşlarınızla kendi aranızda yabancı dilde konuşabilir, Türkçe konuşanlara ufak yaptırımlar uygulayabilirsiniz.
-Derste mutlaka sadece o yabancı dilde konuşmaya çalışmalısınız. Bu ne kadar zorlayıcı olsa da zorlanmadan konuşma gerçekleşmeyecektir. Konuşmaya çalışırken hata yapmanız doğaldır ve öğrenme sürecinin bir parçasıdır. Sonunda kazanan siz olacaksınız.

İNGİLİZCE ÖĞRETMENİ
NEŞE ÖZGÜR

GÜL ÖNDEREN YILIN İNGİLİZCE ÖĞRETMENİ

2010-07-07T00:09:00.000-07:00

We are extremely happy to name Gül Önderen as English teacher of the year. She is a very dedicated teacher that inspires those around her. While she worked in Ordu- Ünye in the Black Sea region, she motivated her students with poetry, stories and music. She also set up a library by collecting books for her learners. All in all she has made a big difference to her learners' lives.
Yılın İngilizce öğretmeni olarak seçilen ve özverili çalısmalarıyla çevresindeki diğer öğretmenlere de ilham veren Gül Önderen'i kutluyoruz. Gül Önderen, Ordu'nun Ünye ilçesinde öğrencilerini siir, hikaye ve müzik ile motive etti. Okulunda Türkiye'nin her yerinden topladığı kitaplarla bir kütüphane olusturdu. Tüm yaptıkları ile öğrencilerinin hayatında fark yarattı.

Rose -Zeki Ordu

2010-07-05T08:08:00.000-07:00

Okulumda kalemine ve fikirlerine çok önem ve değer verdiğim bir arkadaşım var, Zeki Ordu. Şiir yazma konusunda hem çok usta hem de benim tahayyül edemeyeceğim kadar sabırlı. Şu ana kadar yazdığım ve başarılı olamadığım tüm çocuk hikayelerimde onun "başarabilirsiniz, biraz daha kendinize güvenin" dediğini duydum ve bundan güç aldım. "
Bu kıymetli yazıyı benim için Unyetv Gazetesi'nde yazmış. Benim için çok özel ve değerli bir armağan.

ROSE

Son zamanlarda ona Rose Hanım diye hitap ederdim. Okulumuza ilk geldiği günü hatırlıyorum. Sıcak bir yaz günü babasıyla birlikte okula uğramış elindeki evrakları okula bıraktıktan sonra ayrılmıştı. Fakat bazı noksanlar olunca biraz yorgun ve asabi bir şekilde tekrar okula dönmüştü.
Her yeni gelen öğretmeni bir tanıma süresi vardır. Gelen de okulu tanımaya çalışır. Bu zaman içersinde en resmi iler bu kişilerle olur. Sosyal, siyasal, kültürel, mizahi, sportif ve sanat anlayışı hakkında karşılıklı bilgi edinilir. Sonra her şey normale döner.
Rose hanım, yani Gül Önderen de okulumuza başlar başlamaz farklı bir kimliğinin olduğunu anlamıştık. Daha doğrusu ben öyle algılamıştım. Ne yalan söyleyeyim okuldaki bir idareci olarak resmi işler dışında anlaşacağımı hiç sanmıyordum. Çünkü ‘jenerasyon’ (kuşak) farkı, yetişme şartlarımız, eğitimimiz çok farlı idi.
Daha okul başlar başlamaz kendine has kıyafet tarzı farklılığını hissettiriyordu. Evet, farklı giyiniyordu. İster otantik, ister folklorik, ister modern, isterse düzensiz deyin fark ortadaydı. Tabi bu farklılık yönetmeliklere ters olmadığı için kimsenin müdahale hakkı olamıyordu.
Bir yıldan fazla sadece resmi işler için konuştuk. Çünkü okulda hem İngilizce öğretmeni hem diğer öğretmen sayısı çoktu. Ünye ilçesinin en büyük vilayetin de ikinci büyük ilköğretim okulu bizdik. Bu kadar mevcudun içinde herkesle samimi olmaya fırsat kalmıyordu.
Ben idari işlerimin yanında gazete, dergi ve radyo gibi bazı işlerle uğraştığım için kendisine bazı sorular soruyordum. Böylece aramızdaki diyalog artmaya başladı. Kendisine bazı şiirden mısralar okuyor, bunu batıda ki karşılığını soruyordum. Artık konuşmanın seyri dil ve edebiyat üzerine oluyordu.
Gül Önderen okuyan biriydi. Elinde bazen yabancı dille yazılmış kitaplar bazen de yerli kitaplar görüyordum. Artık sohbetlerimize kitaplar da dâhil oldu. Gün geldi bazı denemeler yaptığını öğrendim. Bunlar hatıra- hikâye karışımı denemelerdi. Konusunu daha çok çocuklarlar üzerine seçmişti.
Benim yazılarında dikkatimi çeken en önemli şey onun eşyaları konuşturmasıydı. Doğu masallarında bazı hayali kahramanlar ve hayvanların konuştuğu olurdu. Hatta “Jean de La Fontaine” fabl türünü dünyaya tanıtmıştı. “ Cırcır böceği ile Karınca” Fontein’in konuşturduğu canlılardan biriydi. Ama hiç cansız varlıkların konuştuğunu duymamıştım. Ayrıca çocukların dünyasını iyi biliyordu. Hatta aralarındaki diyalogları sansüre uğratmadan yazıyor yazısında gerçeklik payını artırıyordu.
Bir çok yazısını okudum. Hiç biri bir yerde olmayan. Kendisine iyi bir çocuk edebiyatı yazarı olacağını defalarca söyledim. Bunun için biraz araştırma yapmasını bu konuyu ciddi olarak düşünmesini de söyledim. Ben hâlâ aynı kanaatte olup, kendisinin ileride çocuk edebiyatına katkıda bulunacağı inancındayım.
Gül Önderen’in yani Rose Hanım’ın en belirgin özelliklerinden biri çok rahat veya samimi olmasıydı. Aklına geleni söyleyebilen biriydi. Kendine has esprileri olan neşeli bir hali vardı. İnsanların tamamı aynı özelliklerde olması mümkün değildi elbet.
Malum okullarda müdürler hariç isimleriyle hitap edilir. Mehmet Bey, Ayşe Hanım gibi. Ama Gül Hanım çok kişiye isim ve soy ismiyle beraber hitap ederdi. Hatta onu biraz kızdırırlarsa cümlesine ‘Ay’ kelimesiyle başlar, “Ay Ahmet Erkmen, ay Ahmet Aksu” gibi hem isim hem soy ismini beraber söylerdi. Özellikle Murat Bey’e takılır, “Bu gün hangi pastayı getirdin Murat Kılıçkıran” gibi hitaplarda bulunurdu.
Okul kütüphanemize katkıları çok olmuştu. Yayınevlerine mektuplar yazar kitaplar isterdi. Küçük çapta bazı araştırmaları olduğunu biliyorum. Öğrencilerin sosyal ve psikolojik yönleri hakkında bazı bilgilere ulaştığı olmuştu. Özellikle küçük öğrencilerin yazdıklarını kaydeder, bazılarını benimle paylaşırdı.
İlk geldiğinde hiç samimi olacağımı düşünmediğim Gül Önderen ile birçok yazı ve buna benze denemeler paylaşacağım aklıma gelmezdi. O’na Rose Hanım diye hitabıma alınmazdı.
Şimdi okulumuzdan gidiyor. Çoban armağanı çam sakızı kabilinden giderken bir yazı yazmayı uygun gördüm. Zaten elimizden bu kadarcık bir şey geliyor. Kendisine sağlık ve huzurlu bir ömür, mesleğinde başarılara dilerim.
Hâlâ bir çocuk yazarı olacağına dair fikrimdeyim.
Güle güle, Gül Hanım..

ağan. Çok teşekkür ederim. Ya da ne kadar etsem az.

ZEKİ ORDU

Türkiye'nin Sibel Arna'ları bitmez!

2010-07-01T02:18:00.000-07:00

Sadece Dudullu'dan bildireceğimi sanıyordum ama öyle olmayacak sanırım . Gün geçmesin ki eğitimle ilgili insanı hayretlere düşüren bir haber gözümün önüne gelip, illa "beni de yaz, beni de yaz" demesin. Bir arkadaşımın kardeşi inanılmaz yetenekli bir "drama" öğretmeni. Bu tuhaf ama insanları çok da şaşırtmayacak olan olayı o aktardı. Arkadaşım, inanılmaz derecede lüks olan ancak içinde bir o kadar da "görmemiş veli" potansiyeli barındıran bir ana-okulunda çalışıyor. Çocuklarla ilgili hiçbir sorunu yok elbette. Olay şöyle gelişiyor. Öğrencilerden birinin doğum günü kutlaması olduğu için veliler de geliyor. Öğretmenlerden biri de kadın velilerden birine galoş uzatıyor ve diyor ki kibar bir dille "İçeriye girerken galoş giymeniz gerekiyor". Kadın galoş giymeyi reddediyor; ama içeri de girmek istiyor ve diyor ki "Benim ayakkabılarım ne kadar kirli olabilir ki?". Öğretmenle farklı dil kodlamaları üzerinden konuştukları kesin olduğu için birbirlerini anlayamıyorlar. Dillerinin kodu şu açıdan farklı; biri eğitimli biri de paranın gücü doğrultusunda kofti eğitimli. Bu ağızları sevmesemde de böyle yani. Tabii diyaloğun zirveye taşındığı noktaya henüz gelmedik. Öğretmen yine ısrar edince galoşları giyme konusunda ki haklı bence de bu sefer de kadın "Ama benim ayakkabılarım Gucci" diyor. Olayın bundan sonraki kısmını dinlediğimi sanmıyorum. Artık kadına galoş giyme konusunda ısrar etmenin bir anlamı olduğunu da. Bu kadının çocuğu ne kadar eğitilebilir bu hususte bile şüphelerim var. Geçen hafta, tüm Türkiye Sibel Arna'nın çocuğunun bakıcısı hakkındaki yazıya kilitlendi. İnanılmaz derecede kaba, eğitimsiz bir kalem Türkiye'nin en büyük! gazetelerinden birinde, çocuğunun bakıcısını yerin dibine sokarak kötüledi. Gelen onca tepkiye rağmen kadın yine köşe yazarlığına devam ediyor. Ne de olsa Türkiye insanı ezmenin normal karşılandığı ve itibar gördüğü, parayla hem söze hem de insana sahip olunan topraklar. Kimse S.A'nın tekrar köşesine dönmesine şaşırmadı. Tıpkı az evvel okuduğunuz Guccili kadına şaşırmayacağınız gibi. Yani bu ülkenin eğitim sorunu bitmez, hele Sibel Arna'ları hiç bitmez.

Dudullu Postası Benden Sorulur

2010-06-28T08:08:00.000-07:00

Ehem, ühüm ya da kem küm....Biloğuma bugün böyle başlamayı uygun gördüm. Bu iki sesi çıkarmadan başlıyamıyorum işlerime resmi makamlarla ilişki içine girerken. Bugün yeni görevime başlamış bulunuyorum. İş yerim Dudullu'ya oldukça yakın sayılır. Bu sebeple artık Dudullu-Ümraniye arasında bir okuldan yayın yapıcam. Okula cengaver bir giriş yaptığımı söyleyemem tabii. Önceki akşam eşek arısı kadar sivri sineğin gözümü sokması neticesinde bugün balon kadar şişmiş bir gözle uyandım. Balon kadar değildi elbette ama edebiyatta mütaalayı severim. Eser'in evinden okula gitmem kırk dakika kadar sürdü ama yol beni hiç yormadı. Sağa baktım sola baktım, insanları izledim... Otobüsten indiğimde çok sevimli bakkal bir kadın bana yolu tarif etti. Yolda giderken Dudullu Postası'na haber olacak nitelikte ve tıynette bir teyze kafası bozulmus ona buna şuna küfrederek püsür olmuş saçlarıyla yolda tek başına gidiyordu. Uzun uzun arkasından bakıp onu yol ettikten sonra okuluma gittim. En kestirmesinden baş müdür yardımcısının odasına uğradım. Beni göreve başlatmak için belgelerimi inceledi. O sırada arkada masalarda oturan ve okulda bulunmaları nedeniyle- asla konuşma tarzlarından değil- öğretmen olduğunu düşündüğüm iki kişi başladılar konuşmaya. Bu familyaya yabancı değildim ama henüz ağzımdan bismilllahım bile çıkmamıştı.Ağzında dişi görünmeyen beyaz saçlı öğretmenle, sindisiyah saçlı ve bıyıklı öğretmen benim de gelişimle norm kadronun ne olacağını ve kimin gideceğini merak ediyorlardı. Sonunda en son gelenin başka bir okula gitmesi gerektiği konusunda hem fikir oldular. Dört senedir aynı sınıfı okutan bir öğretmen bu okuldan ayrılmamalı dediler. Burnuma gıcıklık kokuları geldi ve dedim ki "Hocam, bizler profesyoneliz, nereye görevlendirilirsek orada görevimize devam ederiz." Ağzımı hiç açmayınca hep öyle kalacağımı sanıp da yanıldıkları için konuşmayı kestiler. Sonra beyaz saçlı dişsiz gibi görünen ama otuz iki takım tam da yerinde olan bana dönüp "İster misin, bi de sen gidermişsin" dedi gülerek. Ben de "Ünye'den gelmişim iki adımlık başka okula gitsem nolucak, giderim" dedim. Ağzının payını-bana göre- alan beyaz saç, "öyle değil mi hehehe" diyip lafı toparladı.

Ben sonra gayet ciddi bir öğretmen edasında müdür yardımcısına izin almam gerektiğini söyledim. O da müdüre sormamı söyledi. Müdür de benimle üç parmağını değdirip I.T gibi selamlaşıp rapor almamı söyledi. Rapor alamadım tabii yakınım bir doktor olmadığı için. Bu bana yapılcak şey değildi. Ben de İstanbul'da kalıp okula bir kaç gün daha gitmeye karar verdim. Daha Ünye'deki okuldaki arkadaşların yaptığı vedaya katılıcaktım,ama nasip değilmiş. Cengaver girişimler bir sonraki yazımda...

YAŞAMAK

2010-06-24T02:23:00.000-07:00

Büşra'nın şiirlerini paylaşmaya devam... Elbetteki onun da iznini alarak.
YAŞAMAK

Tam düne alışmıştım ki
Bu gün oldu
Yeni bir gün,
Yeni umutlar,heyecanlar, korkular
Beklentiler…

Sahi ne demek ki,
Yeni bir gün?
Aynı şeyleri tekrar yaşamaktan başka
Bir şey değil bence
Aynı telaş, aynı karmaşa.
Her gün aynı kavga…

Yaşamak,yaşamak, yaşamak…
Ve…
Hayatta kalmak.

Büşra Kılıç

Güle güle bana güle güle

2010-06-23T03:20:00.000-07:00

Evet tayinim çıktı. Tayinlerin belli olacağı sabah çok heyecanlı değildim; ama mütemadiyen personel meb sayfasına tıklıyordum. Sonra eğitimhane diye bir siteye takıldım. Bu sitede öğretmenler tayinlerini istedikleri yerleri ve puanlarını söylüyorlardı. Sitenin bir öğretmen yetkilisi de ki kurucusu olmalı soruları tek tek yanıtlıyordu. Evet sizin tayininiz çıkar, hayır berikinin çıkmaz şeklinde. Yalanla işim yok, ben de sordum çıkıp çıkmayacağını. Bana seninki çıkar dedi. Ben de teşekkür ettikten sonra, yetkilinin isminin üstümdeki başlığa takıldım 'bilge üye' yazıyordu. Teşekkür notundan sonra bi de 'bilge üye' de iyimiş yani tarzında komik olabileceğini düşündüğüm birşey yazdım ama kimse gülmedi. Gülmediler çünkü sinirler aşırı gergindi. Gerçekten bu değişikliğe benden daha çok ihtiyacı olan öğretmenler vardı. Senelerdir doğunun bir ücra köşesinde çalışıyorlardı ve artık memleketlerine gidip daha rahat bir hayatın tadını çıkarmark istiyorlardı. Milli Eğitim Bakanlığından şu saatte açıklanır diye bir açıklama yapılmadığından her kafadan bir ses çıkıyordu. Herkes bakanlığı aradığını şu saatte dediklerini yazıyordu. Bakanlığı arayanlara karşı gözümde büyük bir saygı oluşuyordu. Lakin ben öyle yerleri arasam bile heyecandan, ses titremesinden konuşamam. Artık tayin olayını nerdeyse unutmuş bütün ilgimi bu yazışmalara yönlendirmiştim. Herkes yazıyordu, ben de istiyordum ama şifremi kaybetiğimden siteye birşey ekleyemiyordum. Bazı öğretmenler ara ara şakalar yaptılar sonuçların açıklandığını söyleyerek. Öyle ki bu şakalar sonrası yazılan sayfa sayısı bir anda on-onbeş oluyordu ve gönderileri okumam zorlaşıyordu. Sonra bir öğretmen "Kayseri'den nefret ediyorum, ne biçim memleket " diyince bütün Kayserili öğretmenler taaruza geçtiler ve gündem bir anda başka bir konuya kaydı. Herkes bir yerele saydırıyordu. Torpillilere, bakanlara, müdürlere...... Bir iki de ben saydırmak isterdim ama tam da benim kurabileceğim tarzda ve tatta cümleler sarfeden öğretmenler vardı. Bir öğrenci denk gelip de okusaydı bu linkleri şaşırır ve gülerdi herhalde. Tabii uzun saatler bilgisayar başında kaldığımdan belim ağrımaya başladı ve bilgisayarımın karşısındaki yatağıma uzandım. Bu arada benim de telefonlarım çalıyordu. Sonra bunları düşünürken dalmışım bi onbeş dakka. Kalktığımda sersem gibiydim ve ilkönce tabii ki personel meb'e bakmaktansa eğitimhane com' a baktım. Orda biri tayinim olmadı yazıyordu. Personel Meb'e bi bakayım bari dedim ve önümde " kimlik numaranızı girin' adlı düğmeyi gördüm. İşte o anda heyecan duydum. Kimlik numaramı girdim ve karşıma yeni okulumun adı geldi bir anda. Çok şaşırdım, sanırım ben de kendimi eğitimhane com'un umutsuzluğuna kaptırmış içten içe tayinimin çıkmayacağına inandırmıştı. Feysbukuma tayinimi müjdeleyip sevdiklerimi birer birer aradım. Benim için çok sevinen aynı zamanda üzülen insanlar da oldu. Bense uzun zaman sonra cesaretimi toplayıp verdiğim bu karardan gerçekten mutluyum. Umarım benim için en iyisi olur.

Ebrar'ın yaşam öyküsü

2010-06-10T08:06:00.000-07:00

Tayinimi istediğim şu günlerde okulda herkesler bir üzgün bir üzgün. Henüz tayinimin çıkıp çıkmadığı belli de değil elalemin diline düştüm. Tabii ben gidince kimle dalga geçicekler evlenme hususlarında. Ben de artık üçüncü sınıf bir devlet okulunun en çılgın öğretmeni kadrosunda yer almak istemiyorum. Nasıl derler? Sıkıldım, bunaldım! Burda kurulu düzenimi bozmak üzere bir adım attım. Kolay bir karar değil tabii, vermesi senelerimi aldı. Hayat akıyor gidiyor, Teoman'ın demesiyle ' vakit bir türlü geçmezken, yıllar hayatlar geçiyor'. Bugün Eser'le yine Ozancığımızın kulaklarını çınlattık,andık andık. Eser'in Cihangir'deki evde küçük kanepede yatışlarımızı hatırladık. Ne güzel günlermiş dedik! O zaman sorsan bin tane sıkıntı sayardık. İnsan ölüme karşı sessiz kalıyor. Arkadaşını çağırsan da çıksa gelse uzaklardan istiyorsun. İnsan sevdiğini kaybedince gerçekten çok zor kabullenebilmek.
İşte tüm bunları konuşurken aklıma bir öğrencimin yazdığı kısacık öyküsü geldi.Öyküsünde Ebrar adında bir kızdan bahsediyordu. Ebrar evleniyor çocukları oluyor. Sonra Ebrar'ın çocukları da evleniyor ve çocukları oluyor. Torunlarını severkenve onlar da okula giderken Ebrar ölüyor. Sanıyorsunuz ki bir hüzün çökücek öykünün atmosferine;ama öyle değil. Ebrar'ın kırkında bir mevlüt okutuluyor ve herkes hayatına devam ediyor. Sonra Ebrar'ın çocukları da yaşlanıyor ve ölüyorlar; ama yine hüzün, ağlaşma yok. Öyküyü okurken size şu duygu geçiyor 'Hayat dediğin budur. Doğar, büyür ve yaşlanırsın. Güzel şeyler de yaşarsın, hüzünler ve sevinçlerde ama ölüm de bu sevinçler kadar doğal ve kaçınılmazdır'. Bu öyküyü okurken tüylerim diken diken olmuştu. Öğrencimi yanıma çağırdım. İnanılmaz olgun bir kızdı. Ölümden ne kadar doğal bahsettiğini söyledim. O da 'Öyle zaten öğretmenim' dedi. İlginçti. Ölümü ne zaman düşünsem bu öyküyü de beraberinde hatırlıyorum. Ben kabullenme konusunda öğrencim kadar başarılı değilim.

in my heart

2010-05-22T05:48:00.000-07:00

Bu hafta nasıl da tuhaftı. İlkönce ondokuz mayıs tatilinin iki gün sürmesi sonra da cuma günü okula giitmek beni bir hayli sarstı. Aslında sarsan bu değildi. Eser sayesinde tanıştığım bir arkadaşımızı kaybettik bu hafta. Ozan henüz otuzbir yaşındaydı. Çok gençti, yetenekliydi. İsterse en yeteneksiz de olabilir netice de bizim arkadaşımızdı ve seviyorduk. Şimdi bu satırları yazarken de onun bir şarkısını dinliyorum. Yazının ajitasyondan uzak olması için gayret ederken aslında üzüntülerimi tam da bu şekilde yaşadığımı düşünüyorum. Ozan ve Eser kardeş gibi yakındılar. Şimdi bir yandan Ozan'a çok üzülürken Eser napıcak, boşluğunu nasıl doldurucak diye tasalanırken yeni bir fikir verdi bana Eser. 'Hepimiz bu dünyada misafiriz. Hepimiz gidicez. Gidenlerin de arkalarında bıraktıkları kocaman boşluk, hiçbirşey doldurmuyor' diyerekten. Genç bir ölümü kabullenmek zor hele arkadaşınsa iki katı daha zor. Umarım herkesin hissettiği ve dilediği gibi annesine kavuşur Ozancık. Güle güle.

Köpekçilik'e bir giriş!

2010-05-12T23:03:00.000-07:00

Herşey kuzenimin köpeği Kurt'un kaybolmasıyla başladı. Lakin müşfik bir Alman kurdu olan kızımız bir gece korumakta olduğu villanın kapısından sessiz sedasız kaçırılmıştı. Aslında bu işin sessiz sedasız olmasına da herkes şaştı; çünkü kurt tanıdığı insanları görünce bile hav havlarıyla yeri göğü inleten bir kızdı. Günahını da almayayım, affedersiniz 'köpek' diye dosta düşmana bağıracak değil. Belli ki ona sadece tanıdıklara havlatmak öğretilmişti. Kuzenimin karısıyla aram biraz açık olduğu, kuzenim de zamanla kendi karısının hal ve hareketleriyle hayata uyum sağladığı için minik prensesimizin kaybolmasından geç haberim oldu. Daha önceden haberim olsaydı biraz üzülür ve ilk önce kuzenimin annesi olan teyzeme bir geçmiş olsun telefonu açar, kızımızın ne de tatlı olduğundan dem vurabilirdim; ama Kurt kaçıralı nerdeyse iki hafta olmuştu. Kuzenim polislere haber vermiş, onlar da bir köpek mafyasından bahsetmişlerdi. Ünye'de şaşılacak şey değildi; kısa sürede adını 'mafya-mufya' ile duyuran bir ilçe konumunda istek ve gururla il olmayı bekliyorduk senelerdir.

Hayatta kendi sorunlarımı es geçer arkadaşlarımınkini çözmeye bayılırım. Bu özelliğim annemden bana mirastır. Biz ailecek biz kendimizi sevmeyelim ama başkaları bizi bizden de çok sevsin diye didinir uğraşırız. Bunun imkansızlığını her kitapta okur ama yine de ikna olmayız. Bu da bizim tabiatımız. Kurt için ne yapabileceğimi düşünürken aklıma tabii ki öğrencilerim geldi. Onlar beni bu durumdan kurtarabilirler, bana yardım edebilirlerdi. Hiç biri günahları kadar insan sevmezler ama köpeklere taparlardı. Koşa koşa 7-G sınıfına gittim ve durumu anlattım. Sınıfta ağzımı açıp 'Alman Kurdu ' dememle herkes parmağını kaldırdı. Aslında daha olayı bitirmemiştim ama biliyordum ki bu maceraları dinlemezsem, içlerinde bir sevgi uyandıramazsam bana yardım etmeyeceklerdi. Sırayla köpeklerinin isimlerini, nasıl yıkadıklarını, uyuz köpeğe ilaç alıp nasıl tüylerine sürdüklerini uzun uzun anlattılar. En ilginci okula para getirmeyen öğrenciler günde üç milyona köpeklerine kasaptan pişmiş et alıp yediriyorlardı. Anladım ki okulda belki insan sevgisi veremiyorduk ama aşıladığımız köpek sevgisi tartışılmazdı. Köpek deyince her bir göz ışıl parlıyordu. İşi gücü bırakmış köpekli maceralara dalmışken dersin otuz dakikasını yemiştim. Olsun bir dersim daha vardı ve bu kez ben konuşacaktım. Derdimi anlattım. Bütün sınıf parmaklarını tek bir yöne işaret ederek Suat'ı yani nam-ı değer 'köpekçi'yi gösterdiler. 'Köpekçi de ne demek ki?'' diye sordum. 'Öğretmenim, bu çocuk boş zamanlarında barınakları geziyor, sağdan soldan köpek topluyor' dediler. Evet ben doğru adresteydim. Suat yani Köpekçi ayağa kalkıp agresif el kol hareketleriyle ve kısa boyuyla Danny Devito'nun Hollywood fimlerinde uzun boylu oyuncuların içinden canhıraş sıyrılması gibi öne çıktı. Sırasıyla bana köpeğin rengini ve en önemlisi adını sordu. Köpekçi bu işi ciddiye alıyordu. Sonra yanıma kadar gelip kulağıma sınıfta bir köpekçi daha olduğunu ve birkaç gün önce yanında bir Alman kurduyla geziyorken görüldüğünü söyledi. Şansa bakın ki diğer köpekçi tam öğretmen masasının önünde oturuyor ve büyük bir sessizlik içinde tek kelime etmeden bizi dinliyordu. Suat'ın kulağıma dediklerini duydu ve hızla sırasından kalkarak 'Öğretmenim bendeki değil 'dedi. Sınıf karışmıştı ve uğultudan kendi sesimi duyamıyordum. Herkes ön sıralara geliyor ve köpeğin birden bire sahnelere çıkan yeni köpekçi Uğur'da olduğunu söylüyordu. Uğur daha fazla baskıya dayanamayarak sokakta bir Alman kurdu bulduğunu ve evlerinin önünde baktığını söyledi. Bu sırada Suat bana kendisinin iyilik sever bir köpekçi olduğunu, Uğur'un ise köpek dövüştürdüğünden bahsediyordu. İyi köpekçi Suat kötü köpekçi Uğur'du. Ertesi güne Uğur köpeği getirecek ve kuzenime gösterecekti.

Aynı gün bütün okul kayıp köpek maceramı duymuş yanıma gelip sokakta gördükleri kurt köpeklerinden bahsediyordu. Yorulmuştum! Zaten ben bu işi profesyonelce yapan iki öğrenci bulmuştum bile. Boş zamanında baraka gezen bir çocuktan bana hayır gelirdi.

Ertesi gün anneme kuzenimi aramasını ve saat tam 14.00'de okula gelmesini söylemesini istedim. Ailede bir telefon trafiği ve mutluluk zinciri oluştu. Aynı günün sabahı kuzenim arayarak okula geleceğini ama toplantısı olduğunu ve bu nedenle köpek getirilince aramamı söyledi. Ben de ona umuda kapılmamasını o
olmayacabileceğini söyledim. Şans bu ki dersin yine 7G'ye idi ve Uğur gelmemişti. Çocuklar ''Öğretmenim siz korkmayın biz köpeği alır getiririz'' dediler. Zaten Uğur dün arkamdan ''Banane oğlum ben köpeğimi kimseye vermem'' demişti arkadaşlarına ve bana da hemen bu sözler ulaştırılmıştı. Uğur'un kankası da dün köpeği 'Kurt' diye çağırdıklarını ama hiç oralı olmadığını söyledi. Son ders Suat yanıma gelip ne olursa olsun, çalmak pahasına da olsa o köpeği bana getireceğini söyledi. Saat birbuçukta dersteydim ki müdürün telefonuyla irkildim. Beni aşağıya odasına çağırıyordu. Müdür Bey kolay kolay çağırmazdı odasına. Müdür beyi seviyordum; ama aynı zamanda içimde saygıdan da gelen bir çekinme korkma vardı; şimdi yalan söyleyemem. Ben hızla sınıftan çıkarken, dördüncü sınıf öğrencilerim ''Hayırdır öğretmenim, ne oldu?'' diye soruyorlardı.
Kuzenimin babası yani eniştem, müdür odasında oturmuş bir huşu içinde neskafesini yudumluyordu. Olay örgüsünde bir kişi daha eksikti tamam şimdi o da eklendi diye geçirdim aklımdan. Müdür Bey'e olanları eniştem tam anlatamamıştı anlaşılan ki gerçekten kötü bir anlatma yeteneği vardır, müdür bana sordu. Ben de baştan sona anlattıktan sonra müdür gülerek ''Hocanım bu köpekçilere sen de mi uydun?'' diye sordu. Aman Allahım köpekçileri müdür de biliyordu.Utanmıştım. Hem köpekçileri daha önce bilmemekten hem de müdürün 'Sende mi.....' diye söze başlayışından. Aslında müdür beyin köpekçileri bilmesi doğaldı. Birkaç kez kolunu kaldırıp taş atar gibi yaparak Suat'ın yanlışlıkla okula giren köpeğini dışarı çıkarıp korkutmuşluğu vardı ve köpekçi efsanesini bilmesi doğaldı. Hızla koşarak sınıfa çıktım. Sınıfa girmemle bütün sınıfın parmak kaldırması bir oldu. Ben söz hakkı vermeyince bu kez de hep bir ağızdan konuşmaya başladılar; ''Öğretmenim! Siz sınıftan hızla çıkınca Uğuralp; 'Bu öğretmen kafayı yemiş'' dedi'' diyerek bu sözleri bana koro halinde ilettiler. Uğuralp de okul kitabında kendince kafayı yemiş bir dünya resmi göstererek bana değil dünyaya söylediğini iddia etti. Benim gerçekten çok gülesim geldi ama bunu Uğuralp'ın yanına bırakırsam olayların sonu gelmezdi. Uğuralp'e yaptığının yanlış olduğunu anlattım ki aslında umurumda da değildi en azından o esnada. Aklım Kurt'daydı çünkü. Zil çalar çalmaz aşağıya eniştemi almaya gittim. Neskafesini bitirmediği için koşa koşa okul kapısına giderek çocuklara bakmaya gittim. Henüz gelmemişlerdi ama orda benimle birlikte onları bekleyen olayla alakasız en azından bir yirmişbeş çocuk vardı. Allahım inanılmazdı hepsinin nasıl haberi olmuştu? Biri çıkarak ''Öğretmenim biz de köpekçiyi bekliyoruz, gelince haber veririz'' dedi. Koşarak okula döndüm ve eniştemi aldım. Onunla çocuklar eşliğinde kapıda biraz daha bekledik ve uzaktan köpekleri eşliğinde çocukların geldiğini gördük. Suat'ın yanında Çakır ve Polat( köpeklerin isimleri) vardı. Uğur'un yanında ise kurt denemeyecek en azından Alman kurdu olamayacak kadar zayıf ve heybetsiz bir köpek vardı. Bir yanda ortalıkta havlayan bir sürü köpek ve yaşları oniki-onüç yaşlarında olan çocuklar gezmeye başladı. Uğur köpeği getirip 'Öğretmenim bu mu köpeğiniz ?' diye sordu. Bu sefer eniştem bana dönerek ''Bu ne böyle, sen Kurt2'u tanımıyor musun, bu kurt köpeği degil ki!'' diyerekten bana kızdı. Köpeğinin bizim olmadığını anlayınca Uğur rahat bir nefes alıp onu idareye verip vermeyeceğimi sordu. Bu esnada ortalık iyice karışmıştı ve öğrenciler bana aslında Uğur'un köpeği getirmeyeceğini zorla getirdiklerini söylediler.
Bu sırada Suat, Çakır ve Polat'ı zorla idare ediyordu ve evine dönerken eniştemden kayıp köpeğin fotoğrafını istedi. Eniştemin gözüne girmişti cevval köpekçi ve koca bir aferim aldı. Sonra, sonrası hepimiz sessizce evlerimize dağıldık.

Adım Hıdır, elimden gelen budur.

2010-04-21T13:33:00.000-07:00

Bu aralar nefes almaksızın kişisel bilogları okuyorum; ama nasıl dadandım. Her gün bu bilogu açıyorum ve işin kötü tarafı iki satır da ben yazayım demiyorum. Öyle güzel yazılar yazıyor ki insanlar dilim dışarda okuyor, sanki ben yazmışım gibi iki elimi de çırpmayı ihmal etmeden nasıl da lafı gediğine koymuşlar diye seviniyorum. Benim bilogum, konu itibarıyle lafı gediğine koymaya müsait bir alan değil. Olsa olsa bir iki yaramaz öğrenciyi burdan söyler, eğitim sistemine değinirim, hiç değişmeyen, içinden çıkılmaz bir çukura dönüşen bu sisteme. Ama diğer biloglar öyle mi? Hayır, değil.! Şenlik, kıyamet..... Bir de lafı gediğine koymak da bir hüner bir başka beceri. Ben şimdi iki kere lafı gediğine koyup, çok doğru da bir noktaya parmak bassam, arkamı dönüp yine uzun uzun düşünürüm. Bu nasıl güvensizlik. Haberim yok, şurda iki kişi öyle değil de böyle dese, düşünür dururum artık kim haklı diyerekten.
Bu aralar okul çok karışık. Yok gözüne kalem batanlar, okulu mahkemeye verenler. Saymakla bitmez. Bugün öğrencilerimle bir drama yazma çalışması yaptık. Kısa bir oyun yazmaya çalışıcaklardı; ama içinde hem Türkçe hem de İngilizce olucaktı. Misal geçen sene bir grup öğrenci, kendinden habersiz, param var dünya benim mantalitesinde olan bir Türk'ün uçağa binmesiyle kokan çoraplarını çıkarmasını ve turşu yemesini konu olan bir oyun sergilediler. Oyunun sonunda da bütün kurallara uyan İngilizler, zavallı Türk'ü atmışlardı uçaktan aşağıya. Bugünkü grup da Obama, RTE, Bush'a ayakkabı atan adamı bir araya getirip küçük bir oyun yazmışlardı. Benim de yardımımla yazıp, oynadılar. Yaratıcılığın her türlüsünü çok severim. Hepsini alkışlayıp uzun uzun övdüm.

UMUT

2010-04-04T00:37:00.000-07:00

Aslında ben bu yazıda (ben de sanki köşe yazarıyım da) ilkokul dörtlerin nasıl da ağızlarının suyu aka aka öykülerimi dinlediklerinden bahsedicektim; ama memlekette eğitim adına olan şeylere gözlerimi kapatamıyorum. Algıda seçicilik oluyor herhalde, şıp diye buluyorum, okuyorum ve üzülüyorum. Gerçi kayıtsız kalmak pek mümkün değil bahsedeceğim olaya da, mesela Radikal Gazetesi koca bir sayfa ayırmış bu olaya. Televizyonlar da dokuz gün boyunca verdiler. Milli Eğitim bakanımız birşeyler, en azından bir açıklama duyamadık. Olsun canı sağolsun diyelim. Başka birşey gelmiyor aklıma zaten gelgör ki... Neyse, olay şöyle; Umut adında dünyalar tatlısı minik bir oğlan çocuğu, ihtimalle dördüncü sınıf civarında, bir yatılı ilköğretim okulunda kalıyor. Yatılı ilköğretim okulu (yibo), yatılı pansiyon ve ilköğretim okulu yanyana. Evi uzak olan ya da ailelerin bakamadığı çocuklar geliyorlar burda hem okuyorlar hem de kalıyorlar. Konuya dönersem, bu çocuk okulda birşeyini unutuyor, yatılıdan kaçıyor iki adımlık okula gitmek için, gerisi ;işte gerisi koca bir boşluk. Çocuk ortalıklarda yok. Kayboluyor, hem de dokuz gün boyunca bulunamamacasına. Haberlerde çocuğun ara ara kamera kayıtlarını gösteriyorlar. Umut yemek yerken ara ara kameraya bakıyor masum masum. Başına geleceklerden habersiz. Sonra Umut dokuz gün sonra okulun çevresindeki bir logarda bulunuyor. İşin ilginç yanı ise, logar kapaklarının kapalı olması. Kapağı açıp öyle buluyorlar Umut'u. Ama nasıl oluyor. Müdür yardımcısı endişeleniyor Umut kaybolduktan sonra, çünkü okula denetime gelecekler şimdi. Okula acilen bir çeki-düzen gerekiyor. Hemen kaloriferciye kapattırıyor logar kapaklarını. Onun için önemli olan başını kurtarmak, Umut kaybolmuş, nerdeymiş, sanmıyorum ki canı sıkılmıştır bu sorulara. Tabii bundan önce de bu okulda çeşitli taciz olayları oluyor. Kız öğrencileri taciz ediyorlar, sorumlular uzaklaştırılıyor okuldan. Çok güzel. Dokuz gün sonra Umut'a otopsi yapılıyor. Birşey çıkmıyor. Ne bir boğulma, itilme ,taciz hiçbirşey. Umut, okula giderken gece vakti logara düşüyor. Bu arada kameralar da ne hikmetse o gece bozuk. Milli Eğitime iletmişler de falan da filan da. Çok iğrencisiniz hepiniz ya. Başka bir nokta da şu, Umut'un evi okula sadece üçyüz metre uzaklıkta. Çocuğunu istersen bir kuru ekmekle besle ama yanında olsun. Ayrıca niye ağlıyorsun demezler mi insana, hep kurtulmak istediğin, yediği bir parçayı fazla gördüğün Umut gitti işte. Savcılık, eminiyet okul yönetiminde ihmal dışında bir yanlışlık
göremiyor. Biz burdan oturduğumuz yerden görüyoruz; ama onlar göremiyor. Umut'un ne de güzel ismi varmış aslında. İştahlı iştahlı yerken yemeğini ne de tatlı bakıyor. Kaçıcam saklanıcam mı sandı ki, nasıl göremedi bilemedi logar kapaklarını. Huzurla yatsın.

Mesleki Deformasyon

2010-03-30T13:57:00.000-07:00

Bu aralar inanılmaz isteksiz bir biçimde gidiyorum çalışmaya. İşim gücüm insanlarla... Ben bugün kimseyle çok konuşmadan, sessizce köşemde çalışayım deme şansım yok. Gerçi hiçbir mesleğin böyle bir lüksü yoktur. Herşey belki derse girene kadar; ama bu sene bitmek tükenmek bilmeyen ders saatleri gerçekten canıma okudu. Umarım önümüzdeki senelerde böyle bir çalışma temposuna girmem.

İngiltere'de okullar sekiz hafta bitiminde bir hafta tatil oluyor. Aslında güzel bir uygulama. Öğretmen belki bir yere tatile gider, havalanır. Şayet isteksiz derse girince, öğrenci milletinin de bildiği şeyleri bile öğretmene onaylatma gibi bir huyu olunca delirebiliyorsunuz. Mesela ben öğrencilerin kalem uçları bittiğinde 'Öğretmenim, kalemimin ucu bitti' demesine inanılmaz derecede sinir oluyorum. Bunu niye bilmek zorundayım?

Bu satırları az evvel bir okuyayım dedim de korktum kendimden. Büyük bir deformasyonun içine girmiş bulunmaktayım. Sanırım önümüzdeki hafta da akıllı tahta eğitimi alıcam ve bir hafta kadar derslere girmiycem. Tek bildiğim şu aralar eğitim dünyasından fersah fersah uzak kalmak istediğim.
Bu yüz karası satırlar hemen kendini yok etsin! Çok ayıp ve bir öğretmene yakışmıyor. Bazen bakıyorum da okulda bu tarz şeylerden şikayet eden bir ben varım gibi geliyor.
İYİ GECELER

Yakışıklı çocuklar kuşağı

2010-03-26T23:54:00.000-07:00

Son iki gündür fena halde hastaydım. Bütün bir kış hasta olmadım diye sevinir ve övünürken bu hastalık beni resmen bozguna uğrattı. İlk başta bir güne atlatırım dedim; ama olmadı. Şayet bu öğretmenlik mesleği hastayken hiç çekilmiyor. Sürekli ayakta duruyorsun. Hadi ayakta değilsin, öğrenci milletinin diyeceği laf, soracağı soru bitmiyor ki…Hele dörtler, hele dörtler…Bu kadar soluksuz , bu kadar anlatmaya meraklı güruh olabilir mi? Önceki gün izin almıştım müdürden, öğleden sonra derse girmedim. Bugün sınıfa geldiğimde, yok sizi çok özledik diyenler, kendinizi arattınız diyenler. Hayır bu laflar nasıl dokuz yaşındakilerin ağzından çıkıyor bunu hiç anlayamıyorum.

Yine dördüncü sınıflardan bir öğrenci beni feysbukuna eklemiş. Ben de kabul ettim sınırlı profil uygulamasıyla. Ana sayfamda gördüm ki bu bir fotoğrafına yorum yapıyor. Kendi fotoğrafı ve altında şu yazıyor ; ‘Çok yakışıklıyım’. Sonra diğer fotolarına da baktım çoğunda aynı cümle yazılı. Sınıfa gelince parmak kaldırdı ve dedi ki ‘Öğretmenim, sizi feysbukuma ekledim'. Ben de 'Evet, biliyorum kabul ettim arkadaşlık teklifini. Fotoğraflarının altına çok yakışıklıyım yazmışsın’ dedim. Tabii buraya yazınca sanki azarlarmış gibi düşünülüyor; ama öyle değil tabii. Bu da ‘tabii ki ,öğretmenim yakışıklıyım ‘dedi. Sınıf da bizi dinliyor ama sessizce. Yani tabii şimdi kuşak değişti ;ama kimse çocuğa yadırgar bir şekilde bakmıyor. Öğrenci devam etti ; ‘Herkes kendini yakışıklı bulur öğretmenim' dedi. Ben hayatta sanırım bir şeyler kaçırmıştım. Ne de olsa ‘herşeyin ayıp olduğu’ öğretisiyle büyütülmüş bir kuşaktan geliyordum. Peki dedim daha da çocuklaşarak ‘Kendini yakışıklı bulanlar parmak kaldırsın'. Bütün erkekler parmak kaldırdı. Allahım! Kendilerine güvenleriyle bana meydan okuyor gibiydiler. Sonra ben niyeyse büyük bir şaşkınlıkla ‘Bu sınıftaki kızlar çok güzeller ,erkekler de çok yakışıklı ‘dedim. Bütün sınıf büyük bir alkış tufanı kopardı.

Lakin, bu olay beni çok düşündürdü. Hepsi nasıl kendine güvenli ve nasıl güzel ifade ediyorlar kendilerini. Bunlardan öğrenmem gereken şeyler var diyip kafa patlatarak çıktım sınıftan. Bu kez dersim diğer dörtlereydi. Bu sınıfta da söyleyeceği şeyler hiçbir zaman tükenmeyen öğrenciler vardı. Hatta bazen bir şeyler anlatırken o kadar uzatıyorlardı ki cümleleri nefes almayı unutup kesiliyorlardı. Son beş dakika kala resmen bayılacak gibi oldum. Dersi bıraktım. Enerjileri tükenmemişti. Hala oyun oynamak grup oluşturmak istiyorlardı. Zil çalar çalmaz öğretmenler odasına gidip paltomu aldım ve hızla okuldan uzaklaştım.

İyi şeyler de oluyor!

2010-03-15T12:47:00.000-07:00

Dönüp de bilog okumaya korkan bir insan oldum. Utanıyorum gerçekten! Bu kadar agresif olur mu bir öğretmen? Olabiliyormuş işte. Asla mesleğe ilk başlarkenki engin sabrım yok ,ama onun yerine güzel şeyler de koyabilmiş görebiliyorum kendimi. Daha tecrübeliyim mesela ,leb demeden leblebiyi anlamıyorum belki ;ama o da olucak ,hissediyorum.

Ben okula süslü püslü gidemeyen takımdanım maalesef. Sabah kalkıp kahvaltısını yapana ,bir de üstüne makyaj yapıp okula gelenede büyük bir saygı duyarım. Brenim ritüelim şudur ;evden çıkış saatine onbeş dakika kala uyanmak ,üstümü giyinmek ve kahvaltı,makyaj yapmadan kendimi sokağa atmak.

Bizim okulda bir arkadaşım var. Yaşı benden büyük ilkokul öğretmeni. İki çocuğu var. Bana göre bizm okulun en yetenekli öğretmeni. Çok çalışkan ,ne anlatsa dinlenir bir insan. Onun sınıfından ortaöğretime gelen çocuklar pırıl pırıl pırıldar sınıfta. Özel bir kadın . Hergün okula gayet bakımlı gelir. Çok şık kıyafetler giyer ,takılar takar. Mutlaka makyaj yapar ,üstüne başına dikkat eder. Yazımın bundan sonrasını adıyla hitap edeyim . G hanım ,bütün bunların yanında her çarşamba bir sürü pazar alışverişi yapar ,biberin domatesin iyisinden anlar ve güzel pazarlık yapar. Okula elinde o koca koca paketlerin içinde yüzü gözü görünmez bir halde gelse bile çok cool görünür. Hatta şimdi aklıma geldi ,müdür bile okulu boyatacağı vakit ona sorar ,hiçbirimiz de onun kararına karşı durmayız.

G.. Hanımın aslında uzunca bir hikayesi var. Babası asker ve Türkiye'nin heryerini dolaşıyorlar. Annesi de bi yandan çok baskıcı. G.... Hanım çok zeki ve öğretmenlik okumaya karar veriyor. Görücü usuluyle erkenden evlendiriyorlar. Evlenip iki çocukları olduktan sonra da kocası çok büyük bir kalp krizi geçirip ,felçli kalıyor. Ev-ocak ,herşey G.....Hanıma kalınca hepsin bir sıraya koyup başlıyor yeni hayatına. Araba öğreniyor. Evde bir erkeğin yapabileceği herşeyi bir bir sırasıyla yapıyor.

Ben G...... Hanımı hep böyle uzaktan uzaktan izler ve takdir ederdim. Geçende de ona dedim ki;'Sizin hayranınızım. Hem bu kadar işi beceriyor ,hem de böyle güzel bakımlı okula geliyorsunuz . Bir de üstüne üstlük arı gibi çalışıyorsunuz'. O da bana şunları söyledi: ' Senence bunları kim için yapıyorum? Hepsi çocuklarım için. Hiçbir şeyden geri kalsınlar istemiyorum. Bütün bunların sonunda da annelerine baktıklarında da güzel bakımlı,güçlü bir kadın görsünler istiyorum'dedi .Çok etkilendim. Etkisi bitmeden de üstümde yazmak istedim ,içim rahatladı.

Havanda su.....

2010-03-09T13:57:00.000-08:00

Günlerim sıkıntılı geçmesin istiyorum olmuyor. Haftada kırk saat derse giriyorum ve bu dönem derslerine girdiğim öğrenciler içinde durumu gerçekten çok berbat olanlar var. Yani nasıl derler ben çocuklarla iletişime geçemiyorum. O kadar sabrım olmuyor bazen ,belki bu beni kötü bir öğretmen yapıyor. Olabilir! Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum. Bunu dedikten sonra da kendime diyorum ki böyle kurtulamazsın vicdanından! Ama bir kısır döngü içinde dolanıp durduğum çok oluyor. Bu aralar kütüphane heyecanı içindeyim. Kütüphaneye gidiyorum. Tek kitaplara dokunuyor, öğrencilere kitap seçiyorum. Ne zevk! Kitapları ve öğrencileri tanıyan bir kütüphane görevlisi ne kadar gerekli aslında her okula. Öğrencinin okuma zevkini oluşturmasında ve boş zaman aktivitesi yerine bir hayat biçimi haline getirmesinde.

Bugün öğretmenler odasına girdiğimde burnuma yumurta kokusu geldi. İki bayan öğretmen arkadaş ekmeğin arasına yumurta gömmüş yiyorlardı. Buna isyan ediyorum mesela! Kendimi yirmi sene öncesinin şehirler arası otobüsüyle Ünye'den İstanbul'a gidiyormuş gibi hissediyorum ve inanılmaz midem bulanıyor. Artık çoğu çatlak sesten ben çıkmaktan hoşlanmadığım ve bir başka kavgaya daha yelken açacak gücü bulamadığımdan sesimi çıkarmadım. Şayet bu yumurta yiyen kadın da kendisine ev kredisinde kefil olmadığım için benimle küsmüş bir insan. Beladan uzak durmaya karar verdim.

Bu aralar kendimi havanda su dövüyormuş gibi hissediyorum. Yani daha doğrusu bütün bir Türk eğitim sistemi öyleymiş gibi geliyor. Şimdi sbs sınavlarıyla yetişen öyle bir nesil geliyor ki ,iletişimden anladıkları birlikte test çözmek, dershanede ve msnde sosyalleşmek. Çocukların hiçbir hatası yok ,hem de hiç. Yeni aldığım sınıf yedi g sınıfı. Ayaklarım geri geri gidiyor desem yalan olmaz. O kadar uğrasıyorum ki ve onlar da anlamamak konusunda o kadar diretiyorlar ki. Kendimi suçsuz göremem. Mutlaka bunda benim de tuzum vardır ama öğrencileri bir görseniz...

Okulda bir başka öğretmen var. O da sadece başarılı öğrencilerin dersine giriyor ,onlara kurs veriyor ve de kendisi milli eğitim müdürlüğünden de aylıkla ödüllendirme şerefine de ulaşmış biri. Onu ben bile bu halimle iki dakka dinleyemiyorum kusura bakmasınlar.

Neyse ki dördüncü sınıflarım var. Beni gerçekten mutlu ediyorlar. Neşeliler,komikler,her yola geliyorlar.
Öğretmenliğim konusunda böyle inançsızlaştığım nadir oluyordu;ama bu aralar o kadar baskın ki ben bile ne yapacağımı bilmiyorum.

Çocuklar her şeyin farkında ,farkında olmayan bizleriz!

2010-02-16T08:05:00.000-08:00

Bu sözü bugün ilçe zümre öğretmenler kurulu toplantısında bir öğretmen söyledi. Devamında da sistem bitmiş arkadaşlar dedi. Hemen her sene ilçedeki okullardaki zümre öğretmenleri toplanıyor ve mevcut sorunlara çeşitli çözüm önerileri getiriyoruz. Bu çözüm önerilerinin hiçbir zaman bir üst tarafından okunmadıkları o kadar belli ki ,her dönem yine aynı sorunlar önümüze getiriliyor ve bunlar hakkında konuşmamız bekleniyor. Aslında bu toplantılarla öğretmenlerin zaman geçtikçe nasıl etkisiz eleman haline getirildiği de gözlemlenebilir çok açık bir şekilde. İlk senelerde o kadar çok söylecek sözünüz ve çözümleriniz oluyor ki,ama bırakın sistemi ,artık arkadaşlarınız bile dinlemiyor sizi ve bırakıyorsunuz. Size toplantı dedikleri zaman da kaytarmaya çalışıyorsunuz. Bugün çocuklar her şeyin farkında aslında diyen öğretmen o kadar güzel konuştu ki…Yine birçok öğretmen dinlemedi ki onlara kızamazsınız çünkü yirmi beş yıldır hiçbir şeyin değiştiğini görmemişler.
İkinci dönem de nerdeyse kırk saat derse giriyorum ve haftada iki saat de öğrencilerime rehberlikdersi veriyorum. Bu kadar yoğunken benden bir de öğrencilerimin evlerine tek tek gitmem isteniyor. Bunu yapmıyor değilim ama buna ek olarak bir de girdiğim sınıflardan birer öğrenci seçip ,onlara koçluk yapmamı istiyorlar.Tamam da hem sınıftaki bütün öğrencilerle ayrı ayrı ilgilenip hem de diğer sınıflardan başka öğrencilerle nasıl koçluk yapabilir? Yani duyduk demeyin o filmlerde gördüğünüz ,özel okullardan belki de duyduğunuz ‘koçluk sistemi’ şimdi de bizim okullarımızda. Müfettişler bu konuda çok ısrarlı. Aynı zamanda her bir öğrenciniz için uzun uzun raporlar yazmanızı istiyorlar. Hadi ben bekarım yapıyorum yorula yorula ,ama insanların hem vermeleri gereken dersleri hem de evde ilgilenmeleri gereken çocukları barkları var. Şu söz çok doğruymuş ‘Demesi Kolay’. Müfettişler söylüyorlar bir de yapmışlar mı diye teftişe geliyorllar. Hatta geçen rehberlik raporları geldi şunu yazmışlar ; ‘Okul idaresinden arka bahçeye duvar örülmesi istendi’ Çok ilginç bir şey var ki o da şu ;bunu bir önceki gelişlerinde istediler ve müdür de hemen yerine getirdi. Onlar hala aynı şey de ısrar ediyorlar ,istediklerine de bakmıyorlar. Müfettişlik gerçekten kolay meslek. Acaba bu şekilde gezip de mesleğe başlayan kac kişiyi nefret ettiriyorlardır. Bu yazdıklarım ön yargı değil ,sekiz yıl boyunca yaşadığım gözlemlediğim ,hatta daha da ileri gidersem öğretmen annemden duyduklarım. Bunlar tabii öcü de değil ama müfettişlik insanlara kendilerince böyle bir ‘konfor’ yaratıyor olabilir. Ne kadar da dolmuşum ,onu fark ettim.
Toplantıdan sonra bir kafeye girdim ,açtım bilgisayarımı yazıyorum. Akşama yazsam sinirim geçmiş olurdu ama buna izin vermek istemedim. Şimdi izin verirse yazım öğretmen içeceği olan doğal serum ‘çay’ıma geri dönmek istiyorum.

İkinci dönem başladı!

2010-02-10T11:31:00.000-08:00

Onbeş günlük tatil benim için kısa sürede sona erdi. Ne derler ;göz açıp kapayıncaya kadar. Öğretmen olmanın en güzel yanlarından biri de dönüşte yolunu bekleyen öğrencilerin olması ve seni gördüklerinde gül yanaklarının açılması. Ben dinlenmiş olarak döndüm tatilden ;ama önümde girmem gereken kırk saati var şimdi. Bir yandan iyi ek ders alıyorum ,öte yandan eve pestil gibi geliyor bir süre uyuyorum.

Bugün öğrencilerime tatillerinin nasıl geçtiğini sordum. Daha doğrusu soru şu idi ;'Tatilde Ünye dışına çıkan var mı?' Ortaöğretimler bu sorulara gayet makul cevaplar verirken, dörtler yine yapacaklarını yapıp beni laf oyununa getirdiler. Nasıl mı getirdiler? Hepsi şehir dışına çıkmış gibi parmak kaldırıp ,söz alınca da abartısız şöyle dediler;'Biz İstanbul'a gidicektik ,plan yaptık ama çok kar vrdı gidemedik. Gitseydik,teyzemlere gidecektik'. Hadi bu bir kişi,bıraksam sınıfın hepsi böyle bir hikaye yaratıcak. Bir dinle iki dine yetti bana da.

Bu ilk hafta biraz zor geçmekte; ama kısa sürede alışmayı umut ediyorum. Kendime sık sık burası benim iş yerim ya okul işte diyorum. O zaman herşey gözüme 'iyi mananda' daha güzel geliyor.

Wendy bizim okula geldi II

2010-01-15T08:26:00.000-08:00

Dün Wendy'nin bizim okula gelişi ile ilgili sadece videoları ve fotoğrafları yükleyebildim. İki kelime de olsa yazmaya halim yoktu. Uzunca bir süre e-okula notları girmeye çalıştım. Hafta sonu da öğrencilerin okudukları kitapları not edicem. Şunun şurasında okulun kapanmasına nerdeyse bir hafta kaldı. Sonuna yaklaştıkça insanın sabrı da azalıyor öğrencilerine karşı. Mesela kendi sınıfımda sürekli ama durmaksızın,arkadaşlarını şikayet etmeyi huy edinmiş bir öğrencim var ;dayanamıyorum! Belki sonradan bu yazdığımdan utanırım ama neyse ki geriye dönüp de bu yazıları okuma alışkanlığım yok.

Neyse,gelelim Wendy vukuatına. Wendy,eşi Michael ile Avustralyalardan gelmiş bir kadıncağız. Ünye'de yaşamayı tercih ediyorlar. Bazen de yılın altı ayı burda altı ayı Hindistan'da yaşıyorlar. Bu kışı da burda geçirmeye karar verdiler. Ben de Wendy'e söyeşi teklifinde bulununca kabul etti. Okula bir heyecan getireceğini biliyordum bu projenin .Gerçekten de öyle oldu. Öğrenciler bir heyecan bir heyecan . Sürekli tenefüste yanıma gelip,Wendy geldi mi diye kontrol ettiler. Benden çekinenler gelip öğretmenler odasına şöyle bir başlarını sokup emin olmak istediler. Tam Wendy'nin gelmesine bir saat kala benim de içime bir heyecan çöktü;ama benim heyecanım Wendy gelirse diye değil de ya gelmeze ne olucak diye düşünmektendi. Sonra aradım ,meğerse unutmuş. Sonra soluk soluğa geldi . Bu esnada müdüründen müdür yardımcısına,hademesinden öğretmenine herkes Wendy'i sormuş çocuklara.
Wendy geldiğinde herkes büyük bir coşku içinde sorularını sormaya başladı. Aslında böyle aktivitelerde öğrencileri daha iyi etüd ediyorum. Mesela çalışkan öğrenciler o kadar çekingendi ki ama orta dereceliler ve biraz vasata yakın olanlar ,sorularını çatır çatır sorup cevaplarını da aldılar.Başlıca sorular 'What is your favourite food','Where are you from?','How old are you?';ama en bombası şuydu :'Is G.Ö a good teacher?'. Yani duyan da beni yazdırdı sanıcak. Bir de en yakın arkadaşını sordular , Wendy ,Michael diye cevap verince büyük hayal kırıklığıyla bana baktıklar. Bunu kesinlikle hissettim gözlerinden. Cevabın G.Ö olmasını bekliyorlardı ki gülebilsinler,sevinsinler,çocuk saflığıyla öğretmenimizi de mutlu ettik diye grurlanabilsinler... Bir dahaki sefere:) Gerçi istisnalar da oldu. Bir öğrenci de 'everyway that I can 'i söyledi ki Wendy çok etkilendiğini söyledi. Tabii ben de çok etkilendim.

En sonunda müdür de ziyaret etti söyleşimizi. Anladığım kadarıyla onun da hoşuna gitti öğrencilerin bu söyleşme işi.En sonunda bütün öğrenciler Wendy'nin elini sıkıp dışarı çıktılar. Az buz değil otuza yakın insan vardı kütüphanede. Wendy gülerek çocuklar büyük bir ciddiyet içinde Wendy'nin elini sıkıp teşekkür ettiler. Wendy söyleşi içinde hiç değilse en azından beş defa aynı soruya cevap vermiştir ;ama o kadar kibar ki o da bana ve cocuklara çok teşekkür etti. Yani bu hafta ben ve öğrencilerim için heyecanlı,rutinimizden uzaklaştığımız bir haftaydı. Wendy'e teşekkürler.

Wendy bizim okula geldi!

2010-01-14T07:41:00.000-08:00

Bu Türkler var ya

2010-01-02T02:39:00.000-08:00

Bir sene daha acısıyla tatlısıyla geçti. Hayatta her ne kadar klişe laflardan hoşlanmasam da tuzağına düşerim. Mesela bu yazıyı da onlardan biriyle açtım;ama her zaman da iddia ederim ki klişelerin de hayatta doldurduğu bir boşluk var. Bu blog benim devamlılığını getirebildiğim tek aktivite olduğu için de ayrıyeten gururlu ve de huzurluyum. Söz uçar yazı kalırmış(bir başka klişimasyon). Yılbaşı günü benim sekiz saat dersim olduğu için çok bir havaya giremedim. İşin ilginç yanı çocuklarda da öyle bir durum sezinlemedim. Gerçi çok yoğun da bir haftaydı. Müfettişler geldiler ve en yükseklerdeki egolarıyla bize ayar çekip gittiler.
Benim bu hafta en çok güldüğüm iki olay oldu. Bunlardan birincisi yine meşhur dördüncü sınıflarla alakalı. Bunların öğretmeni erkek olduğu için her gün sınıflarına süslü bir öğretmen girmiyor. Ben de azıcık makyaj yapıp sınıfa girsem erkeğinden kızına hepsi basıyorlar alkışı. Bi de bunlar alkışlamaya başlayıp ,öğretmenim çok güzel olmuşsunuz deyince ben gülmeye başlıyorum. Ben gülmeye başlayınca alkışın dozunu arttırıyorlar. Bi öğretmen için güzel birşey olsa gerek ama hiçbir gerçekliği yok gibi. Bazen yüzümü yıkamayıp okula gittiğimde bile eteğimden çok güzel olmuşsunuz diye ayrılmayanlar oluyor.
Son zamanlarda başında babası anası olmayan öğrenciler için sadece dua edebiliyorum ve dualarımın da kabul olacağına dair yüksek bir beklenti içindeym. Ne olursun Allahım bunlara öyle bir şans ver ki... Küçükken yaşadıkları acıları sıkıntıları tamamen unutsunlar. Ya da okusunlar güzel bir meslekleri olsun ,bu kötü anılarda arada hatırlanmak belki de maalesef hep hatırlanmak üzere ama mutlu günlerde bir kenarda kalsınlar. Sanatçı olsunlar bu acıları eser yapsınlar. Bazen elimden sadece bu geliyor.

Öğrencilere her ders sözlük kontrolü yapıyorum. Sözlük kullanma alışkanlığı bana göre çok mühim ve kazandırmak için çaba sarfediyorum. Öğrencinin biri sözlüğe bakarken şöyle birşey dedi ;'Öğretenim bu Türk milleti ne terbiyesiz ya '.Bu cümle beni hemen gülümsetti tabii. Bir de bunu diyen de günde beş öğün küfreden olunca diktim kulaklarımı. Noldu ki dedim ,ne yapmışlar yine. Sanki ben ve o Türk değiliz ayrı tutuyoruz kendimizi. 'Öğretmenim hemen ayıp kelimeleri de yazmışlar sözlüğe ,ne gerek var 'dedi. Ben düşündüm ne olabilir 'fuck ','shit' mesela. Bunlar geldi aklıma. 'Getir bakayım ,neymiş 'dedim. Getirdi ve sözcük şuydu 'bra:sütyen'. Gülmeyi ihmal etmeden ne var ki bunda dedim. Netice de o da bir giysi. O bunu kabul etmeden yerine oturdu. Mesela öğrenciler belki 'shit'i yadırgamıyorlar ama 'pant' büyük ayıp.
Bu sene kendim ve tüm sevdiklerim adına güzel bir yıl dilerim. Özellikle de öğrencilerm adına. Kötü insanlardan uzak, huzurlu bir yıl.

Yasak savıyorum !

2009-12-28T04:14:00.000-08:00

Ne zamandır elim blog yazmaya gitmiyor. Her seferinde 'yeni kayıt' bölümünü tıklıyorum ama sonra vazgeçiyorum. Arada egoma iyi gelsin diye kimler ben aramış,bloguma bakmış diye sayacımdan kontrol ediyorum. Aslında okulda her gün yeni bir macera yeni bir hikaye var. Mesela geçende bir öğrencime dördüncü sınıflardan bir erkek öğrencime annesiyle ilgili birşey sordum. Yani meraktan değil de konu öyle gerektirdi. Çocuk geldi yanıma 'annem beni bırakmış küçükken öğretmenim 'dedi.Arkadaşları da artık ne düşündüyse 'öğretmenim aslında çok akıllı ama biraz yaramaz 'dediler. Allahım ya bunlar sadece dördüncü sınıf öğrencisi. Bazen kafalarının ülkeyi yönetenlerden daha fazla çalıştığını falan düşünüyorum. En azından herşeye karşı henüz bozulmamış ,yara almamış bir duyarlılıkları var. Bu arada blog yazmadığım günlerde bazı aşk mektupları tarayıp koydum. Bunlar da başka bir dördüncü sınıfın mektupları. Bunlar da acayip mesela ,sınıfta aşık olmayan yok. Hayır bi de kızım oğlum bu doğru mu dediğinde en ufak yüz kızarması da yok. Sadece yerlerinde oturup ,ayağa bile kalkmadan başlarını büyük insan gibi sallayp onaylıyorlar seni.Hatta ben bunlara dedim ki,'çocuklar bu aşk meşke fazla ağırlık veriyorsunuz ,siz kardeş sayılırsınız 'bi tane Elif Abla dedikleri bir arkadaşları var iki elini birleştirip sallayarak benle dalga eçti ve dudaklarından şu kelimeler döküldü ;'yavrularım siz kardeşsiniz ,birbirinize aşk mektubu yazmayın' .Sınıf ne yaptı? Hep bir ağızdan güldüler,benle dalga geçiyorlarmış gibi.
Sonracığıma cumartesi günü Anadolu liseleri öğretmen seçme yerleştirme sınavına grmek üzere Ordu ilimize gittim. Cep telefonu almıyorlarmış,müdürle iletişime geçmeye çalıştım. Müdür dakikasına şöyle konuşmaya başlayınca 'kardeşim ,ben ne..... 'konuşmayı kesmeye karar verip cep telefonumun şarjını alıp sınava çıktım.Bu yani ,müdür de bir zamanlar öğretmen olduğunu unutmuş kendini holding patronu sayıyor sana da bu değeri veriyor. Kime şikayet edeyim? Kimi kime ?
Yani bunu da yasak savar gibi yazdığımdan çok neşeli olamadı. İnşallah keyfim yerine gelir de neşeli şeyler yazmaya devam ederim.

Dörtlerin aşk dünyası!

2009-12-20T08:03:00.000-08:00

2009-12-18T08:02:00.000-08:00

Pıtır ,minik hamster okulda !

2009-11-25T11:14:00.001-08:00

Bu hafta da acısıyla tatlısıyla geçmek üzere. Yarın arife olması sebebiyle yarım gün ders yapıcaz. Okulların domuz gribi nedeniyle tatil olabileceği söylentileri de var tabii...Bana sorarsa gelip de bir yetkili buna hiç gerek olmadığını söylerim. Sınıflarda artık gelmeyen ve hasta sayısı o kadar çok değil. Ayrıca bu domuz gribi bir Türkiye'de sanki,diğer memleketlerin yetkilileri düşünmüyor çocuklarını.Sanki toplu olarak panikletilmeye çalışıyoruz. Neyse,birdenbire bu konu hakkında hiç konuşmak istemediğimi farkettim.

Bugün Zeynep adlı öğrencim okula hamsterını getirdi. Sanki insan duyunca sosyete işiymiş gibi geliyo kulaklara hamster beslemek lakin öyle değilmiş. Zeynep,hamsterı çok istemiş.Babası da çok istiyormuş ama annesi ne der diye korkuyormuş.Bunun üzerine gurbetten bir çalışma dönüşü sonrası gitmiş Samsun'a almış hayvanı. Yine Zeynep'in deyişiyle annesi sinir hastası olduğu için iki hafta yatmış ;ama sonra alışmış. Şimdi bütün aile çok seviyormuş. Bir gün önce de ben iki öğrenciye performans ödevi vermiştim. Zeynep ile hamsterı hakkında röportaj yapacaklardı. İşte adı neymiş ,kaç yaşındaymış .ne yermiş ne içermiş böyle fasulyeden sorular hazırlıycaklardı ingilizce olarak. Sınıf ne olur Zeynep hamsterını getirsin diye yalvarınca,olmaz siz çok gürültü yaparsınız hayvan korkar,korkudan da ölür gibi bir açıklama yaptım. Sınıf yapmayız öğretmenim lütfen dedi yine bir uğultu ve gürültü bombardımanı içinde. Bakın dedim,yine yapıyorsunuz. Zeynep de aslında gürültüye alışkın birşey olmaz dedi. Ben ne dedim hatırlamıyorum geri cevap olarak. Bu sabah da sınıfa bir girdim bütün sınıf sessiz Zeynep'in hamsterı Pıtır'a bakıyor. Şaşırsam mı gülsem mi,gülersem neye gülsem ,kaydırağından kayan Pıtır'a mı karar veremedim. Ben Pıtır'a bakarken öğrenciler yine başına toplandılar ,kalabalığı çığlıklarımla dağıttım. Benden önce çoğu öğretmen Pıtır'ı görmeye gelmiş ,hatta müdür de gelip bu hayvan tehlikeli aslında demiş.

Bu hafta bir de öğretmenler günüydü. Öğretmenler gününü kutlayıp hediyesini verenler bir tarafta ,hediyesiz kutlayıp yarına getireceklerini söyleyenler diğer tarafta. Ben kendi sınıfıma hediye almalarını yasakladım. Sadece kapının önünde çiçek yetişiyorsa onu getirebilirler bi de şiir yazıp okuyabilirler. Şiirlerini okudular,yazıp verdiler çok da hoşuma gitti. Bir öğretmenler gününde ,birkaç sene evvel sanırım,bi sınıf ben içeri girince öğretmen şarkısı söylemişti çok duygulanmıştım. Bu da enn güzel öğretmenler günü anım.

Öte yandan Yunus diye bir öğrencim var. Çok değişik bir çocuk. Mesela ilkokul dördüncü sınıfa kadar hiç konuşup yazmamış. Ben de dördüncü sınıfta tanıştım,çok tatlı. Benle arası gayet güzel ama yine de pek konuşmuyor. Ben nöbetçiyken koridorda yürüyor ama sadece sorduğum sorulara cevap veriyor,gözlerimizle konuşuyoruz. Bugün bana hediye almış müzik kutusu gibi birşey,onun nasıl kullanıldığını gösterdi .Çok teşekkür edip,öptüm Yunus'u. O da bana hediye paketinin üstünde duran 'Canım Öğretmenim'çıkartmasını gösterdi,konuşmayı çok da sevmediği için.O gösterince ben teşekkür ettim bu söylemiş kadar olduğu güzel sözü için ve kucakladım. Sonra biraz yanımda durup el sallayarak ama hoşçakal demeden yanımdan ayrıldı. Yani insan isterse sevgiyi anlatmanın bin tane yolu var.İşaretmiş,vücutmuş bakışlarmış. Bu aralar yazma ve paylaşma enerjisiyle pek dolu değilim. Bayram tatilinden sonra görüşmek üzere.

Hafta sonu kursları

2009-11-15T08:06:00.000-08:00

Okulda hafta sonu sbs kursları başladı. Ben de ders veren öğretmenler grubuna dahil oldum. Sadece pazar günleri üç saat ders veriyorum. Sınıflar düşündüğümden daha iyi aslında. Bu sene kendi okulumda seviyesi çok çok düşük iki sınıfa ders verdiğim için ,bu gruplarda en düşük seviyeli sınıf bile bana süper geldi açıkçası.

Öğrencilere bakınca kendi hafta sonu kurs maceralarımı hatırladım. Mesela, beni ilkokulda annem matematik kursuna yollamıştı ,hiçbir şey anlamadığımı çok iyi hatırlıyorum. O kırk dakika bana geçmezdi. Ben de benim kursumda o hallerimi hatırlarlayıp, azcık anlamıyor gibi bakan olursa derse katmaya çalışıyorum.

Çocuklar, en güzel kıyafetlerini giyip de gelmişler. Kırmızılı ,pembeli ,morlu elbiseler. Çok tatlılar! Eminim daha cumadan karar vermişlerdir ne giyeceklerine. Hele de annesinin diktiği ,ördüğü kıyafetleri giyip gelen çocuklar olursa ,elimin üstünde falan taşıyasım geliyor. O kadar hoşuma gidiyor yani.

Dün gece,bir rüya gördüm. Söylemesi ayıp,rüyamda en iyi öğretmenmişim. Birkaç okuldan ders vermem için beni çağırıyorlar,ayarlamalar yapıyorlar. Benim de ders vermek istemediğim okullar var ,yine rüyamda da sıkıntılı sıkıntılı ders vermek istemediğimi nasıl söyliycem diyorum. Sonra nasıl oluyor bilmiyorum ama beni hastanede güzel bir işe yerleştiriyorlar. Belli ki doktor falan değilim ;ama niye o kadar iyiymiş o iş anlamıyorum. Rüyaların tersine mantığı falan olmalı. Bi yandan memnunum rüyamda ama diğer yandan da ben öğretmenlikten başka bir iş yapamam ,işimi seviyorum diyorum sağdaki soldaki insanlara. Yine bir vicdan azabı, yine düşünceli haller.
Şimdi bu rüyanın vermek istediği anafikir nedir? Belki hala öğretmenlik konusunda biraz kararsız olduğumu gösteriyor bilemedim ama şu satırları yazarken de çokça öğretmen lafını kullanmış olduğumu hissedip fenalık geçiriyorum. Bitsin bu yazı yani burda!

şurdan burdan ve six-sixteen sorunsalı

2009-11-13T07:30:00.000-08:00

Bu hafta da acısıyla tatlısıyla geçti. Milli Eğitim Bakanlığı çocuklara aşı formlarını dağıttı. Formda görülme olasılığı en yüksek yan etkilerden başlamış anlatmaya. En sonunda da evet kabul ediyorum ya da etmiyorum kısmı var. Ben de sınıfıma dağıttım ;ancak öğrencilerin hiçbiri aşı olmayı kabul etmedi. Daha doğrusu,veliler kabul etmedi. Okul genelinde durum nedir diye sordum müdür yardımcısına. Sınıfların neredeyse tümünde hiçbir öğrenci aşı vurulmayı istemiyormuş . Durum budur.

Bu hafta dörtlere sayıları öğrettim . Yani bir kere de şu öğrenci milleti 'six' ve 'sixteen'i öğrenirken biribirine bakmasın ,gülme krizine girmesin .Yapılan tekrarlarda one ,two ,three ,four ,five 'da inleyen ses , zavallı six ve sixteen' e gelince susmasın. Öğretmen de bu sayıları öğretirken ,heyecanla öğrenciler bakalım bu kez nasıl tepki vericekler diye beklemesin .Yani yedi yıldır çalışmaktayım , tahtaya 'am ''six' ve 'sixteen 'yazmaktan çekinen bir insan evladı oldum. Mesela ingilizler,hasta olmak kelimesi için yaygın olarak 'sick'i kullanırlar ama bizler çoğunlukla 'ill'i kullanıyoruz. Büyük ihtimal okuldaki ingilizce öğretmenleri şu cümleyi yazmaktan ve okumaktan çekiniyorlardır ;' I am sick '

Bu hafta öğrenciler ilginç hikayeler anlattılar. Mesela bir öğrencinin dedesi köyde kendine salıncak kurmuş ,sabahtan akşama kadar salıncakta sallanıyormuş spor yapma niyetine. Torunlarına da müsade etmiyormuş sallanmaları için. Buna sınıf çok güldü. Bir başka öğrencininki de hayvanlarla konuşuyormuş ;ineklerle ,tavuklarla ,köpeklerle. Sonra adam iki adımlık yere de gitse hayvanlar ağlamaya başlıyorlarmış. Tabii sınıf buna da çok güldü. Bıraksam bütün ders bana hikaye anlatıp , gülme peşindeler.

Bu haftalık bu kadar . Kafamda olumsuz olaylar da var ama sinirimi almadan yazmıyim diyorum.

Great chesterford'dan elime geçen fotolar

2009-11-09T11:22:00.000-08:00

GÜLE GÜLE HÜLYA

2009-10-28T06:49:00.000-07:00

Hülya, benim ilk öğrencilerimden . Daha ilk öğretmenliğe Çaybaşı'nda başlamışken onların sınıfını iki sene okuttum . O zaman daha oniki yaşındaydı o ve arkadaşları. Hepsi de köylerde yetişmiş ,saf köylü çocuklarıydı. Kötülük yalan bilmezlerdi . Yine de zaman zaman çalışmıyorlar diye kızdığım olurdu ;şimdi keşke o kadarcık da kızmasaydım diyorum kendi kendime .Ama ben de daha yeni öğretmenidim ve her an üniversiteye geri dönecekmişim gibi hissediyordum. Hülya ,hep burnu akan ama hep ödevlerini yapan bir öğrenciydi. Çalışkandı ama arkadaşlarını çok şikayet ederdi.Hep sordu sorardı. Sormak için sormadığını bilirdim ;meraklıydı ve öğrenmek istiyordu. Unutmadığım bir olay var onun hakkında. Birgün müfettiş geldi beni teftiş etmeye. Sanırım daha ilk defa teftiş oluyordum .Hülya'yı kaldırdı ve 'what is your name?' diye sordu .Hülya'yı kaldırdığını görünce derin bir nefes aldım .Çünkü soruyu doğru yanıtlayacağından emindim. Hülya heyecanlı ve derin bir nefes alarak ,önden de burnunu çekerek ,ingilizce okunuşu ile değil Türkçe okunuşu ile 'name'kısmını da uzatarak 'my name is Hülya 'dedi. Çok sinirlenmiştim. Müfettiş de öğretmenler için düşük bir not olan sekseni basıp gitti.

Sonra benim Ünye'ye tayinim çıktı uzun süre görüşemedim öğrencilerimle. Ta ki Hülya geçen mayısta yanıma gelene kadar. Beni tanıdınız mı diye sordu ,hiç unutmadığımı söyledim . Hatta bana da artık çok komik gelen bu müfettiş anısını hatırlattım ve kahkahalarla güldük.Kucaklaştık. Sonra ben onu başka öğretmenini görmesi için bir başka odaya götürdüm . Ayrılırken 'öğretmenim okumak istiyorum .Çok çalışıyorum 'demişti. Sonra üniversite sınavını kazandığını ama lösemiye yakalandığını duydum. Bugün de ölüm haberini aldım. Hayat oyun mu oynuyor? Genç bir insanın hayallerine bu kadar yaklaşmışken , birden hayattan kopup gitmesini hiç kabullenemiyorum.
Bugün cenazesine gitmedim .Bana tekrar o köye gitmek , öğrencimin cenazesine katılmak ağır geldi. Anladım ki insan öğrencilerine de söylemeliymiş zaman zaman onları ne kadar çok sevdiğini. Huzurla uyu Hülyacım.

İngilizce kitabı

2009-10-27T06:05:00.000-07:00

Bu hafta inanılmaz yoğun ve stresli geçti . Benim hakkımı arama girişimlerim çeşitli şekillerde form aldı . E-mailler alındı yollandı . Sonuç ? Sıfır. Böylelikle havanda su dövmek deyimi de yerini bulmuş oldu . Bu zaten ilerde de hatırlamak istemeyeceğim bir deneyim olduğu için ayrıntılarıyla yazmıyorum. Bir de o kadar çok kişi sordu ya da ben kendiliğimden o kadar çok anlattım ki ,şimdi yazmak fazla geliyor.

Yazmak istediğim bir başka konu ders kitapları .İngilizce ders kitapları bu ülkenin kanayan yarası . Ben öğrenciyken de bu dert vardı .Öğretmenim ve yine aynı problemle uğraşıyorum . Eskiden ,yani sbs yapılmadan önce , konularda ayıklama yapabiliyordum ;ama artık yapamıyorum .Çünkü sbs'de nerden soru gelir bilemiyorum .Kitaba geri dönmem gerekirse ; bir kere, bir ünitede en azından öğretmeniz gereken beş tane konu var.Yok kelimesiymiş ,yok gramer konusuymuş. Ben anlamıyorum, bir kitabı değiştirmesi ,daha kullanılabilir hale getirmesi bu kadar mı zor . Aslında elimle Milli Eğitim bakanına bir mektup yazayım istiyorum .Sanki elle yazılan mektuplar daha bir öncelik sırası alır gibi geliyor ama tabii bu benim romantik kalbimden geçenler.

Bence şöyle olmalı ingilizce kitapları. İçinde az konu olmalı ;ama çok temel konular . Mesela ;geniş zaman ,kendini tanıtma ,yol gösterme ve bol bol kelime ,yazma ,dinleme ,konuşma aktivitesi. Az konu olsun ki bunları bol bol alıştırma yaparak ,özümseyerek öğretebilelim . Bol bol resim olsun ve hatta kuşe kağıda basılı olsun kitaplar. Yazılıların bir notu sadece ingilizce konuşmadan yapılsın. İlk iki sınavda karışık sorulsun yazılı olarak.

Tüm bunların çok da zor olduğunu sanmıyorum. Sadece kitap hazırlanırken profesörlere değil bu kitabı okutan öğretmenlere sormaları gerekiyor. Hatta mümkünse kitapları da derse bizzat giren ,yıllarca bu konuda dirsek çürütmüş ,çenesi patlamış öğretmenler hazırlamalı. Yoksa bana göre ,eğer bu yenilikler yapılmazsa birkaç kuşak daha kendi kendine 'Biz neden hiç ingilizce konuşamıyoruz ? Oysa ki kaç sene ingilizce dersi gördük 'demek durumunda kalıcaklar.

Böyleyken böyle işte. Ben ve benim gibi birçok ingilizce öğretmeni elcağızıyla milli eğitim bakanına bir mektup döşensin ki elimizden geleni yapmadık demeyelim .Boş atıp dolu tutmayalım

Feyzbuk Zedeler

2009-10-07T08:47:00.000-07:00

Her gün okulda yeni bir hikaye var. Benim burda yansıttığım sadece çok küçük ve çok komik olmayan kısmı. Bugün de okulda öğretmenler disiplin kurulu, acemi feyzbukculara cezalarını vermek için toplandı. Okulda sekizlerden bir genç ,'bizim okulun mal kızları' diye bir grup açıp kız arkadaşlarının fotolarını da bu gruba koyunca tabii ki ortalık birbirine girdi. Şimdi ben grubun adını da açıkça yazmadım ama bizim okul yerine de okulun gerçek adı yazıyor. Her bu grubu kim kurmuş ve de buna üye olmuşsa bugün hepsi yaşlı gözlerle müdür beyin misafiriydi. Ellerde birer beyaz kağıt ifade vermek üzere ,yaşlı gözlerle farklı bir kombinasyon oluşturmuş bir aşağı bir yukarı çıkıp durdular. Bir ara rehberlik odasındayken ben de kendileriyle karşılaşmış bulundum .'Oğlum ,niye kabul ettiniz grup isteğini ?'diye sordum 'Ya öğretmenim ,kaç kere yolladı .Görmezden gel diyoruz yine yolluyor ,mecburen kabul ettik' dediler. Bu arada ben gülmemi tutamadım tabi de bir öğretmene de yakışmıyor. Sonuçta olaydan gerçekten zarar görmüş bir grup var. Bu arada içlerinden bir tanesi de feyzbuk hesabının bile olmadığını söylüyordu. Rehberlik öğretmeni de bana öğrencilerin feyzbuk arkadaşlık isteklerini kabul etmememi aksi takdirde beni de böyle bir gruba üye edebileceklerini söyledi.

Bugün benim sınınfla rehberlik dersimiz de vardı. Benim şubem yaramaz değil ama gerçekten zor bir sınıf. Bugün onlarla konusu empati olan bir takım alıştırmalar yaptık. Ben öğrencilere gözlerini kapattırıp ,'Şimdi gözlerinizi kapatıp kendinizi yirmibeş kişilik bir sınıfta hayal edin . Bir öğrenciniz var ve çok yaramaz. Sürekli yanındaki arkadaşını rahatsız ediyor. Ne yapardınız ?' diye sordum. Birçoğu parmak kaldırıp döverdim dedi. Çok az bir kısmı da konuşurum dedi. Sonra onları da kaldırdım ,gözlerimizi kapatalım ,bize bir hikaye anlatsınlar diyerekten . Eli yüzü düzgün birşey çıkaramadık ortaya.

Ben bu aralar çoklukla dörtlere giriyorum .Bildiğiniz ilkokullar işte. Başlıca muhattap kaldığım sorular ;'Başlık ne? El yazısı mı yazacağız' Kırmızı kalem kullanalım mı? Kelimeleri beş kez mi yazacağız?' Bazen bu yazdığım soruların cevaplarını derste en azından beş altı kere hatta belki daha fazla tekrar ediyorum . Buna alışıcak mıyım bilemiyorum . Şimdi sorarsanız nedir diye durum ,kendi öğretmenlik durumumu çoktan sorgulamaya başladım bile.:)

Nereye yazalım?

2009-10-02T05:49:00.000-07:00

Bir eğitim öğretm yılı daha bütün yoğunluğuyla başladı. Ben bu sene ağırlıklı olarak dördüncü sınıflara , bir de üç tane altıncı sınıfın dersine giriyorum. Altıncı sınıflardan birisi de benim kendi sınıfım. Bu iki sınıf ilkokulda dayakçı bir öğretmenin elinden çıkma , dersle alakası olamayan öğrenciler. Ha şunu sorun ,çok mu yaramazlar ? cevap :hayır değiller. Yaramaz değiller ama o kadar çok konuşuyorlar ki ve o kadaz az anlıyorlar o kadar az dinliyorlar ki. Geçen S.H arkadaşımla konuşurken bana kendi yaptığı atölye çalışmasından bahsetmişti ve bunu sınıfta da yapabileceğimi söyledi. Benim bu konuyu öğrencilere anlatmam kavratmam zaten bir dersimi aldı. Sürekli konuşan ve hayatlarında dinleme nedir bilmeyen bir öğrenci grubuna anlat istediğin kadar. En son baktığımda bir kısmı makas savaşı bir kısmı da birbirinden gazete alma derdindeydi. Ben de gayet derin bir nefes alıp , okulun ilk günleri olması nedeniyle halen daha yerinde bulunan sabrımı kullanarak tekrardan öğrencilerin yanlarına gidip , kulaklarına eğilip yapmamalarını söyledim. Netice mi? İki ders saati bitmeyeceği kesindi. Evde tamamlayıp getirmelerini söyledim .Aslına bakarsanız gayet güzel şeyler çıkmış. Konu hayallerdi ;kimisi hatta çoğu havuzlu villar çizmiş , kimisi futbolcu fotoları yapıştırmış. İşte gençliğin istekleri .

Bu sene kendime şöyle bir hedef çizdim . Bu nasıl oturulup ,nasıl kalkılacağını bilmeyen ,esnerken elini ağzına tutamayan ,öğretmenin yanında arkadaşına 'aha sana' diyen öğrencilere biraz yol göstermek . Sene sonunda aa ben ingilizce öğretmeni miyim acaba diyen birini karşınızda bulabilirsiniz.

Gelelim dörtlere . Maruz kaldığım başlıca sorular ; Başlık nedir? Kırmızı kalemle mi yazalım? Ödevi nereye yapalım?Bu son soruya duvara yap diye bir cevap vermek geldi içimden ama vermedim tabiii.Kısaca ödevini deftere yazıcaksın dedim .Bi de bu dörtlerde acayip bi tuvalet izni isteme hastalığı var. Geçen biri ' Diçır ,tuvalete gidebilir miyim ?' dedi. Git dedim . Sınıftaki arkadaşlarına el sallayarak gitti. Bir dakka dolmadan geri geldi. Sonra iki kız geldi ,tuvalaete gitmek istediler. Yok dedim ;ama herkes şaşkın .Sonra anlattım durumu , gerçekten çok tuvaleti gelene verebilirim dedim . Ama biliyorum ki birkaç gün sonra eli pipisinde sallanarak gelen öğrenciler olucaktır.

Benin en büyük derdim kendi sınıfım. Aslında dediklerimi yapıyorlar. Mesela , ben gelmeden koridorlara çıkmamalarını söyledim ,hemen bu kurala uydular. Sınıf başkanları da iyi gibi. Benim sabrım el verse de keşke daha iyilerini yapabilsem . Bugün kendime sarı ve kırmızı kart hazırladım .Eğer yaramazlık yapan olursa derste sarı ve kırmızı kart alıcak. Eğer kırmızı alırlarsa bilgisayar ve beden eğitimi dersinden mahrum kalıcaklar. Şimdilik böyle ,işlerine gelirse . Ama davranış kazandırmaya çalışan bir öğretmen olarak o kadar çaresizim ki...

yeni bir dönem

2009-09-21T06:58:00.000-07:00

Yukarıdaki yazımı okudum da ,ne anlatmak istediğimi hiç anlayamadım. Büyük ihtimalle çok kızgın ve doluydum ve ne yazık ki böyle durumlarda hiç de iyi yazamıyorum. Neyse ,Almanya macerası bitti gitti. Ben Almanya'da bol bol çeviri yaptım öğrencilere. Tamam nankörlük yapmak istemem ,aynı zamanda gezdim ve de gördüm de ama çalışmaktan da geri durmadım. İstersen çeviri yapma tabii ki...Şunu anladım ki ben ergenlerle çalışamam .Hele de yanımda hep ergenlerin tarafını tutan başka bir öğretmen daha varsa. O zaman sen anlayışsız öğretmen diğeri de çok anlayışlı ,öğrencinin dilinden anlayan öğretmen oluyor. Haksızlık! Ben zamanında benim durumumda olan hangi öğretmenden nefret edip ,diğerdüşüncesiz öğretmeni sevmişssem yuhlar ve yazıklar olsun bana. Özür dilerim ! Belki bunu öğretmen olmayan birine de anlatmak çok zor.Mesela ben orda içki içiyorlar diye yeri göğü inlettim ,sesli sesi bağırdım. Çünkü bana göre herşey olabilir. Gençler özgür bir ortamda o kadar şuursuz içebiliyorlar ki ...Başlarına birşey gelse ,hadi öğretmenlikten atılmayı bıraktım onun vicdan azabını ,kaybolan bir gençliğin hesabını kime vericem?Kendime veremem bunun hesabını. Neyse ,geçti gitti .
Sonra sıra geldi kendi okuluma. Bu sene zümredaşlarımla iyi geçiniyim diye karar almıştıma am daha ilk günden fire verdim. Zaten ne zaman bir karar alsam akabinde mutlaka bu kararı uygulayamayacak bir pozisyonla karşılaşırım. Öğretmen arkadaşlar dördüncü sınıftan itibaren getirdiklerşi öğrencileri okutmak istiyorlar ve haklılar;ama sorun şurda bana iyi sınıfların hiçbiri düşmüyor. Tamam hepsi öğrenci ama en azından bir de iyi öğrencilerden oluşan bir sınıfım olsa gerçekten daha da verimli bir öğretmen olurum herkes için .Neyse ,tatilden de yenı gelmenin gerginliğiyle sesler de yükseldi. Özellikle benim ki ve diğer erkek öğretmen arkadaşın ki.Diğer bayan öğretmen arkadaşlar ,olayı çirkinleştirmek istemedikleri için gerçekten çok asil ve prpensesler!!!!!gibi davrandılar .Neyse ,bu erkek öğretmen arkadaşın 'yeter artık car car konuşma 'demesiyle ben ellerim titreyerek kendii sınınfları aldım. Perşembe günü uzun bir aradan sonra yeni bir döneme başlıyorum .Sanırım heyecanlıyım :)

hayat cok tuhaf

2009-09-02T02:38:00.000-07:00

Son zamanlarda siklikla kendi kendime tekrarladigim cumle "Hayat cok acayip " .Gercekten de oyle....Neyse , su anad Almanya"dayim.Burdaki okulda msn ébuddy"e falan giremiyorsunuz ama youtube acik.Ben de simdi youtube"da FaZIL Say dinliyorum ,hem de "memleketim " sarkisini. Aslinda memleketimi henuy oylemis falan degilim ama benim icimde her zaman herseyi dramatize etme sanati mevcuttur. Simdi icmi yokluyorum biray. Neyse , yaklasik ongundur burdayiz.Rehberlik ettigim ogrenci grubu kucukler degil ergenler. Seinshennersdorf gymnasiumu ile kardes okul projesini gelistirmeye calisiyoruy. Burasi daha cok Cek"e yakin bir kasaba. Cok kucuk bir zyer ama bizi bol bol gezdiriyorlar. Cocuklarin sikayet ettikleri yaman oluyor. Knedi gosterdikleri ilgiyi almanlardan da bekliyorlar -.ancak almanlar yapi olarak daha soguk ve agir kanli insanlar.Bunu anlatmak yor oluyor. Burdaki ogretmenden her defasinda hem ben hem de kendileri bolca azar isitiyoruy. Kadin hakli aslinda.Madem Almanya"ya geldik buranin kurallarini hemen anlayip uyun saglamak layim. Bunu anlatmak o kadar zor ki...Iki gun ev vel praga gittik. Cocuklarin bir kismi Prag"i pejk begenmediler. Bu arada Prag"da oyle ilginc bir yer ki 20 euronuzu bir yerde 300 e bozdururken baska bir yerde 500"e bozduruyorsunuz . Sonuc olarak ben suna karar verdim .Kesinlikle kucuklerle calismak ergenlerle calismaktan daha kolaymis.Cocuklarlayken aman cocuk diyorsunuz hatalari daha az tolere edebiliyorsunuZ:Klavye tuhaf oldugundan daha fazla yazamiycam.

kısa bir yazı

2009-08-19T10:20:00.000-07:00

Blogumdaki hastalık havasını biraz olsun dağıtmak istiyorum. Geldiğimden bu yana çok hastalık haberi aldım . Başarı haberleri aldığım da oldu. Mesela Çaybaşından bir öğrencim Türkiyr elliyedincisi olmuş. Çok zeki br çocuktu zaten .İyi birşeyler yapacağını tahmin edebiliyordum. Bazı insanlar doğuştan olgun oluyorlar. O da öyle bir öğrenciydi. Bu uzay kampına bir lisenin ergenlik çağının başlarında olan öğrencileriyle gittik. Aman Allahım ,ergenlik başa belaymış. Kimliğini unutanlar , güvenlik kontrollerinde eşyalarını ve de biletini unutanlar. İlkokulda olsalar kızardım ama hissettim ki ergenlik başka birşey. Ağzımı birkaç kez açtıysam da kendi iyiliğim için kapatmayı tercih ettim .Mesela çocuklar kimliklerinizi çıkarın diyorum birkaç kez ,hala soranlar oluyor kimlik mi ,o da ne için diye. Bi yandan da eğlenceli aslında ,çok komik espriler yapıp güldürüyorlar sizi. Benim grubum kolbastı gösterisi yaptı orda.Gururla izledim .Hatta sanki en uslu grup gibiydiler.Neyse yaz rehaveti nedeniyle bu yazı da böyle kısa olsun. Ciao

ingiltere ,uzay kampı ....

2009-08-16T09:35:00.000-07:00

Uzun bir zamandır yazmıyorum ,blogumu ihmal ettim. Bazen bloguma ,yazdığım günlere bakıp 'oh ,ne güzel .Ben de birşeylerin devamını sağlayabiliyorum ' diyorum.Fukara avuntusu. Neyse ,bu son birbuçuk ay çok hareketli geçti. İlkönce İngiltere'ye gittim.Orda iyi vakit geçirdim ,zaman zaman arkadaşımın okuluna gözlem yapmaya ve de yardım etmeye gittim. Ordan döndükten sonra da Uzay kampına gittim.Oniki tane öğrenci götüürdüm. Bizim dışımızda İsrailli ,Alman ve birkaç tane de Japon öğrenci vardı.Çok ilginç bir yer uzay kampı.Daha önceden benim neslimdeki insanların hiç duymamış oldukları bir yer. yERÇEKİMSİZ ORTAM VAR ,YA DA AY YÜRÜYÜŞÜ YAPABİLECEĞİNİZ MAKİNALAR.Bu arada yanlışlıkla büyük harfle yazmışım.Uzay kampı aslında uzun uzun anlatılmayı hakeder. Ancak ben az evvel aldığım bir haberle büyük bir çöküş yaşadım. Hayat dolu bir öğrencimin lösemi olduğunu öğrendim. Ne düşüneceğimi ne söyleyeceğimi bilemiyorum.Nu sebeple de bu yazıya hiç odaklanamıyorum.Henüz o kadar genç ve hayat dolu ki... Tabii iyi bir tedaviden geçicek ve iyi olacak.Çok güçlü biri öyle umuyorum.Hayat çok acayip ya ...Başka birşey demek gelmiyor içimden.

Do you eat turkey in Turkey?

2009-06-22T23:38:00.000-07:00

İngiltere'de kendi fotoğraf makinamla fotoğraf çektirmeye pek fırsatım olmadı . Tüm ağırlık bendeydi ve yoğunluktan akıl edip de fotograf makinasını verememişim birilerine. Gezinin sonunda zar zor elime iki fotoğraf geçti. Biri yabancı meslekteşlarımıza eğitim sistemimizi anlatırken ,diğeri ise derslerinde Türkiye'yi öğrenen çocuklara Türkçe bir kaç kelime öğrettiğim ve sorularına cevap verdiğim bir anda çekilmiş fotoğrafım. Sorulardan başlıcaları ''Do you eat turkey in Turkey? ya da ''How big your air force?'' yeterince büyük evladım yeterince büüyük!:)

burslarıyla evi geçindiren çocuk

2009-06-16T10:44:00.001-07:00

Bugün okula biraz geç kaldım.Seminer dönemlerinde insan asla planlı olamıyor.Gittiğimde toplantı bitmiş herkes zümresiyle birlikte bir kenara çekilmişti plan yapmak üzere.Biz de altı kişi olduğumuzdan iş bölümü yaptık.Ben zümre yazıp yıl sonu kulup raporu yazdım.Herkes yasak savar gibi çalışıyordu.Hiçkimse yaptığı işten memnun görünmüyordu haklı olarak.Şayet bu ilköğretimin o kadar çok kağıt evrak işi var ki...Kaldı ki binbir emekle yazılan bu belgeleri birileri okuyor mudur acaba?Gerçi bizim müdürün okuduğuna şahidim ama...Ben bütün bu işler dışında bugünümü boş işler peşinde geçirdim.İlk yapacağım işi de sona bıraktığım ve de yanlış yaptığım için ,daha ilk başta içimde olan birşeyler yanlış gidiyor hissi tüm açıklığıyla kendini beş sularında gösterdi.
Neyse ,bugün okuldan çıkarken çok akıllı ama maddi durumu iyi olmayan öğrencim ve velisini gördüm.Okula çağrılmışlar çünkü öğrencimizi turkcell ve milli eğitimin ortak projesiyle bir kentimixze göndreceklermiş.Çocuk çok akıllı.Bütün bir sene hem ikiz kardeşlerine baktı hem de güzel güzel ders çalışıp yüksek puanlar aldı.Annesi beni görünce 'hocanım ,yollasamm mı acaba ?'diye sorunca 'yollayın tabii ,zaten para da vermiceksiniz gezer eğlenir'' dedim. Bu arada ben onun yerinde olsam annemi dürterdim gidicem diye.Ama öğrencim gayet sakin.Sonra aklıma bursları geldi. ''Aaaa!!!!'T burs da alıyo ,onları yanına harçlık verirsiniz'' dedim . Annesi '' hocanım bu kış neyle geçindik sanıyorsunuz ?Bursları alır almaz verdi benim elime.'' dedi.Çok şaşırmadım aslında ama bursunu verirken de annesine tek bir kötü söz söylemediğine emindim.. '' Şimdi babası inşaatta çalışıyo ,ne yap ne et yolla bunu dedi '' diyerek sözlerine devam etti annesi.T 'nin yaşı geldi aklıma ,henüz 13 olduğu ...

burslarıyla evi geçindiren çocuk

2009-06-16T10:44:00.000-07:00

okul bitti

2009-06-14T13:37:00.000-07:00

Bir önceki blog yazımı okuduğumda SH arkadaşıma hak verdim.Şayet bir öğretmen olarak böyle baştan savma yazmamam gerekir.Özellikle yanlış cümle ayırmaları görünce çok utandım; ancak ben nerden cümle ayrılır biliyorum ,bu yanlışlık nasıl oldu anlayamıyorum.Bu nedenle blog okuyucularımdan :) özür diliyorum. Bundan sonra gerçekten çok dikkatli olucam.

Kocaman ikinci dönem sona erdi.Birinci dönem benim kişisel problemlerim nedeniyle çok sıkıntılı geçirdiğim bir periyottu.İkinci döneme de tam adapte oldum ,alıştım yeni projelerim var derken bitti.Bu sene beşinci sınınftan itibaren derslerine girdiğim öğrencilerim mezun oldu. Resmen elimizde büyüdüler.Sınıfın şakacısı ,yaratıcısı ,güzel şiir yazanı ,güzel basketbol oynayanı ... hepsinin de gözümde güzel bir yeri vardı.Her sene bu duyguya kapılıyorum aslında.Yeni gelen bir sınıfa bu kadar çok alışabilir miyim ,sever miyim durumu.Yedi yıllık öğretmenlik hayatımda hep bu endişeyi taşıyıp her yeni gelen sınınfla da yersiz olduğunu deneyimlerim.Önümde , bir temmuzda tamamen başlayacak olan bir yaz tatili var.Yaz tatilinde , öğretmen kimliğimden tamamen kopup ,göreve geri döndüğümde binbir türlü depresyon da beni bekliyor.
Bu yazıyı uzun zamandır blogumu boşladığım için yazıyorum .Pek de beğenmedim. Özetleyecek olursam bu sene benim için kötü başlayıp güzel biten bir zaman dilimi oldu.Daha fazla yazacak olursam konumun dağalmasından endişe ediyor sevgiyle kucaklıyorum.

okulun sonuna doğru

2009-06-05T09:38:00.000-07:00

Okulun öğrenciler olan kısmı bir hafta sona eriyor.Bu cumartesi ve de pazar sbs sınavı yapılacak.Öğrenciler çok heyecanlı,endişeli.Bu yükü nasıl kaldırabiliyorlar hala anlayamıyorum.Çocukluk ,gençlik gidiyor geleceği daha güzel yaşayabilme umutlarıyla.Bunun hesabını hepimizden sormalılar.Bakanından ,öğretmeninden ,anasından babasından .Herkesin çorbada tuzu var çünkü.İngiltere'de çocuklar inanılmaz özgürler.Zaten altıncı sınıfa kadr öyle çocukları sıkacak birşey öğretmiyorlar.Nasıl düşünülür ,nasıl davranılır,proje nasıl yapılır?Bizler gibi havuz problemlerinin soğuk yüzüyle hiçbir çocuk karşılaşmıyor.Üçüncü sınıflar biz gittiğimizde yemek kitabı yapıyorlardı.Kes ,yapştır yöntemi ile.Yani sanırım amaçlarından biri de grup çalışmasını desteklemek ,nasıl başarılı olunur farkettirmeden çocuklara öğretmek.Çocuklar nasıl özgürler.Konuşuyorlar ,yapıyorlar.Ellerinin altında herşey var.İstedikleri gibi oturmuşlar rahat sandalyelerinde.Ben asla Türkiye'de ilkokul yıllarıma dönmek istemem ama orda tekrar öğrenci olmak istedim.Okulun duvarlarında çocukların sanatsal projeleri ,etkinlikler.Bir sınıfa girdik ,o sınıf Türkiye'yi öğreniyormuş.Orda çocuklara biraz Türkçe kelime öğrettikten sonra sorularını yanıtladım.Gelen sorulardan biri de şuydu 'do you eat turkey in Turkey?''öğretmeni çok kızdı bu öğrenciye.:)Sonra bir liseyi gezdirdiler.Her bir ders için bir bina var.Kampüs gibi.Kocaman bir bahçe.Anlat anlat bitmez.Orda ,o rüya gibi lisede bir de Türk öğrenciylekarşılastık.Çocuğun babası berbermiş,devlet çocuğa özel ingilizce öğretmeni tutmuş.Çocuğun keyfi gıcır.İyiyim ya ,arada dersi kaynatıyoruz falan diyo:)Güzeldi gezi ama daha çok hüzünlü.Eğitim sistemlerine ve imkanlarına bakınca , hiçbirşey anlayamanın bile en azından oturma kalkmayı nasıl oluyor da bilebildiğini anladım.Dünyada yapılan araştırmaya göre okula gitmeden önce en yaratıcı çocuklar Türkiye'den çıkıyormuş.Ama okula başadıklarında resmen geri gidiyorlarmış.Yani gidiyoruz ,gitmişiz.

başarı hikayeleri

2009-05-28T06:07:00.001-07:00

Bu aralar en nefret ettiğim şey ,öğretmenlerin kendilerine bakıp bundan bir başarı hikayesi yaratıp öğrencileriyle kendilerini kıyaslaması.Bunu anlayamıyorum .Hepimiz öğretmeniz ,iyi kötü bir şekilde geldik buralara.Yapılan isitatisliklere göre de öyle pek fazla insan da yazmıyor üniversitede öğretmenliği birinci sırada.Küçücük çocuğu karşına alıp da kendini kıyaslamak ne demek ya?Senin bilincin daha erken gelişmiş olabilir ama bu da seni çok başarılı bir insan yapmaz.Hepimiz farklıyız ,öğrencilerimiz de öyle .Senin karşına çıkıp da öğrencin 'hoca senin üniversitede ilk tercihin neydi diye sorsalar ne yapıcaksın?'Tabii hoşuna da gitmez öğrencinin böylesi .Çünkü sana göre böylesi de terbiyesiz sınıfına girer.Eğer öğrencim başarısızsa kendimde de pay görüyorum.Hiç çaba sarfetmeden hazırlanmıs ve anlatılan bir derste zaten istekli bir öğrenciyi kazanırsın .Ama başarı bu mu olsa gerek?Hiç sevilmeyen tu kaka yapılan öğrencilerin başarısızlığında bizim hiç mi payımız yok?Matematik dersi sadece formül yazmak mıdır tahtaya?Ya da ingilizce dersi sadece cümle yapısı yazmak mı?Resim dersinde nelerneler yapılmaz mesela?Ama kolay yolu seçip ,gizli yetenekleri ortaya çıkaramamak bizim hatamız değil mi?Bence hiçbir öğretmen öğrenciliğini unutmamalı!

on the way to England

2009-05-17T02:53:00.000-07:00

Bugün bilogumu İstanbul'dan yazıyorum.Yarın eğer bir aksilik olmazsa İngiltere'ye uçucam öğrencilerimle birlikte.Bu arada İngiltere'de hiç inanmadığım Türk eğitim sistemini anlatmaya çalışıcam.Çok fena da hastayım ,umarım havalanından termal kameralara yakalanmadan geçerim.Dün Eser'le yıllarönce konuştuğumuz konulara bir göz attık ve benim ben napıcam eser ya demelerimizi hatırladık.Esercim ,iyi ki donup calısmıssın memleketınde ,bu en guzel kararmıs dedı.Onun fıkırlerıne cok onem verdıgım ıcın ben de oyle olduguna karar verdim.Zaman bakalım neler gosterıcek.Sımdılık bu kadar.

Dokuz yeşil erik

2009-05-12T06:56:00.000-07:00

Bugün tenefüsten sonra sınıfa geri döndüğümde ,masamda tam tamına dokuz tane yeşil erik buldum.Kim koydu bunları ?diye sordum.Bir kız öğrenci ,en çekingen olanlarından parmak kaldırdı.Bir baktım tüm sınıf da erik yiyor,arkadaşlarına da dağıtmış.Bu öğretmenin masasına birşeyler koyma işleri bizim zamanımızda çok olurdu.Öğretmen olduğumdan beri kimse masama birşey bırakmamıştı.Bir anda neşeyle doldum .Öğrencimin beni düşünüp masaya erikleri bırakması beni gerçekten duygulandırdı.Çok merhametlice geldi.Netice de arkadaşlarına da vermiş.Yazacak şey çok ama ben hiç modumda değilim

sevgiler ve de saygılar

gidiyorum gündüz gece

2009-05-09T03:37:00.000-07:00

bir şiir

2009-05-08T12:40:00.000-07:00

Ders çıkışında Büşra elime tutuşturuverdi.

olmasa mektubun...

2009-05-08T12:26:00.000-07:00

gençler kamerada

2009-05-03T08:08:00.000-07:00

yürek yarası

2009-04-29T09:23:00.000-07:00

Selamlar ,
S.H arkadaşımın haklı uyarısını göz önüne alarak ,imla kurallarına artık daha fazla özen göstericem.Bugün çok yoğun bir gündü.Altı kişinin onar sayfadan vize formlarını doldurmak zorunda kaldım.Bu akşam Ankara'ya gidiyoruz .Yarın da konsolosluğa gidip başvurumuzu yapacağız.Böbreklerimi de üşütmüş olduğum için bu yolculuğa çıkmaya hiç hevesli değilim.Bugün sevdiğim sınıflardan birine girdim.Yaratıcılığına çok güvendiğim bir öğrencim var.Çok sevimli,duygusal.Son bir aydır inanılmaz içine kapandı ,mutsuz,kendini sadece kitap okumaya vermiş durumda.Uzun zamandır dikkatimi çekiyoru bu hali ,sınıfta yüzeysel soruyordum bir sorun var mı diye ama çok da eğilmemiştim.Bugün yanıma çağırdım dersten sonra.Hayırdır neyin var,evde mi bir sorun var diye sordum.Yok öğretmenim o değil .Birşeyim yok dedi.Ben üzerine gitmeye kararlıydım ,bu ısrarcılığım da bir gün başıma iş açacak ama bakalım.Neyse ,bu biraz ısrar edince döküldü.Aile değilde öğretmenim ,yürek acısı desek, dedi!Çok şaşırdım.Azıcık da muzur olduğu için ,niyeyse bu yürek acısı ve benim öğrenci arasındaki korelasyonu kafamda oluşturmaya çalışırken o devam etti.Ellerini dört yaparak ,öğretmenim tam dört senedir sürüuor dedi ;ama nasıl üzgün.Ben de yardım edemememin çaresizliği içinde ,üzülme hepimizin başına geliyor bunlar .Belki sınavdan sonra da söylersin dedim.Bilmiyorum öğretmenim dedi.Ben diyecek birşey bulamadığımdan yanaklarını sıkıp ,kucakladım.Üzülme ,herkesin başına gelir dedim.Sarılma töreninden sonra ,ben gideyim dedi.Arkasından uzun uzun baktım...

tatil

2009-04-25T09:47:00.000-07:00

Yirmi üç nisan münasebetiyle perşemce ve cuma günü tatildi.Ancak ben sadece perşembe günü dinlenebildim.Dün bir öğrenci ve okul müdürüyle Ordu adlı güzide ilimize gidip ,pasaport almaya çalıştık.İlkönce milli eğitime gittik.Çok ilginç bir yer.İnsanları yerinde bulmak zaten çok zor ,kapı kapı arıyorsunuz da ,bulduktan sonra da niye geldin ,ne işin var lanet olası gibi yüzünüze bakmaları tam anlamıyla çıldırtıcıydı.Gerekli evrakları doldurup bu seferde emniyete gittik.En sonunda pasaportlarımızı aldıgımızda saat beşe gelyordu.Müdür bey ,polislerle tanıdık olduğu için bizi içeri bekleme odasına aldılar.Şimdiki gençlerin ne de şanslı olduğuna dair bir diyalog gelişti.Sonra bugün ,bir arkadaşımın yiğeni bize geldi ders çalışmaya.Bu hhafta çok sınavı varmış ,bunlardan biri de ingilizceymiş ,ilk notu zayıfmış falan derken benim içime fenalık geldi . Akın ,çok zor değil mi internete televizyona karsı koymak dıye sordum.o da sorma ,ELEKTRIKLER GIDINCE ne yapacagımı sasırıp ,dersımı yapıym barı dıyorum dedı ve gulduk.:)Kendi kendime şu soruyu sordum ;acaba ben bu devirde bir lise öğrencisi olsaydım ne kadar ders çalışır ne kadar başarlı olurdum?gerçekten öğrencilerin işi eksisine göre daha zor gibi.Artık bi kere hepsinin anası dogmadan folik asit kullanıyo ,bütün cocuklar kısa yoldan fırlama doguyorlar .Bı de ustune ustluk ,internet ,televızyondakı envayı cesıt program.Söyle bi düsündüm de yeni cocuklar o kadar da sanslı degıl.Bı kere ınternete karsı koyacak bır ıman gucu olması gerekıyor ,daha en bastan ama bunu kazık kadar ben bbıle basaramadım yazılıları on gun gec okuyorum.Bugun Akınla olan konusmamız ve dunku gencler cok da sanslı konulu dıyalog bana bunları dusundurdu paylasayım dedım.saygılar sevgıler

Denizin çağırdığı çocuklar

2009-04-20T08:28:00.000-07:00

Bu bir gazete yazısının baslığı esasında.http://www.hizmettv.com.tr/read_news.php?nID=6078Bu yazının.Ordu ilinin dağlık bölgelerinde ,deniz görmeyen kısımlarında yaşayan çocuklar denizle buluşuyorlar.Bu haberi okurken o kadar heyecanlandım ki...İlk göreve başladığım Çaybaşı da dağlıktı ve Ünye'ye sadece yirmi dakika uzaklıktaydı.Denizi gören çocuk sayısını duymak istemezsiniz!o kadar azdı ki ve de o kadar merak ediyorlardı ki..O zaman götürebildiğimiz kadar öğrenciyi Ünye'ye getirmiştik.Neyse ,o zamandan beri benim içime dert bu denizi göremeyen ama merak eden çocuklar.Hatta sekizlerden bir öğrenci okul bittikten sonra bir arkadaşın çocuğuuna bakmak üzere ilk defa Ünye'ye gidiyordu öğretmen servisiyle.En güzel kıyafetlerini gymiş ,elinde de poşetten bir çanta ama onun bile en temizi tabii.Sonra denzi gören kısma geldiğimizde çocuk adeta nefessiz kalmış ,gözlerini denizden ayıramamıştı.Bakıp bakıp çok güzel öğretmenim demişti.Sonra bu kızcağız boş vakitlerinde hatta boş olmayanlarda da hep denizi izlediğinden öğretmen arkadaş tarafından köyüne geri getirildi.Bu gazete yazısının da başlığını da kim atmışsa bayıldım ayrıca.Klişe milişe ama içimi gıcıklıyor ,seviyorum yani kilişenin de hayatta doldurduğu bir boşluk var.Benim de bu deniz görme olayıyla ilgili bir öyküm var,onu da yakında yayınlıycam.Bu denizi görmeye giden çocuklar nasıl da naifler ya.Şehirdeki yaşıtları bilgisayarın kurdu olmuşlar ama bunlar ilk defa denizi görmek için hazırlık yapıyorlar.İlk denizle buluşma ,insanın gözleri doluyor ya...

hatasız kul olmaz hatalarımla sev beni

2009-04-06T12:36:00.000-07:00

FİLİPİNLİ KADIN

2009-03-31T07:52:00.000-07:00

Geçen hafta yine evleri gezmye gittik.Aile ziyaretleri malum.Bir konu hakkında bu kadar dolu olup da nasıl tek kelime yazamıyorum onu da anlayabilmiş değilim.Herneyse ,asıl gelmek istediğim nokta şu anda bu değil.Öğrenci evlerinden birinde biz içeri girdiğimiz vakit çekik gözlü bir kadının uzaklaşmakta olduğunu grdük.Evde öğrencinin annesi nenesi ,gel kızım kaçka yabancı değil onlar dedi.Neyse geldi ,filipinliymiş,evin oğluyla evliymiş.İsrail'de çocuk bakıcılığı yaparken tanışmışlar,bizim delikanlı da bunu aldığı gibi gelmiş memleket topraklarına.Tek kelime Türkçe konuşamıyor tabii ama süper bir ingilizcesi var ,kcoasıyla da ibranice konusuyorlar.Öğretmen arkadaslar hadı hadı konus dedıkce ben bı strese gırdım.Sankı yenı ıngılızce ogrenmıs de orda kendını kanıtlaması gereken annesıo tarafından zorlanan ergenler gıbı.Neyse bı adım attık basladık konusmaya.Kayınvalıdesi ,yavrum bı sor daa benı sevıymıymus ,gayınvalıdeler de pek sevılmez ama!sordum ,yanı evet ıyıler dedı.ben de onu evet teyze sızı cok sevıyormus bana cok ıyı bakıyorlar dıyo dıye cevırdım.Teyze c ok memnun oldu ,gıtmesınler ıstıym dedı.O gece çok ev gezdik ama unyenın cok da merkezde olmayan evlerınden bırınden bır fınlı cıkması bana komık geldı.
Bu aralar inanılmaz yoğunum ,yapmam gereken dünya işim var ama ben yine işlerimi erteleyip duruyor ,havanda su dövüyorum.Yeşilkente devam!ilkbaşta bana harika gelen ırmak çok baktıkça sinirlerimi bozuyor bu nedenle ırmakla ilişkimi minimuma indirdim.
Her öğretmenden türlü türlü maceralar dinliyorum öğrenciler hakkında.Bugün de bir öğretmen yatılı okulda çalışırken insanları soyan okul birincisi bir çocuktan bahsetti.Çok derinlere inmedi ama çocuğun da gerekçe olarak öğretmenin kendisini dövmesi olarak gösterdiğini söyledi.Bazen bazı şeylere çok kafa yoruyorum ama içinden çıkamadığım bazı şeyleri de çok düşünmekten ve bir sonuca varamamaktan bıktım.Neyse ,dava üç sene sonunda sonuçlanmış ,öğretmenlere ikiyüz tl verilecekmiş.
Şimdilik bu kadar!aklıma bıntane sey gelıyo ama sanırım halim yok.

küçük kopek ve cocuklar

2009-03-27T08:27:00.000-07:00

kucuk kopeğin canı çok sıkılmaktadır çünkü en yakın arkadaşı Boncuk ve Karakız seçim arabaları peşinde belki kendilerine de bir kemik düşer umuduyla hav hav gezmektedirler.Bizim küçük köpek Kireç Yele de kendine oyun arkadaşı aramaya koyulur ve aklına okula gitmek gelir.Okula gelir ve neler olur siz görün:)

Not ;Mavi önlüklü çocuklar Kireç Yele'yi oyunlarına almak isterler ama öğretmenleri istemez.Buna çok üzülen Kireç oyun alanını terkeder :(

Bu arada resimlerin sırası yanlış oldu.Yer değiştirmek gerekiyor!

yeşilkent yemyeşil

2009-03-27T08:06:00.000-07:00

öğretmenlik demek vicdan azabı mı demek?

2009-03-22T10:38:00.000-07:00

Bazı insanlar annelik için hiçbir zaman bitmiycek vicdan azabı derler!Yani en azından benim tanıdığım birçok insan bunu diyor.Ben bu konuda pek bir ses edemiyorum elbette ki daha çocuğu bırak kocam bile yok.Ama ben de öğretmenliğin de bir anlamda bitmez tükenmez bir vicdan azabı olduğunu söyleip ana olmus ama hoca olamamıs insanlara hava atabilirim belki.Neyse ,işin geyik tarafı bir kenara ,bazen öğretmenlikte de aynı şeyleri hissediuorum.Mesela ameliyat ,beyin ameliyatı olan öğrencim döndü Ünye'ye ama ben hala ziyarete gidemedim.Bir türlü beceremedim.Gidememiş olmamın nedeni aman onu öyle görmiym gibi marazi düşünceler değil asla sadece yetişemiyor oluşumyani bu da laf işte.Bie başka hususta şu ;mesela sbs sınavı için soru çözerken eğer öğrencilerimin testlerde üçten fazla yanlışı çıkarsa ben kara kara kapkara düşüncelere dalıyorum.Mesela şoyle dusunceler bıle gelıyor aklıma ,kendımı oyle hayal edıyorum en azından;elımde bır matkap ve cocukların kafalarını dellıp cıp yerlestırıyorum.Sonra da hayallerımden uyanıyorum.Sbs sınavından onların ıngılızceden yanlıs yapmaları benım de kabusum yanı.Bır seyı es gectıgım zaman acaba cıkar mı ,ıyı ogrendıler mı kafamı beynımı yıyorum.Insan olarak hıcbırseye yetemıyor ınsan.Bu ogretmenlık ıcın de gecerlı.Mesela sızın ogretmen olarak oylesıne dusunmesen soyledıgınız bır dusunce cocukların bır hafta kafasını agrıyan bır mesele halını alabılıyor.Bu ozellıkle cok karmasık bır durum .
Bızım okulda bır kız ogrencım evden kacmıs.Aslında ben hıc okutmadım ama arıza ogrencıler sever benı.En yakın arkadasını cagırıp konustum ne oluyor dıye ,bılmıyorum ogretmenım ama evde cok huzursuzdu o sebepten kacmıstır dedı.Onuc yasındakı kız nereye gıder?polıs ıstese bulamaz mı?okuldakı tum yakın arkadasları sorguya alındı ,kımısı ogretmenım o degısık yollara gırdı dedıler?ne gıbıkotu yollar ?bılemedım,gıdemedım!yanı ogretmenlık ,acızlık!
Ben en cok dortlerı beslerı sevıyorum.Ikızler var mesela Savasla Barıs ,cok komıkler.Savas ısmını hıc sevmıyor falan .Bır kıtaba sıgmaz belkı maceraları ,hepsı kalbımde.
bazen ogretmenlıkte kendımı acayıp mutsuz hıssettıhım anlar oluyor .Belkı her gun yenı bır deneyım ,yenı bır ınsan ogrenıyorsunuz ama yıne de yenı bırsey ogrenemıyormus gıbı hıssedıyorum.Sanırım bu yazıyı da sevıyor muyum sevmıyor muyum anlamaya calıstıgı ıcın yazıyorum.yıne sevgıler ve de opucukler

öğrenci evi gezmeleri

2009-03-21T04:46:00.000-07:00

Bu aralar bir hayli yoğun geçiyor günlerim .Lakin kendi okuluma ek olarak bir okula daha gitmekteyim.Bu okulun avrupa birliği projesi kabul olduğu için onlara yardıma gidicem.Ünye'ye yirmi kilometre ,belde ama köy gibi.Yanından bir ırmak geçiyor ve bizler dağın ortasında mahsur kalmış gibiyiz.Öğrenciler beni sabahleyin görünce günaydın öğretmenim hoşgeldiniz diyorlar.Hani bir haftadır gidiyorum ,birsabah da demeyin sıkılın amamnnn ndedyin değil mi?hayır her sabah aynı güzeş lafları söylüyor.Bu sabah sabah beni öylesine neşelendiriyor ki anlatmam çok güç.Okul benim okuluma göre daa küçük ,daha az öğretmen var yani sıcak bir ortam sevdim.Eğer bir problem olmazsa mayısın onsekizinde onlarla ingiltereye gidicem.Bazı öğrencilerin 'eyi dersler hocaM ,BENİ BİŞİ BİLMİY saniylar ,hocam ünye'de neler olup bitiy ?'demesi beni ayrıca bi memnun edip güldürüyor.Şimdilik ehrşey yolunda yakında fotoğraflarını cekicem.
Kendi okuluma haftada iki gün gidiyorum ama iyi oluyor.Benim için bir değişiklik şartmış gerçekten.Bu arada okulda da özellikle son sınıftaki öğrencilerin evlerini gezip aileleriyle görüşüyoruz.Ben pazartesileri gidebiliyorum.İlk başta sıkılırım falan demiştim ama çok farklı bir deneyim oldu benim için.Yaşadığı ortamı görünce onları daha iyi tanıyabiliyorum.Çok da seviniyorlar biz gidince.Mesela hep asık suratlı bir çocuğun evine gidiyoruz ve onun neden hep üzgün ve asık suratlı olduğunu röyle iyi anlayabiliyorum ki.Her zaman istediğimixz görüntülerle karşılaşamıyoruz tabii.Bazı evlerde çocukların çaluışabileceği ortam olmuyor ya da ev buz gibi oluyoır.buna rağmen aileler ellerin geleni yapıyor.Aslında bu konuda uzun uzun ayrıntılı yazmak isterim ama o kadar zor ki benim için tüm bunlarıifade edebilmek.Bazı evlerden birkaç fotograf ekliycem.ARtık ünyede bile cogu evde soba yok.Ben de cektıgım bırkac taneyı eklemek ıstedım.bence daha sık yazmalı bloga da.sevgıler saygılar

kız kolbastısı

2009-03-18T09:54:00.000-07:00

kol bastı çeşitlemeleri

2009-03-18T09:42:00.000-07:00

senin yanında oturcagıma ineğin yanına eşek olurum

2009-03-06T05:35:00.000-08:00

Başlık da vermiş olduğum söz Simge'nin yanında oturmak istemeyen Ahmet'e ait.Yani pek bir anlamsız ya da fazla özlü ben anlayamıyorum.Kendisine sordum ,öğretmenim köyde böyle diyorlar ben de bilmiyorum ne demek dedi.Yalnız bu dönem dörtlerde bir kolbastı sevdası aldı başını giidiyor.Bir ara kameraya çekicem sizi dedim.Yazık bu minikler de hergün hazırlanıp geliyorlar ama bi de bakıyorlar ki tembel öğretmenlerinin elinde ne kamera var ne başka birşey.Aslında bunu yapıcam ama bu aralar okul beni fazla yoruyor.Önümüzdeki hafta otuziki saat falan derse giricem sanırım.
Gün içinde okulda sınınfta çok komik şeyler oluyor aslında.Bunu gidip yazayım diyorumö ;olmuyor.
Geçen okulda bir öğrenci okuldan atılma tehlikesi geçirdi.İri bir çocuk ,ailesi süper ilgisiz .Bu da öğrencilerden haraç topluyormuş.Ya da bazılarını bakkala yolluyormus eger gitmezlerse veriyırmus tokadı ,dayagıBoyle vıcdansız bırsey yanı.Tabbıı bızım mudur yardımcısına bır cengaver haber verıyo.Mudur yardımcısı da gezıyo sınınfları kımlere borcu var dıye.Sınıflarda kımse ses cıkaramıyor .Hepsı korkuyorlar tombıs haraccıdan.Neyse babası cagrıldı okula ve bırıncı donem boyunca ogrencılerden aldıgı paralar hesaplanıp ıstendı.Toplam 50 ytl ama cogu ogrencı de korkudan bırsey dıyemnıyor.Yanı okul bır nevı gercek hayatın bır boy mınıgı.Vucutlar ve kafalar mınık gıbı.Bı baska ogrencı de kantın soymus ,gecenın bı kor vaktınde okula gıdıp kantını soymuslar bı de ogretmenler odasına gırıp muzıgı acmaya kalkmıslar caldıklarını yerken.O zaman da yakayı ele vermısler.Bı arkadasım anlattı.calıstıgı okullardan bırınde polıste kaydı olan bır ogrencı gunlugune soyle yazmıs 'polıs olmak istiyordum hırsız oldum'ilk anda bı guluyo ınsan ama sonra uzuluyor.

Sonra daha onceden burda bahsettıgım beyın amelıyatı olan ogrencım ucuncu kez amelıyat oldu.Bu cocuk nasıl ayaga kalkıcak ,nasıl toparlanıcak ,neler oluyor.Bılmıyorum ...aarayabılıyorum .Annesıne hıcbırsey dıyemıyorum.Boyle olaylar benı hayata karsı buz gıbı sogutuyor.Guzel seyler de oldu rotary kulubu okula kutuphane ve de kıtap yolladı.Sevındık okulca.Sonra bugun yururken benım aklıma caybasında calısırken bır ogrencının mudure kızıp da nasıl okulu yakmaya kalktıgı geldı.Ya cocuk baya baya tutusturmustu okulu.Hatta yakalandıgında bıle sınırı gecmemıstı.Buna guldum seslı seslı dolmusta da dolmuıs soforo bana baktı.Sonra en acı haberde ıkı sene evvel bızım okulda bılgısayar ogretmenlıgı yapan bır ogretmenın hayatını kaybettıgını ısıttım trafık kazasında 27 yasında.Buna cok cok uzuldum ama elden ne gelır.Bu yazı bıraz elem bıraz keder oldu.ama bunlar da gecer ,umarım ve de operım

ikinci dönem başladı!!!

2009-02-10T09:08:00.000-08:00

dün itibariyle ikinci dönem de başladı.Ben önceki gün İstanbul'dan geldiğim için okulun ilk günü pek bir uykuluydum.Ne yaparsam yapayım atamadım üstümden uykuyu.Uyanık öğrenciler de bu halimi görüp öğretmenim size tatil yaramamış dediler.Neyse ,bir onbeş tatil de göz açıp kapayıncaya kadar bitti.Bir hafta tamamen dinlenip ikinci hafta istanbulka gittim.Herşey çok güzeldi.Öğrencilere tek tek neler yaptıklarını sordum ;kımısı koye gıtmıs ,kımısı samsuna.Hayvanat bahcesını gezmısler ,yesılyurt hayvanat bahcesıne gıtmısler.Ama okul basladı arkadslarımıza kavustuk dıye pek neselıler.Hatta bırı ogretmenım nur denız dedı kı ;ıngılızcecıyı de ozleyecegım aklıma gelmezdı,dedi.E hosuma gıdıyor boyle seyler.Egomu beslıyorum boyle.okuldan boyle cok uyanık bır bayan ogretmen ben ve benım gıbı bırkac bekar hocanın parmaklarına baktı.Bır degısıklık var mı dıye.goremeyınce yuzuk falan pek bır hayal kırıklıgına ugradı.ben ılk gunden derse gec gelen ogrencılere gozdagı vermek amacıyla ıcerı almadımyanı bır anlamda dert dısıplınlı ogretmenı oynamaya bas koydum.Sonuclarını ılerleyen gunlerde gorecegım artık.bu donemın guzel gecmesını ıstıyor ve kendımden ve de ogrencılerımden parlak parlak projeler beklıyorummmmm!!!!!

kavga

2009-01-20T06:51:00.000-08:00

Yoğun geçen bir haftaydı.Ben de bu haftanın sonunda artık iyice yorulduğuma kanaat getirdim.Biraz dinlenmem gerekiyor.Aslında birinci dönem çok çabuk geçti.Yaşlandığımı ,zamanın geçtiğini ben de en iyi böyle anlayabiliyorum.Bir yazısında Tomris Uyar zamanın geçtiğini eski fotograflarda oğlunun üstündekilere bakarken anlıyormuş en iyi.Neyse ,dağıtmadan konuyu okul meselelerine geleyim.Bu spon haftalardan hiç hazetmşyorum aslında çünkü öğrencilerin en çok not peşinde koştuğu dönemler oluyor.Mesela hayatında hiç beş almamış öğrenciler sizi karneme beş ver deyip sıkıştırıyorlar.Yani gerçekten sıkıştırma ki ne sıkıştırma.Öğretmen olmayan arkadaşlarım için beş demek sadece bir pilot kaleme bir de not defterine bakar.Aslında belki öğretmen olmasam ben de öyle düşünebilirdim ama öyle değil.Yani bir sürü ders çalışan o beşi almak için ödevlerine zaman ayıran öğrenciler var.Ben bunu hak etmeden birine verdiğimde adalet eşitlik duygularının sarsıldığına inanıyorum.Evet biliyorum ,şimdi olmasa da yakın bir gelcekte bu duygular sarsılıcak ama neden şimdi olsun?En azından benim düşüncem böyle.Bu nedenle herkese hakettiği notu vermeye çalışıyorum.
Bugün ,pencereden bakarken öğretmenler odasında kavga eden üç tane ilkokul öğrencisi gördüm.Ama nasıl kavga eediyorlar kendileriden geçmişler.Hatta biri fazlasıyla alevlenerek montunu falan cıkardı.Kavga oyle bır hale dondu kı arada ayırmak ıcın gelıyorlar ama ayırmak ıcın gelenlerde kavgaya dahıl olup ,sonmra ayvallah dıyorlar.Ben kavganın sonunu merak etmeye basladım ,ne azman bıtıcek .Cunku yırmı dakıka boyunca bırı geldı bırı gıttı ama ortada bır kavga var.En sonunda kavgada uc kısı kaldı.Bır ıkı sanıye bır duraklama ve pesıne bu uc kısı bırbırlerının ellerını omuzlarına atarak kardes kardes top oynamaya gıttıler.Yanımda fotograf makınam olsa dakıka dakıka goruntulemek ısterdım.Keske buyuklerde boyle olsa .Kavga ettıkten sonra kolkola gırıp guzel seyler yapabılseler.
bunun yanında bır ogrencım derste resmımı cızmıs bır ogrencım de bana sıır yazmıs.En kısa zamanda tarıycam sanırım.sımdılık bu kadar.that's all demek ıstedım ,pek adetım degıldır aralara ıngılızce koymak ama...

ve şiir

2009-01-16T05:55:00.001-08:00

Bu şiirler Büşra adlı öğrencimden...

kavga

2009-01-16T05:53:00.001-08:00

bunlar da akıllarınca birbirleriyle yazılı kavga ediyorlar.

aşkkkkk

2009-01-16T05:50:00.001-08:00

Müdür yardımcısı masasının üstü yine aşk mektuplarıyla dolmuştu.Ben bunları ele geçirebildim.Müdür yardımcısı bu çocuklar ne çok aşık oluyor ya deyip der yandı.:)

yogun hafta

2009-01-16T04:23:00.000-08:00

Bu hafta oldukça yoğun geçti ama yazılabilecek kayda değer şeyler yok gibi.Halk eğitim kursları yeniden açıldı .Komik de oldu aslında.İlkönce kapandı sonra açıldı.Acaba devletin yetkilileri nasıl bir karar arifesinden geçti de ilk önce kapatıp sonra yeniden açtılar.Hep aklıma şöyle bir manzara geliyor.Üç tane gri takımlı adam odalarında çalışırken ,hatta biri bilgisayarda fal açarken ,birşeyleri değiştirmeye karar vermişler.Sonra bunlardan biri ,ya bizim çocuğun okulda halk eğitim kursu açılmış ,dershaneye gidemeyenler gidiyormuş benimki okul kusuna gidemiyor ,vakti yok.gidemediğine de üzülüyor. .Bu nedenle gelin bunu kapatalım ,hem yakındır dersaneler de başlar şikayete.Diğer ikisi de şöyle demiş olabilirler ;yaa haklısın en azından hiçbir şey yapmamaktan iyidir,böyle oturursak göze batabiliriz.Sonra içerden sekreteri çağırıp yazıyı yazdırırlar.Tabii bu büyük yankılar uyandırır eğitim dünyasında.Veliler ayaklanır(bundan pek emin değilim ama kim karşı çıkmış olabilir onu bilemiyorum)Birkaç hafta sonra içlerinden biri ;ya bizim kıza baskı yapıyorlarmış okulda ,senin baban yetkili ,kursları tekrar açsın diyorlarmış.Hem şikayet mektupları da geliyor ,çağıralım da sekreteri tekrar açtralım kursları'Tabii bu benim gözümde canlanan çok saçma olmakla birlikte.Elbette ki milli eğitimin üst düzey yetkilileri çok daha mühim işlerle ilgililer.
Müdür yardımcımız ,erkek arkadaşı olan öğrencileri kursuna kabul etmemek konusnda kararlı oldugunu söyledi.Pek birşey demedim.Netice de ben alıcam öğrencileri kursuma.Bin teneke laf söylesem ,göbeğimi de çatlatsam o öğretmenin asla öğrencileri kursa almayacağını biliyorum.Yanlış buluyorum.Yani adam soyle dıyor;bırkac kere kurstan kacıp erkek arkadaslarıyla bulustukjları kursu astıkları ıcın ,bu ogrencılerı kursuma almıyorum.
Bu hafta dorduncu sınıfların son yazılılarını da yaptım.Huseyın yanıma geldı ortalamasının uc geldıgını ama onun bes bekledıgını soyledı.Benım de cok fena gulesım geldı.Sankı HuSEYINLE abı kardes olmusuz gıbı.Ben onun ogretmenı degıl de ablası ya da arkadası gıbıymısım.Ben elımde olmadan guldum ,o da guldu.Bi de bugun arkadasları sıkayete geldiler ,insanlara deyyus diyormuş.Deyyus ne demek ki dedim ,bilmiyorum ki öğretmenim köydekiler bana öyle diyorlar dedi.Uzun zamandır duymaduğım başka bir kelime de başka bir öğrenciden geldi.Mucahit diye bir öğrencim bar kendisine çoban diyen arkadaşlarına kömüş demiş ,ben iki tarafı da uyarınca biraz göyaşı döktü.Bu haftalık bu kadar sankı.Bu yazıya huseyının bır fotosunu eklıyorum.

öğrencilerimin bana yazdıkları :)

2009-01-10T12:58:00.001-08:00

Bilerek ve isteyerek olumluları koyuyorum elbette.Buraya çok çok olumsuz eleştirileri koyacak değilim.E öğretmen oluyorum çünkü ,ilerki günlerde dozu yavaş yavaş arttırırım belki!

Büşra'nın şiir ve sözleri

2009-01-10T12:48:00.000-08:00

Büşra adında çok kitap okuyan ,şiir yazan ,edebiyat sever bir öğrencim var.Şanslı hissediyorum kendimi bu açıdan .Bazen hafta sonları defterini istiyorum ve şiirlerini keyifle okuyorum.Aralarından seçmesi çok zor ama bunlar en sevdiklerim gibi.TO BE CONTINUED...

aşk metubu

2009-01-10T12:44:00.000-08:00

Bu yine idareye gelen aşk mektuplarından biri.Bu seferki bir hayli uğraşıp zarfını da hazırlamışMavi kalpli olan zarf bu arada.Bu kadar uğraşıp hem aşkına karşılık alama hem de idarelere düş ,acıyorum valla çocuklara

uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu

2009-01-07T23:29:00.000-08:00

bu aralar okulda ,öğretmenlerin sınav okuma ,notlandırma ve internete tok girme öğrencilerde ise sınav olup iyi not japma ve takdir teşekkür hesaplama sıkıntısı sarmış durumda.Komik olan şu ,karnesine iki zayıf geleceğinden emin olan öğrenciler bile almışlar ellerine eger zayıf gelmeseydi takdir teşekkür alabilir miyimi hesaplıyorlar.Ben de çok hesaplardım öğrenciyken.Öğretmenler sürekli birbirlerine eee notları girdin mi ,davranış notlarını verdin mi internete diye soruyorlar.Yani bana göre bir günlük işi var ,endişelenecek bir durum yok gibi ,geçen senelerde de bir günde yapabilmiştim.Ama sanki bir yarışa girmiş gibiyiz.Ya da sıralarda öğrencilerin yaşadığı yarışı biz de bu şekilde pratige dokuyoruz.Arkadaşlarım bana notları girdin mi diye sorduklarında bazen kendilerini iyi hissetsinler diye ,okumadım bile diyorum.Onlar da nee sacmalama ,yetiştiremezsin valla diyorlar.Ben de o zaman kendimi yazılıya bir günden az kalmıi da çalışmamış bir çocuk gibi hissediyorum.
Neyse ,ben dün dörtlere yazılı yaptım.Bu gruba yazılı bile yapasım gelmiyor yani benim gözümde o kadar küçükler.Yazılı yaparım da kötü n ot vermek zorunda kalabilirim gibi korkular var içimde şöyle bir yokladım da içimi.Dün okuyup hemen not vereyim dedim.hüseyin diye bir öğrencim var yazık 50 aldı.Gözyaşları pek görünmese de sıraya yatıp ağlayayazdı.Hüseyin dedim ,üzülme üçüncüden iyi alırsın.Başını oksadım biraz ,o da gözlerini siliyor numarası yaptı.Yanındaki Kübra'da ;yaa hüseyin üzülme ,senden daha düşük not alanlarda çıkacaktır mutlaka dedi.Hüseyin de baş salladı.Yani evet ,o zaman ben sevınıcem gıbı.Ben orda ogreten adam moduna girmedim ,onları izledim ama kendi kendime de yaa dorduncu sınıfta mı baslıyordu boyle duygular ınsanda dedım.Kendı gelısımımı de hatırlayamadıgım ıcın bır kıyaslama da yapamadım.Husyın'den dusuk alanlar oldu ,Hüseyin de sevindi.Bi de dikkatimi çeken başka birşey ,sınınfta gerçekten oturmaktan başka birşey yapmayan bir öğrenci var.Arada şarkılara falan katılıyor .Bi baktım açmış defterini kopya çekiyor.Birşey demedim çünkü kopya çekmek bile bir marifet sayılır ,içimden bir ses çekse de kötü alacağını söylüyordu;ancak sınıf ortamında her zaman sizin sözünüz geçmiyor,öğrenciler görüp ;öğretmenim ,emine kopya çekiyor diyince mecburen yanına gidip aldım defteri elinden.Neticede zayıf aldı.Yirmidakikalık göz yummam hiçbir işe yaramamış.
Bu yazılı hemgamesinde zayıf ya da düşük not alan öğrencileri okuduğumda sınınftan yüksek bir uğuultu çıktı.Şunun gibi ;Emine 15 ,sınıf;uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu,aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.Bu uğultu gerçekten benim öğrencilik anılarımı da beraberin de getirdi.En azından değişmeyen şeyler var dedim ve mutlu oldum bir uğultuyla.uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu

kadın sünneti

2009-01-04T11:05:00.000-08:00

Çarşamba günü okullar tatil oldu kar yağışından dolayı.Aslında yoruluyorum ,bazen okulların bir süre kapalı olmasını istiyorum ama evde de zaman geçmek bilmiyor.İnsan yoğun olunca hayal gücü daha iyi çalışıyor.Yazarım dediğim öykülere el sürmeden bitiverdi tatil.Bu arada bu mektubu da müdür yardımcısı odasında bulup kaçırdım.Bizim okulu rezil edersin ,internetlerde yayınlarsın diye izin vermiyorlar bu mektuplara el koymamam.Bu sanırım bir kızın bir erkeğin ağzıyla bir erkege yazdıgı mektup.Yani cunleyı kurarken bıle ıcım bunaldı.Kızlar oyunlara kucuk yastan baslıyorlar.Oglanı tanıyorum ,ondan boyle bır numara cıkmaz.

Neyse , okulla ılgılı pek bır haber yok gıbı.Çarsamba gunu ,dersim bos oldugu ıcın ben ogretmenler odasında zaman gecırıp bır seyler okurken baska bır erkek ogretmen arkadas da bılgısayar basında vakıt gecırıyordu.Yanı ne kadar aklı basında ona karar veremıyorum ,ama sevdıgım bır ogretmen arkadas sayılabılır.Bu arada oda da test satıcılar falan da vardı.Arkadaş bana dondu ve dedi ki;

Gül ya ,az evvel çok ilginç birşey okudum ,ağzım açık kaldı belki senin bu konuda bir fikrin vardır.

-Nedir o ?dedim ben de

-Ya kadınları sünnet ediyorlarmış ,Allahaşkına nasıl olabilir böyle birşey ki dedi.

ne yapmam gerektiğine karar veremedim ama safa yatıp ,aa nasıl oluyormus falan deseydim dur ben bı arastırayım ya da gel googledan bakalım demesınden korkup

-Evet var oluyo oyle seyler dedım

ama o muhabbetı daha da ılerleterek nasıl olabılır kı boyle bırsey dedı

bu esnada ogretmenler odasında ben ve test satıcıları vardı.

-Valla ben de bılmıyorum ,ama oluyor dedım ve kendımı odadan atmaya baktım.

Bır web sıtesı hazırlşamısım ;www.asfreeasbird.tr.gg bu web sıtesını mudure verdım cunku mıllı egıtım ogretmenlerın yaptıgı ılgınc calısmaları arıyormus ,maalesef sıtenın cdye verılmesı gerekıyormus ,olmadı.Uzuldum ,baya bır emek verıyordum kus gıbı ozgursunuz bu sınıfta mottosuyla.Neryse dedım napalım.

Hafta sonu sabahı yıne olmıycak seylerle kendımı uzmusken saat dokuzbucukta derste olmam grektıgı aklıma geldı.Bu yetıskın sınıfının bır avamntajı var ,bunlara ders anlatırken gercekten butun dertlerım ucuyor da gıdıyor.Nereye ,bılmıyorum.Ama bır sınıf bu kadar pozıtıf ,bu kadar mı egosuz ,bu kadar mı kendını bılır.Hepsı de cok tatlı ve saygılılar.Aman degısmesın!Hafta sonu kendımı uzmekle ,sızlanmakla gectı.Elıme bır kalem almadım ve kendıme yıne yuklendım.Yarın okul baslıyor .Sımdılık bu kadar,zaten okula daır aklımda pek de bırsey yok.mucik

Öğrenci dedikodu hattı çalışıyor

2008-12-27T06:52:00.000-08:00

Cuma günü inanılmaz soğuktu. Ben de sadece şalımı alıp çıkmak gibi bir salaklık yapıp, beremi evde unutmuşum. Daha fazla dayanamayarak başımı şalımla kapattım. Okul bahçesine girdiğimde öğrenciler de teneffüstelerdi.Hepsi tuhaf tuhaf bakmaya başladılar, bir yandan da merak içinde olduklarını hissediyordum. Artık altı senedir az çok tanıdım öğrenci denen güruhu ve de neler düşünebileceklerini. "Öğretmen kapanmış işte" diye düşüneceklerine emindim. Yanılmamışım ,aradan on dakika geçtikten sonra bana sorulan ilk soru şuydu: "Öğretmenim sizi görmüşler, başınızda baş örtü varmış sizin için kapanmış diyorlar. Biz inanmadık ama" ."Yok dedim, kapanmadım". "Hee, biz demiştik zaten"dediler. (dedikoduyu çıkaran bunlar da olabilir bu arada) Kısa süreliğine de olsa oğrenci dedikodu hayatına biraz heyecan gelmis gördüm.
Ondan sonraki ders sekiz A sınıfına dersim vardı. Uğurcan diye bir öğrencim var nasıl yaramaz, bir de aynı Jim Carrey'e benziyor, böyle Jım Carrey gibi gözlerini oynatıyor, ağzını farklı şekillere sokuyor. Benden hiç çekinmiyor, en ufak yalakalığı yok. Benİm de hoşuma gidiyor böyle olması. Hani henüz ögretmenden bile korkmuyor çekinmiyor oluşu ilerde de öyle kolay kolay kiselere pabuç bırakmaz gibi geliyor. Dün çok sessizdi. Çocuklar da "Öğretmenim, Uğurcan çok sessiz değil mi?" dediler. "Evet" dedim. "Hayırdır Uğurcan noldu?" diye sordum. "Yok bir şey " dedi. Yani çok yakın değiliz, kendi halinde bir öğrenci; ama ortada alışılmadık birşeylerin kokusunu almıştım bir kere ve kolay kolay da bırakmaya niyetim yoktu. Çünkü biliyorum ki Uğurcan'ı üzen şey sıradan bir arkadaş kavgası olamaz. Sonra biraz daha sorunca gözleri dolarak "Öğretmenim köpeğim çok hasta,ölücek galiba " dedi ve o katı hep gülen upuzun boylu Uğurcan başladı ağlamaya. Ama bir yandan da kendini tutuyor. Sınıf da inanılmaz biçimde suskun, başkası olsa dalga geçerler ağlıyor diye ama ağlayan Uğurcan oldugu için sesleri çıkmıyor. "Noldu kopeğine, götürdün mü veterinere."diye sordum."Hepsine götürdüm sarılık olmuş ölücek dediler" dedi . Gözlerim doldu. "Öğretmenim ayakları tutmuyor"dedi . Ben böyle durumlarda cok sacmaladığım için sırasıyla şu soruları sordum: "Adı neydi?'Yumaktı öğretmenim, üstünde bir tane bile siyahı yoktu". "Kaç yaşındaydı?" "Henüz iki yaşında öğretmenim, daha cok küçük, az zaman geçirebildik ama onu çok seviyorum" dedi. Biraz teselli etmeye çalıştım ama kesinlikle zor bir andı

Ertesi gün saati bilmeyen kocaman saatli bir öğrencim "Öğretmenim saati öğrendim" dedi koşa koşa yanıma gelerek. Onu kutladım. Ayrıca bu hafta Yerli Malları Haftası olduğu için öğrencilerden gelen davetleri tek tek değerlendirip hepsinin sofrasını şenlendirdim.

deneme sınavları -hayaller ve yine yerli mallar haftası

2008-12-25T09:02:00.000-08:00

bu haftanın yerli mallar haftası olması nedenıyle ogretmenler odası kekle,pastayla ,dolmayla doldu tastı.Bizim cocuklar yedırmeye meraklı ,ogretmenler odasına tabak tabak pasta getırdıkten sonra bır de farklı sınıflardakı arkadaslarına ıkramlarda bulundular.Aıleler fakır ,cocuklar evde ne bulurlarsa getırıyorlar ama cımrılık de yapmıyorlar.Hep paylasım ,doyurma merakı.Hosuma gıdıyor boyle olmaları.oncekı senelerde bir sınıf vardı ,durumları gayet iyidi ancak yerli malına getirdikleri yiyecekleri tıka basa yerler ,öğretmenleri öylesine bıle olsun davet temezlerdi.Şimdi bunu denklemlere dökü de çıkarım yapmak istemiyorum ,sonra diğer öğretmen arkadaşlarımla yaparım belki.
İlköğretim dörtlere ve beşlere giriyorum.Dörtlere bayılıyorum ,çok tatlılar.Hep şarkı öğrensinler yeter ki...Sanki hayatları ingilizce dersinde şarkı söylemek ,koşmak oynamak ve de kantinden alışveriş yapmak gibi düşünüyor insan.Demiştim ki bunlara ,boş su şişelerinin içine pirinç mirinç bişeyler koyun tempo tutaım şarkı söylerken .Ertesi gün elbette otuziki kişlik sınıfın onbeş tanesi dizmişti içi pirinç,makarna ,fasulye dolu pet şişeleri.Bi de böyle bir komiklikleri var ,ben içeri girip selamladıktan sonra ,herkes koşarak masama gelip tek tek şişelerini koyuyorlar.İlk yaptıklarında noluyo ki dedim içimden ama bozmadım.Hepsinin bir anda masaya koyma işini çok ciddiye almaarı çok hoşuma gidiyor.Neyse ,row row row your boat ,red and ordange daha bir dolu sarkılar ogrendıler.Guzel ogrenıyorlar.Leb demeden leblebı gıbı.Bu gruba gecen de hayallerını yazdırayım dedım.Şayet mudur yardımcımız madem cocuklar ıcın oykuler yazıyorsun ,bır ogren neymıs hayallerı dedı.Ben de tamam dedım.Hayallerını yazın cocuklar dedım.Sadece bırı yanıma gelıp ,kulagıma esyaların konusmasını ıstıyorum ben dedı.A ne guzel ,muratcan dedım.Harıka!ama o da kagıdına ,ınsanların etrafa cop atmaması gıbı beylık laflar yazmıs.Yanı o da kavramıs ,bunları yazarsam ıyı ogrencı olurum meselesını.Cocukların yaratıcılıklarını olduruyoruz.Çok uzucu gelıyor bana.O cok ragat ogrencıler bıle ıs bunları kagıda deftere dokmeye gelınce sadece kendılerınden beklenenlerı ,ıyı not alabıleceklerı seylerı yazıyorlar.Pek yaratıcı ,komık hayaller yoktu.En fazla ıstenen seyler havuzlu bır vılla ,meslek sahıbı olmak ,bısıklet ama 24 vıtes ,arada almanyaya dayısını gormeye gıtmek ısteyenler .Sadece bır tanesı bısıkletıyle alakalı o kadar guzel seyler yazmıs kı cocuk gercekten olmayan bır bısıkletle ask yasıyor.Yıne de cok sevımlıler ,yaratıcılıklara kendını ıfadeye ılk balyoz ındırılmıs ,bırazcık sansurlu yazılar ama cok sevıyorum hepsını de ,tum sıkıntım bıtıyor kı cok gorulen bırsey degıldır benım hayatımda.
Bugun bır ogrencıye saat sordum ,megerse saatı bılmıyormöus butun sıınıf gulmeye basladı.Noldu dedım ,cunku saatı o kadar buyuk ve ılgı cekıcı kı...sonra bu sıraya yattı ve basladı aglamaya ve ben gıdıp bıraz sacını oksayıp bosver ogrenırsın ,ben de gec ogrendım saatı dedım.Evet yanı benım de annem ogretmendı ama saatın aralarda olma meselesını gec cozmustum .Sonra bır ders uzuldum cocuga ve nazladım falan .Bu huyumu sevmıyorum aslında.
Sonra can-yapabılmek ,edebılmek yanı yetenek konusunu ogretırken bol bol total physıcal rsponse kullanıp hareket ettık sınfta.Bır ara uc ogrencı ogretmenım bız harıka kol bastı oynuyorz dedıler ,tamam deım gelın tahtaya ,cocuklar unutmazlar hem bunu hem de can-ı dıyerekten ;ama o nasıl bır oyun her taraf toz bulutu ,o hızlıca yere ayak vurmalar tepın tepın.Butun sınınf cıglık cıglıga.AA yeter dedım ,demesem mudur gelıcek kesın sınıfa,dudak bukduler begenmedınız mı dıye ,hayır dedım cok guzel oynuyorsunuz ama sınınfta oıynanmaz.Ogretmenım sız bıızı muzık dersınde gorun dedıler ,cok daha fazla ses cıkıyor.
Bugun yorucu bır gundu.Merkeze kadar gıdıp ,bır gazete alıp evıme dondum.Bu kadarcık seyler oldu bugun ,unuttuklarım da olabılır tabıı.

aşk-meşk -yerli mallar haftası

2008-12-23T06:37:00.000-08:00

uzun zamandır yazmadığım aklıma gedli.Artık okulda daha fazla zaman harcıyorum.Derslerim oldukça dağınık.Öğleden sonra da halk eğitimin ücretsiz kursları oluyor onlar için kalıyorum.Pazartesi ve cuma günü derslerden sonra veriyorum.Halk eğitim bunun için bize cüzzi miktarda para ödüyor.Ancak yeni bir duyuru geldi bu dersler kaldırılıcakmıs.Sadece özel eğitim kurumları yani dershanelerin olmadığı yerlerde bu kurslar açılabilirmiş.Diğer okullarda işler nasıl yürüyor bilemiyorum ama benim okulumda dershaneye gitmeyen daha doğru bir deyişle gidemeyen bir sürü öğrenci var.Bunu yaparak öğrencileri tamamen dershaneye yönlenmdiriyor devlet.Çünkü bu kurslar nedeniyle dershaneyi bırakan bir dolu öğrenci oluyor.Okuldaki öğretmenler öğrencilerin hallerini dah iyi biliyor çünkü yirmidört saat zaten birlikte.Neyi anlar ,neyi anlamaz.Ya da okuldakı ortam daha denetimli ,daha disiplinli oluyor.Şimdi devlet diyor ki ,size bedava ders mers yok ogretmenlerınıze verdıgınız uc kurus da zaten gozumuze batmaya basladı ,hadı dershaneye.Ben gecen sene ucretsız verıyordum ama sonra ogrendım kı veren arkadaslarım ucretlı verıyorlar.Tabıı basta sınırlendım ama en azından gercekten ıhtıyacı olanlar oluyor.O zaman rahat bır nefes alıyorum ,ıyı hıssedıyorum .Ancak bu sene yukum daha fazla ama sanırım yıne de bu derslere ucretsız de olsa devam edıcem .Aslında yoksul veliler komur alamamayı protesto edeceklerıne egıtım haklarını protesto etmelıler.Cocuklar gercekten gelecegımız.Yanı cok klıse gıbı gozukse de ,hayatta klıselerınde doldurugu bır bosluk oluyor.inanın!

OKulda bu hafta heyecan dolu anlar yaşandı.İki tane çok çalışkan kız öğrenci öğleden sonra kurslarını asarak erkek arkadaslarıyla bulusmaya gıttıletr.Tabıı herkesın ozellıkle uzerınde durdugu su ıbareyı unutmamak lazım 'tembel olan 'erkek ogrencılerle.Bu ayrımdan nefret edıyorum.Bu benım zamanımda da vardı.ogrencıyken ,hayır calıskan ogrencı tembel erkek ogrencıyı sevemez ,olamaz cunku cok akıllı .Bunu anlayamıyorum.Buna dısıplın kuralları ıcınde yer bıle bulamıyorum.Sen neye gorer karar verıyorsun?ayrıca bır kere konnusulacak onunla.Yapası sevesı varsa zaten senı hıc dınlemıycek ama bu ezıyet ne?neyse ,ben ders ındıgımde velıler okula cagırılmıslardı ,nefes nefese.Ben de bunun ıcıne gırerek neler oluyor gafletınde bulununca butun velıler hep bır agızdan konusmaya basladılar.Kızların gozler dolu ,oglanlar hıc ortada yoklar.Nerdeydınız kı Özlem dedim.Özlem ,öğretmenim busenın dersanesıne gıttık.Tabıı mudur yardımcımız cok ıyı calısmıstı dersını ,yoo aradım ben ogretmenınızı yoktunuz.Tabıı kızlar da ıyı calısmılardı.Kantındeydık dedıler.Bu ogrencıler de az degıl ayakta uyutuyrlar adamı.Neyse sonra anlasıldı kı bunlar erkek arkadaslarıyla gexzmeye gıtmısler.Mudur yardımcısının agzı bes karıs acık ,aa efendim nasıl olur yahu ,bu kadar akıllı ogrencıler bu serserılerle.Nedense bana olur gıbı geldı.Nıye olmasın ve olabılır hocam hayat bu dedım.Bız onlara ne desek bos ama taakıp edelım tabıı dedım.Ben boyl dıyınce bana bıraz sınırlendı .Ha buu arada velıler bırbırlerınden sıkayette bulundu ,ben velılerle kızları dovmeyın dıye konustum .İse yaramaz dıye dusunmustum ama yaramıs ,kızların kılına zarar gelmemıs.yANI bu ınsanlar da canı degıller elbetet!sadece kızların bırı dun soyle bır laf kullandı ve ben cok tebrık ettıp kendısını ıcımden.O zaten o acıklamaları yaparken ,ay ne salakmısım ben asla bu kadar ıyı ıfade edemıyordum kendımı bu yaslardayken dedım .Yanı yenı nesıl cok akıllı gercekten .
ogretmenım dedı ,isa ogretmen herseyımıze karısıyor.kantıne nıye gıdıyorsunuz ,nıtye ders calısmıyorsunuz ,nereye gıdıyorsunuz ,kac soru cozdunuz ,kahvaltı yapın ....ve hersey baskı.yeter artık bu baskıya dayanamıyoruz.Haklı ben cok haklı buluyorum ve derslerıonı de ıhmal etmeyecegıne o kadar emınım kı.evet kontrol kontrol ama bu cocuklar oyle bır baskı altındalar kı...her an baslarında bak yemegımdem dısımden artırıyorum senı dersaneye gonderıyorum baskısı ,okuldakı kurstan sızı atarım bakın baskısı .Ben dun kızlara hak verdım.

Bugun aynı sınınfın yerlı mallar haftası vardı.Yendı ıcıldı ,eglenıldı.Sonra benden uızın alıp test cozmeye gıttıler.Tamam dedım m ,ekstra hıcbırsey konusma geregı duymadım.Aksıne bunların cesaretıone kararlarına hayranlık duydum.
yarın da benım sınıfımın yerlı mallar haftası var.Derslerıne gırmıyorum ,cok ıyı bır sınınf ama sevıyorlar benı,saygı duyuyorlar.sımdılık bu kadar .Daha cok yazmalıyım ,daha sık.mucks

bu da boyle bir mektup

2008-12-13T13:24:00.001-08:00

sahibi idareye gitti ;lakin ben mektubu alıp sonra da kaybettiğim ve sımdı buldugum için işlem yapılamadı:)

övünnnn

2008-12-06T03:29:00.000-08:00

Aslında olanları yazmak istiyorum ama elim bloga gitmiyor hiç.Bu aralar üzücü şeyler oluyor .Bir öğrencim beyninden ameliyat olmuştu .Tümör vardı.Ameliyattan sonra testler yapıldı ama sonuçlar hiç iyi çıkmadı.Daha dogrusu bunu dün öğrendik.Öğrenciler yanıma gelip öğretmenim Seda'nın sonuçları iyi değilmiş ve çok ağlıyor diyince beynmden vurulmuşa döndüm.Napıcaz şimdi?ne yapabilirim?dururm ne kadar ciddi?Seda daha çok tekrar ameliyat olucam ve bu peruğu takmak zorunda kalımca diye üzülüyor ;daha ciddi sorunlar var oysa ki.Yanına hemen gidemedim.Düşüncelerimi toparlayamadım.Hala gidemedim yanına.Kötü hissediyorum bunun için.Ama ne diyeceğimi bilemiyorum.Birşeyler yapmak gerekiyor onu da kestiremiyorum.Annesi de hasta .Babası çalışıyor.Benim içimde o kadar çok yer tuttuysa a anne babanın ,Seda'nın içinde ne kadar yer tutuyordur bilemiyorum.Bayram tatilinden sonra elimden geleni yapmaya çalışacağım.

Dün yine başka bir veli geldi ve bana koca bulduğunu söyledi.Yani ben izin versem bulucakmış o derece yani...Yok dedim ,sağolun.Bir önceki günün deneme sınavlarını çözdük sınınfta.Ben acaba çocukları biraz kendi dertlerime daldım da ihmal mi ediyorum acaba dedim.Netleri tam istediğim gibi değil.Onlar da bana 'öğretmenim ,ingilizceden onyedi soru oluyor ,sınavın en son sayfasında oluyor ve bu sene de konular daha ağır olduğu için tam konsantre olamıyoruz dediler'Bi de sosyal öğretmeni sınavda gezzip sosyalden tek bir yanlış istemiyorum diye üstlerinde baskı kurunca zamanlarının büyük bir bölümünü sosyale ayırmıslar.Hayır sunu anlamıyorum ,ben de vardım gözetmen olarak o sınavlarda ama geçip de ingilizceden tek bir yanlış istemiyorum demedım.Çünkü ben dğünyanın en iyi öğretmenliğine soyunmadım zaten iyi öğretmenli kavramı da gözümde bambaşka.

Uzun bir tatile girdim.Hafta sonları da çalıştığım için epeyce bir yorulmuştum.Şimdi dinlenmek iyi geliyor.Öğretmenler arasında da bir dolu olaylar oluyor aslında.Yani çalışkan bşr öğretmene aferim ne de güzel çalışıyor denilmiyor.Hep eleştiri hep eleştiri...övünmeyle suçlananlar da var ama bu meslekte yani kimsenin seninle övünmediği başarını tebrik etmediği bu meslekte kimse yapmazsa sen yapıcaksın bu işi.Söyliyceskin yaptıklarını başarını bangır bangır.Nyese ,çok fevrileştim.Bugünlük bu kadar olsun.iyi bayramlar

2008-12-04T08:26:00.000-08:00

Bugün de sekizinci sınıfların veli toplantısı vardı.Ben nerdeyse bütün sekizlere girdiğim için bütün velilere izahatte bulundum.Bıdı bıdır.Bazı velileri çok seviyorum.Bir kadın geldi benim yaşımda-28-onüç yaşında kızı var.Bence böyle hemen mesleğe yönlenebileceği bir lise seçtirelim Neslihan'a dedim.Evet dedi ,ben de öyle düşünüyorum ,o da öyle istiyor dedi.Kadın böyle güleç yüzlü sıcak kanlı olunca ;''ne güzel dedim!benle yaşıtsınız ,kocaman kızınız var .İndan daha ne ister ki ''dedim.O anda gözlerim sanki biraz buğulandı gibi de oldu sanki.Ama gerçekten ben de o yaşta bir kıza sahip olmak isterdim.Kadın da bana olur mu dedi o sizinde kızınız .Bakın bizim bir çocuğumuz var sizin kaç tane diyince biraz duygulandım.Yani öylesine söylesense bile hoşuma gitti.Sonra bir veli beni sıkıştırdı.Bu veli hep elinde ajandasıyla geliyordu veli toplantılarına.Ben de hep meak ediyordum ik,i seneden beri bu ajanda ne işe yarıyor diye ve bugün gördüm ne işe yaradığını.Veli bana dedi ki ajandasına bakarak ''03.05.2007''tarihinde olan toplantıda Dyned dil programından bahsetmişsiniz ,çocuklar kullanacak demişsiniz ama yok hani nerde dedi.Ben de gülümsedim ilkönce çünkü acı da olsa bu ajandanın ne işe yaradığını gördüm.Gülmem daha uzun sürebilirdi ama ben kendimi toprladım ve soruyu biraz da sesim titreyerel cevap verdim.Savunmaya geçtim.Neyse uzun uzun cevabı anlatmak istemiyorum ;ama bu hoşuma gitmedi değil.Hani hazırlanmış.çBen de bundan sonra veli toplantılarına daha hazırlıklı katılmaya karar verdim.

Kutay diye bir öğrencim var altıncı sınıfta çok çalışkandı sonra çalışmamaya başladı ,play stationa gıdıyormus.Annesıyle konustuk kadın dertlı napıcam ben bu cocukla dıyıp duruyor.Bakın dedım evde cekındıgı bırı yok mu ,bu cocuga gozlem grekıyor.Aslında sunu demek ısterdım.Bırakın ne yaparsa yapsın ,su yolunu bulur.Ama demedim.Ben onunla konusurum dedım ,yarın ılk ısım konusmak olucak.

Sonra baska bır velıyle konustum.Gecen sene cocuk cok saldırgandı ben de o saldırganlastıkca kızıyordum.Bu sene uzlasmayı denedım.Aynı duzlem ıcınde yarmazlıktan kudursa da uzlasmayı susmayı ,ses yukseltmemeyı ogrenınce ben de bır anca cok ıyı anlasmaya basladık.Tabıı arada sesımı yukseltıyorum ama ıyı aramız.Sonra ,annesi kızın bagırın dedı.Hayır dedım bgırmıycam kızmıycam dauzlasıyoruz bız ona ,sız de uzlasın.Eerdem sevmıyor saldırgan davranısları her ne kadar kendı oyle yapsa da.Kadın gozlerını acıp hıc beklemedıgım bı sekılde 'yaaa ,oyle mi dedi''benım bıraz gulesım geldı ama kendımı tuttum e.eVET dedim.Evet hocnım dogru dıyorsunuz dedı.Birsey dıkkatımı cekttı ve urktum.Çocukların bır cogu evde herbırseyı ablatıyuorlarmıs en cok da ogretmenlerı.Benı de anlatıyorlarmıs.Kendıme guvenen bır ınsan olsam ne anlatıyorlar acaba dıycem ama dıyemıyorum.En azından sızı sevıyor ,cok anlatıyor dıyorlar (bazısı)ıcım rahatlıyor.Neyse ,sımdılık budur.kisses kisses

veli toplantısı

2008-12-03T06:28:00.001-08:00

Bugün veli toplantısı vardı okulda.Benim de dersine girmediğim ama sınıf öğretmenleri olduğum bir sınıfım var.Bir sınıfın sınıf öğretmeni olduğunuzda dersine girmeseniz de ister istemez öğrencilerle daha çok kaynaşıyorsunuz.Kendilerini daha kolay ifade edebiliyorlar , size daha bir özen gösteriyorlar.Hatta bence bir dediğinizi iki etmiyorlar.Bu seneki sınıfım oldukça iyi bir sınınf ancak önceki senelerde çok haylaz sınıflarım oldu.Bu haylaz öğrencilerde sınınf öğretmenleri olarak konuştuğumda beni dinler ,dediklerimi yaparlardı.Hatta geçen yine böyle çok öğüt verdiğim bir öğrencimi gördüm.Ticaret lisesine girmiş ama dersler çok ağır olduğundan aksamları gidiyormuş okula

-öğretmenim sizi nasıl özlüyorum bir bilseniz .dedi

çok dugulandım.Hiç beklemezdim.Doğru ya da yalan ki bana çok samimi geldi ve çocuğu böyle yanaklarından öpesim geldi.Çok sağol bu sebeplerden bu mesleğe devam ediyorum zaten demek istedim.Mutluluk içinde evime döndüm.Neyse , bugün velilerden biri geldi .Çocuğumun bütün dersleri çok süper ama Türkçeden ilk sınavı kötü ikincisi doksan dedi.Öğretmen benim çocuğuma nasıl bu notu veriri dedi.Önceki günlerde de yine gözleri dolu dolu gelip Türkçe öğretmeninin onla hiç ilgilenmediğinden dem vurdu.

Ben de dedim ki ;bakın olabilir.Her sınavı iyi olacak diye birsey yok.Kadın da bana dönüp hayır her sınavı iyi olacak benim çocoğum ultra süer gibidir tarzında birsey dedi.Hatta geçen haftalarda bunla da yetinmeyip sınav kağıdının okunması için başvuru yaptı ve bu kez de çocuk daha düşük bir not aldı.Benim de annem öğretmen beni hiç böyle savunduğunu bimem .Günümüz anne babası evde çocuğun her dediğine inanıyor.Veliler de şöyle yaklaşşıyorar;bu öğretmenin bizim çocuğa bir garezi var.Allahaşkına ne garezi olabilir.Ben sınıftan çıktığım anda unuturum herşeyi ve yenbi bir sayfa açarım.Gerçekten de öğretmen olduktan sonra bu öğretmen taktı bana ya cümlelerinin fasa fiso olduğunu gördüm.

Birçok veli geldi.Mesela biri de benim kızım birincci sınavdan çok düşük aldı sınınfın genelinin notlarına bakabilir miyim dedi.Aslında anladım ki sınınfta gözüne kestirdiği bir iki öğrenci var onlara bakıcak.Tamam dedim buyrun bakın.

Başka bir veli de sıkıntıdyaım sıkıntıdayım ama şimdi işe gitmem grekiyor diyip gitti.Yarın anlatmaya gelicek .

Bazı öğrencilere ulaşmak zaman alıyor.Üç senedir uğraşıp ancak bu sene ağzından bir fikrini düşüncesini duyduğum öğrencilerim var ama duyunca keyfi öyle güzel ki.Bu geçen senelerde yavaş yavaş demleniyor sanırım öğretmenlik.İişimi seviyorum.muckas

bir şey daha

2008-11-27T09:11:00.000-08:00

Söylemem gereken birşeyi unuttum.Az evvel rehberlik öğretmenine telefon ettim neler olduğu konusunda öğrencinin iyi olduğunu söyledi.Bugünden beri düşündüğüm birşey var aslında.Her çocuk bir olmuyor.Bazı çocukların gerçekten ilgiya tekiba ihtiyacı var.Elbette ki anne baba olmak zor ancak çocukla hiç ilgileniyorsun.Kızım bugün okulda ne yaptın diye dahi rsormuyorsun.Bir gün olsun okula gelmiyorsun.Çocuk zayıf not alıyor arkadaşını dövüyor haberin yopk.Eve geliyor yoksun ,kendini yapayalnız hissediyor.Bazısı bence bir nedeni yalnızlı kendini tamamen baika şeyerele veriyor.Sen anne baba olarak bu olumsuzluklar seni de rahatsız etmeye başladığında ,mesela kızın bir gün eve gelmedğinde olayın farkına varıyor ve bu kez se şiddete baş vuruyorsun.Bu çocukların hiçbiri bu mauameleyi haketmiyorlar.Sana göre dayak yiyecek kadar büyümüşse bir yetişkin gibi de devranmalı;ama öyle değil.Bu çocuklara yazık ediyoruz.Tabii suçu anne babamı tam anlamıyla ,öğretmen mi,devlet mi ,çocuk mu?hepimiz!

(soldaki resim ,dördüncü sınınflardan bir öğrencinin çalıması art &english başlığı altında)

bugün

2008-11-27T08:20:00.000-08:00

Öğretmenler günü geldi ,geçti.Okulda öğrenciler bazen beni o kadar çok düşündürüyor ki...Evinde hiçbir şey yapmazken ,otururken o kadar kendinle oluyorsun ki ve bu sayede kendini biricik ve tek sanıyorsun ;ama öyle değil.Her bir öğrencinin farklı bir isteği ,zevki ,düşüncesi oluyor.Bazen dörtlere girdiğimde bir öğrencinin yanağını sıkıyorum ve bir anda küçük bir sessizlik oluyor sonra da masamın etrafında bütün çocuklar.Hepsi sevilmek derdinde,hepsi marifetlerini gözterme peşinde.Kimi bir okul şarkısını rap formatında söylemeye çalışıyor bir başkası ingilizceden yirmiye kadar sayabildiğini göstermey.Hepsini yüreklendirmek gerekiyor ama kırk çocuk hepsine ulaşılmıyor ki...
Bugün öğleden sonra da dersim vardı .Öğleden sonra olan ilkokul derslerinde çocukları pek fazla sıkmıycak şeyler yapmaya gayret ediyorum.Uzun uzun ders anlatımlarından çok sürekli hareket halinde şarkısı ,boyaması bol dersler.Çocuklara su şişelerinden müzikal enstrümanlar yaptırdım.Şimdi enstrüman diyince komik oldu .Bunları herşeyde kullan ıyoruz nerydeyse.Geçen dörtlerde kelime öğreteek oldum daha ben demeden hepsi ellerine aldılar içi pirinç dolu su şişelerini ritm tutmaya başladılar.Çok hoşuma gitti.Eminim ki evde de bu su şişeleriyle birlite öğrendikleri şarkıları tekrar ediyorlar ve de daha iyi pekiştiriyorlar.
Bugün sevimsiz şeyler de oldu elbette.Tam dersim bitmişti ki okulun rehber öğretmeni beni yanına çağrdı.Gül hanım çözüm bulamıyorum bu işe bir de siz bakın dedi.Bir kız öğrenci ,geçen sene erkek arkadaş işlerine bulaştığı için babasının güvenini kaybetmiş .Babasının izin vermediği yerlere de gittiği için babası delice dövmüş.Ayaklarına bakamadım ,içim acıdır.Çok güzel bir kız ,kapanmış bu sene.Ya babası zorladı ya da kendisi daha özgür olabilmek için taktı.O baş örtüsü onun babasına karşı kullandığı bir kalkan belki de.Çünkü sadece başında bir örtü ayakları çıplak ya da kendini evden bir an evvel atması gerektiği için öyle.Bizden yardım istemeye gelmiş.Çok fena.Babanı çağıralım diyoruz istemiyor.Biz gidelim konuşalım.Hayır öğretmenim diyor ,hayır imkansız beni yine dövücek biliyorum.Sonra tama diyoruz ama ne yapalım.Netice de babası siz ne karışıyorsunuz benim işime diyebilir.Artık öğrencimizde değil.Kız karşımızda göz yaşlarını döküyor.En sonunda belediyenin aile danışma merkesini arıyoruz ve oraya götürüyoruz.Emin eller diyoruz aklımızca.Birazdan rehber öğretmeni arayıp neler olduğunu sorucam.

Tabii bir de kız arkadaşıyla bir erkeke mektup yazan bir başka öğrenci var ama bunların macerası sevimli.Bı ikili bir olup beğendikleri bir erkeğe mektup yazıyorlar .Erkek öğrenci de bunları idare veriyor.En son sınf öğretmenleri şöyle diyordu ;yavrum onlar siize yazacağı yere siz onlara yazmıssınız.:)ben buna guldum.Kızlar da pek sevimliler.Niye yazmışlar diyemedim.Cesaretleri inanılmaz hoşuma gitti ama kimseye birşey diyemedim .İdarenin karşısından durup aman ne var yazmışlar bunun nersi kötü demek istemedim.
Yazdıkça geliyor aklıma bir süre şeyler ama bu günlük bu kadar yeterli sanırım.iyi geceler

giriş

2008-11-25T03:55:00.000-08:00

Uzun zamandır böyle bir günlük tutmak istiyorum aslında.Göreve başlayalı altı sene oldu ve kendimi ancak yeni yeni öğretmen gibi hissediyorum.ilk görev yerim Çaybaşı ,adı ilçe ama kendisi yaşama biçimi köy tarzında olan bir yerlerşim birimiydi.Şehir merkezinde hiçbir şey yoktu.Öğrencilerin çoğu hatta hemen hemen hepsi komşu köylerden ,taşımalı sistemle geliyorlardı.Aslında o zamanlar tutmuş olduğum bir günlüğüm var ama bulamıyorum.Oraya ilk gittiğimde aklıma tek gelen bir an önce bir yolunu bulup ordan kaçmaktı.Henüz 22 yaşındaydım.Hayattan çok fazla beklentim vardı.Daha kendime psikolojik tönden hayrım dokunmuyorken başkalarına hiç dokunmaz diye düşünüyordu.Yani açıkçası sınıfa girdiğimde çoğu insanın başına gelen mucize benim başıma gelmedi:yani öğrencilerle ciddi bir biçimde kaynaşma durumu.Çok rahattım ,hiçbir heyecan duymadım sınıfa girdiğimde.Hatta bu heyecansızlığımdan korktum bile.Çünkü herkes heyecana kapılıyor ve hemen uyum sağlıyordu.Ben ilk mezun olduğumda çok yetkin olduğuma ,anadolu liselerinde çalışacağıma inanıyordum.Yani devlet bunu görmeliydi ;ama görememişti.Belki hakkı da vardı .Şimdi durup baktığımda o hallerimi o kadar tecrübesiz< buluyorum ki ...Belki o tecrübesizlikle ,ilgisizlikle öyle bir yerde çalışsaydım şimdi öğretmenliğe bakışım daha farklı olabilirdi.Sonu gelmeyen bir sevgi vardı Çaybaşindaki çocuklarda.Uzunca süre İstanbul'da yaşamıştım .Bu sevgi ortamı iyi gelmişti.Neyse ,konumuz bu değildi.Ordaki iki seneden sonra şimdi Ünye'de çalışıyorum.İdeal bir öğretmen değilim belki.Orda daha faydalı şeylere imza atabilirdim belki ama ben öğretmenlerin sürekli yer değiştirmelerinden yanayım.Bir farklılık ,farklı öğrenciler ,öğretmenler,yeni yüzler ...gerekli.Bilmiyorum belki de ben böyleyim.Bu şimdilik ilk yazım ve benim günden güne yazmayı planladığım blogua girişim olsun.